บทที่ 241 สะท้อนกลับ จู่โจม!

มังกรเงินพุ่งทะยานลงมาจากสรวงสวรรค์

มันคือการโจมตีเต็มกำลังของนักพลังจิตระดับ 7 ที่รุนแรงพอจะบดขยี้สติสัมปชัญญะของนักพลังจิตทุกคนที่ต่ำกว่าระดับ 6 ให้กลายเป็นผงธุลี กรงเล็บมายาของมันฉีกกระชากอากาศ พลังจิตสีเงินสว่างจ้าไปทั่วทั้งป่ารกร้าง

ทหารหน่วยพั่วจวินสามพันนายสัมผัสได้ถึงคลื่นกระแทกจากพายุทางจิตนั้นจนหูอื้ออึง พวกเขาหันมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือเฉินเทียน มังกรเงินที่แบกรับการทำลายล้างทางจิตวิญญาณพุ่งเข้าปะทะปราการทางจิตของเฉินเทียนอย่างจัง

ตูม!

แรงสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็นระเบิดออกไปรอบด้าน พื้นดินปริแตก เศษหินปลิวว่อน หน้าดินในรัศมีร้อยเมตรรอบตัวพวกเขาถูกถลกขึ้นจากการปะทะกันของพลังจิต หลินไห่จ้องเขม็งไปที่เฉินเทียน รอยยิ้มที่มุมปากยังไม่ทันได้ขยายกว้างขึ้น... ใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง

วินาทีที่มังกรเงินปะทะเข้ากับทะเลสำนึกของเฉินเทียน:

มันเหมือนหมาป่าหิวโหยที่กระโจนลงสู่ขุมนรกอันไร้ก้นบึ้ง ปราการทะเลสำนึกของเฉินเทียนไม่แตกสลาย ไม่มีการสั่นสะเทือน ไม่แม้แต่จะเกิดแรงผันผวน เพลิงวิญญาณสีทองยังคงลุกโชนอย่างสงบนิ่งระหว่างคิ้วของเขา ทว่าส่วนลึกของเปลวไฟนั้น ดวงตาขนาดมหึมาสีดำสนิทก็ได้ลืมตาขึ้นช้าๆ

ดวงตานั้นไม่มีตาขาว ไม่มีรูม่านตา มีเพียงความมืดมิดที่บริสุทธิ์และไร้สิ้นสุด

[เนตรอเวจี ]

ทันทีที่หัวมังกรเงินกระแทกเข้ากับเนตรสีดำสนิทนั้น มันก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างประหลาด หัวมังกรเริ่มละลายเป็นอันดับแรก พลังจิตสีเงินระเหยกลายเป็นไอด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับหิมะที่เจอเข้ากับดวงตะวันอันแผดเผา ดวงตาอเวจีสีดำเปรียบเสมือนหลุมไร้ก้นบึ้งที่ดูดกลืนพลังจิตทั้งหมดที่หลินไห่อัดฉีดเข้ามาอย่างตะกละตะกลาม

จากนั้น... การสะท้อนกลับก็เริ่มขึ้น

ผลของ [เนตรอเวจี] คือการสะท้อนความเสียหายทางจิตจริงกลับไปถึง 5 เท่า! คลื่นกระแทกทางจิตที่รุนแรงกว่ามังกรเงินห้าเท่าพุ่งย้อนกลับไปตามสายใยพลังจิตที่หลินไห่สร้างขึ้น!

หลินไห่รูม่านตาหดตัวลงจนถึงขีดสุด

“เป็นไปไม่ได้—!”

เขายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ แรงสะท้อนกลับของพลังจิตราวกับค้อนยักษ์สีดำสนิทกระแทกเข้าใส่ทะเลสำนึกของเขาอย่างจัง

เปรี๊ยะ

นั่นคือเสียงผนังทะเลสำนึกของเขาที่แตะปริออก ร่างของหลินไห่แข็งทื่อทันที เลือดไหลทะลักออกมาจากจมูก หู และมุมตาพร้อมกัน เพลิงวิญญาณสีเงินสั่นไหวอย่างรุนแรง ขอบของเปลวไฟเริ่มพังทลายลงอย่างไม่เป็นรูปทรง

ความเสียหายทางจิต 5 เท่า นี่ไม่ใชการต่อสู้ระหว่างระดับ 6 กับระดับ 7 อีกต่อไป แต่มันคือคำพิพากษาจากขุมนรกที่มีต่อมนุษย์ผู้โง่เขลา หลินไห่ก้าวถอยหลังโโซเซไปสามก้าว มือทั้งสองข้างกุมหัวไว้แน่น ทะเลสำนึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังจิตที่ถูกขุมนรกกลืนกินแล้วดีดกลับมานั้นไม่ใช่พลังของเขาอีกต่อไป แต่มันถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งที่สร้างความหวาดกลัวลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

ภายในทะเลสำนึกของหลินไห่ เพลิงวิญญาณสีเงินหดตัวลงอย่างน่าตกใจ

จากระดับ 7 ขั้นต้น...

มันร่วงหล่นลงสู่จุดสูงสุดของระดับ 6

จากนั้นก็ร่วงต่อไม่หยุด

ระดับ 6 ขั้นปลาย

ระดับ 6 ขั้นกลาง

หลินไห่กรีดร้องโหยหวน “หยุดนะ!”

เขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะตัดการเชื่อมต่อทางจิต แต่สายเกินไป เมื่อขุมนรกเริ่มกลืนกิน มันจะไม่หยุดจนกว่าจะอิ่ม เพลิงวิญญาณสีเงินของหลินไห่พังทลายลงอย่างบ้าคลั่ง

ระดับ 6 ขั้นต้น

ระดับ 5

ทุกครั้งที่ระดับพลังลดลงหนึ่งขั้นย่อย ร่างของหลินไห่จะชักกระตุกอย่างรุนแรง เลือดพุ่งออกจากทวารทั้งเจ็ด ไหลอาบแก้มลงมานองเป็นแอ่งสีแดงเข้มเล็กๆ บนพื้นดินที่แข็งกระด้าง แววตาของเขาเริ่มพร่ามัว ดวงตาที่เคยจองหองอวดดีบัดนี้เหลือเพียงความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ

“แก... แกเป็นตัวอะไรกันแน่...?”

น้ำเสียงของหลินไห่ขาดห้วงและสั่นพร่า เหมือนกระดาษเก่าๆ ที่ถูกฉีกขาด เขาพยายามประคองเปลวไฟวิญญาณที่ริบหรี่ แต่พลังกัดกร่อนของขุมนรกไม่เปิดโอกาสให้เขาหายใจ ดวงตาปีศาจสีดำสนิทไร้รูม่านตานั้นยังคงลอยเด่นอยู่เหนือทะเลสำนึกของเขา จ้องมองลงมาราวกับมองมดปลวก

ระดับ 4

ระดับ 3

หัวเข่าของหลินไห่กระแทกลงกับพื้นดัง

ปึก

การฝึกฝนมาห้าสิบสามปี ศักดิ์ศรีและรากฐานของนักพลังจิตระดับ 7 บัดนี้เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นลอกออกไปทีละชั้น... ทีละชั้น

รูม่านตาของหลินไห่สูญเสียการโฟกัสไปโดยสมบูรณ์ ปากของเขาอ้าค้างแต่ไร้เสียง ร่างกายคุกเข่าแข็งทื่อราวกับรูปปั้นดินที่ถูกกระชากวิญญาณออกไป จากนั้นเปลือกตาก็ค่อยๆ ปิดลง ร่างของเขาคว่ำหน้าลงกระแทกกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดหินอย่างแรง

เขาสิ้นสติไปแล้ว สิ้นสติไปอย่างสมบูรณ์

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมป่ารกร้าง พายุทรายยังคงพัดผ่าน แต่ไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไป ทุกคนจ้องมองไปยังร่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้น นักพลังจิตระดับ 7 ผู้มีเบื้องหลังในนครหลวงมังกรค้ำฟ้า แม้แต่เจ้ามณฑลยังต้องไว้หน้า บัดนี้นอนกองอยู่บนพื้น เลือดท่วมหน้าเหมือนหมาตายตัวหนึ่ง

ทูตเผ่าวิญญาณม่วงทั้งสองตนเบิกดวงตาแนวตั้งกว้างด้วยความช็อก ลั่วเหอไม่อยากจะเชื่อสายตา ม่อเจียเผลอก้าวถอยหลังครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ระดับ 7... นักพลังจิตระดับ 7 ผู้ทรงเกียรติ ปะทะกันเพียงกระบวนท่าเดียว ทะเลสำนึกกลับถูกเด็กหนุ่มมนุษย์อายุสิบเจ็ดปีทำลายจนย่อยยับ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว

เฉินเทียนชักพลังจิตกลับ เขาปรายตามองหลินไห่ที่นอนกองอยู่แทบเท้า แล้วยกเท้าขวาขึ้นเตะเข้าที่เอวของหลินไห่อย่างแรง ร่างที่ไร้สติของหลินไห่กลิ้งไปบนพื้นสามตลบเหมือนกระสอบป่านที่ขาดรุ่งริ่งจนไปหยุดอยู่ที่ข้างทาง เฉินเทียนชักเท้ากลับ ไม่ชายตามองเขาเป็นครั้งที่สอง

สายตาของเขาข้ามผ่านทูตเผ่าวิญญาณม่วงทั้งสอง ไปหยุดอยู่ที่กองทัพทัพหน้าสีม่วงดำหมื่นตนข้างหลัง เกราะเบาสีม่วงดำ อาวุธประหลาด และดวงตาแนวตั้งที่ปิดสนิทนับหมื่นดวง... เฉินเทียนเผยรอยยิ้มจางๆ

แต้มสังหารมหาศาล!

เขาชักดาบทัณฑ์อัสนีสีม่วงเข้มออกมาจากแผ่นหลัง ปลายดาบชี้ตรงไปข้างหน้า เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับนักรบหน่วยพั่วจวินสามพันนาย สายตาทั้งสามพันคู่จ้องมองมาที่เขา แววตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความคลั่งไคล้

พวกเขาเห็นทุกอย่างชัดเจน นักพลังจิตระดับ 7 ที่โอหังคนนั้น หลินไห่ที่มีนครหลวงหนุนหลังและทุกคนต้องเกรงใจ บัดนี้จิตวิญญาณถูกทำลายด้วยฝีมือเฉินเทียน และถูกเตะไปกองข้างทางเหมือนหมาตาย

ฉินเจิ้นซานที่กำดาบอยู่มือสั่นเทิ้ม ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เขาตื่นเต้นจนแทบคุมไม่อยู่ ซือเซียว ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปน โจวเสวียนปากสั่นพะงาบๆ พูดไม่ออก ฉู่เฟิงยืนอึ้งอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ

เฉินเทียนมองดูพวกเขา ปลายดาบชี้ตรงไปที่สมาชิกเผ่าวิญญาณม่วงหนึ่งหมื่นตนที่อยู่ข้างหน้า

“พี่น้องทั้งหลาย” เสียงของเฉินเทียนไม่ดังนัก แต่มันเหมือนเหล็กแดงที่นาบลงในหัวใจของทุกคน

“พวกต่างดาวเหยียบย่ำเข้ามาในแผ่นดินของพวกเรา”

“พวกมันอยากได้ที่ดินของพวกเรา”

“พวกมันอยากได้เมืองของพวกเรา”

“พวกมันอยากได้ชีวิตของพวกเรา”

เฉินเทียนกวาดสายตามองทุกใบหน้า “พวกมันคิดว่าพวกเรา... รังแกได้ง่าย”

ทุกคนสัมผัสได้ถึงสิ่งที่พลุ่งพล่านในดวงตาเฉินเทียน... มันคือจิตสังหาร!

“งั้นก็ให้พวกมันเห็น”

“ให้พี่น้องหน่วยพั่วจวินเจียงเฉิงแสดงให้พวกมันเห็น”

“ว่าพวกเรา... รังแกง่ายจริงหรือเปล่า!”

เฉินเทียนกลับตัว ปลายดาบชี้เฉียงไปข้างหน้า

“กองทัพทั้งหมด”

“ฆ่า!!”

ตูม!

เท้าสามพันคู่กระทบพื้นพร้อมกัน แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นในวินาทีนั้น ดาบต่อสู้ถูกชูขึ้นสูง ประกายดาบหลอมรวมเป็นสายน้ำสีเงิน ทหารสามพันนายแผดเสียงคำรามสุดเสียงพร้อมกัน

“ฆ่า!!”

คลื่นเสียงพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าจนเศษหินปลิวว่อน เฉินเทียนพุ่งออกไปเป็นคนแรก ดาบทัณฑ์สวรรค์ในมือสั่นระริก เจตจำนงดาบพุ่งพล่านถึงขีดสุด เบื้องหลังของเขาคือทัพเหล็กกล้าหน่วยพั่วจวินสามพันนายที่พุ่งเข้าใส่ศัตรูราวกับกระแสน้ำวนที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้!