บทที่ 210 ความจริงอยู่ในรายละเอียดเสมอ!

กู๋เจี้ยนฉางนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางส่ายหัวรัวๆ

เขาอยากจะสลัดความคิด "อกตัญญู" ที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวทิ้งไป

ผู้บัญชาการเฉินเป็นคนดีมาก

เขาจะเอาดาบไปไล่ฟันอาจารย์เหยียนจิ้งหานของตัวเองได้ยังไง?

อย่างมากที่สุด... ก็แค่สับอาจารย์จนเละคามือในคาบฝึกซ้อมประลองวิชา... ใช่ไหม?

กู๋เจี้ยนฉางซดน้ำลายอึกใหญ่ บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

แต่มันทำไม่ได้!

ตื่นเต้น... ตื่นเต้นเกินไปแล้ว!

กู๋เจี้ยนฉางรู้สึกว่าสายตาของตัวเองนั้นแหลมคมขีดสุด

ถ้าตอนนั้นที่เจียงเฉิง เขาไม่ได้เหลือบไปเห็นเทพสังหารไร้พ่ายคนนี้เข้า

มหาวิทยาลัยหลงหยวนจะมีเป้าหมายระดับตำนานแบบนี้มาให้ล็อกตัวก่อนใครเพื่อนได้ยังไง?

ถ้าไม่มีกู๋เจี้ยนฉางคนนี้ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน!

ตอนนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนา

บุกเดี่ยวสังหารราชันอสูรระดับ 6

ตัวคนเดียวกวาดล้างกองทัพอสูรทำลายเมือง

นี่ไม่ใช่แค่อัจฉริยะอายุสิบเจ็ดปีธรรมดาๆ แล้ว

นี่มันคือเทพสงครามกลับชาติมาเกิดชัดๆ!

ถ้าวันนี้อาจารย์เหยียนสามารถเชิญตัวตนระดับเทพคนนี้มาเป็นอาจารย์พิเศษที่หลงหยวนได้สำเร็จ...

แค่จินตนาการ กู๋เจี้ยนฉางก็รู้สึกว่าเลือดในกายมันเดือดพล่าน

"พวกเรากำลังจะรวยแล้ว!"

"หลงหยวนกำลังจะทะยานขึ้นสวรรค์!"

กู๋เจี้ยนฉางระเบิดเสียงหัวเราะบ้าคลั่งอยู่ในใจ

แปดสำนักดังคืออะไร? ต่อหน้าเทพสงครามวัยสิบเจ็ดคนนี้ พวกนั้นก็แค่ไก่กับสุนัข เป็นแค่ตัวประกอบไร้ค่า!

จากนี้ไป มหาวิทยาลัยหลงหยวนทั้งแห่งจะพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดใหม่ภายใต้การนำของเฉินเทียน!

จินตนาการของกู๋เจี้ยนฉางเตลิดไปไกล มุมปากยกยิ้มกว้างจนควบคุมไม่อยู่ยิ่งกว่าปืนกล AK

แม้แต่... ความทะเยอทะยานของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่แปดสำนักดังอีกต่อไป

ตราบใดที่มีอาจารย์เฉินอยู่

เมื่อเวลาผ่านไป แม้แต่สถาบันคุนหลุนที่อยู่เหนือโลกและกุมสายเลือดของอาณาจักรมังกร!

หรือสถาบันหลงจิงที่แสนจองหองและดูถูกคนอื่น!

ฉันก็จะเหยียบพวกมันไว้ใต้เท้าให้หมด!

"หมัดซัดบ้านพักคนชราคุนหลุน เตะก้านคอโรงเรียนอนุบาลหลงจิง!"

ซี้ด

กู๋เจี้ยนฉางสูดปาก เขารู้สึกว่าตัวเองมาถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว

และผลงานที่ไร้คู่เปรียบทั้งหมดนี้ เริ่มต้นมาจากเขา... ผู้มีสายตาแหลมคมที่มองเห็นเพชรในตม!

หลังจบงานประชุมประเมินผลงาน

อาจารย์คงจะตบรางวัลให้เขาสักชิ้น เป็นศาสตราวิญญาณระดับเทพใช่ไหมนะ?

เมื่อคิดได้ดังนี้ กู๋เจี้ยนฉางก็ยืดหลังตรงอย่างลำพอง

หลังจากจัดปกเสื้อเสร็จ เขาก็เหลือบมองฉู่เฟิงที่นั่งเยื้องๆ อยู่ทางด้านข้างด้วยหางตา

อัจฉริยะจากกรมช่างสวรรค์งั้นเหรอ?

เหอะ

นาทีนี้ ฉู่เฟิงนั่งกองอยู่บนเก้าอี้เหมือนก้อนโคลน ดวงตาไร้แวว

กู๋เจี้ยนฉางรู้สึกสะใจเป็นบ้า

"เอ๋อไปเลยล่ะสิ?"

"กลัวจนตัวสั่นเลยใช่ไหมล่ะ?"

"ไอ้บ้านนอกไม่เคยเห็นโลกเอ๊ย"

กู๋เจี้ยนฉางถากถางคู่ปรับเก่าในใจ

เขาชอบเห็นสีหน้าของฉู่เฟิงตอนที่โลกทัศน์พังทลายแบบนี้ที่สุด

เมื่อวานที่ศูนย์อนุมัติทรัพยากร ไอ้หมอนี่ยังจองหองพองขนอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

ยังตบอกโม้เหม็นอยู่เลยว่ากรมช่างสวรรค์เจออัจฉริยะที่มีเพลิงวิญญาณสีทองอะไรนั่น

แถมยังกล้าพล่ามหน้าด้านๆ ว่าปรมาจารย์กู่เหอจะยกตำแหน่งผู้อำนวยการให้

แล้วตอนนี้ล่ะ?

ใบ้รับประทานไปเลยสิ?

ไหนล่ะไอ้หนูช่างเหล็กมหัศจรรย์ของแกน่ะ?

ป่านนี้คงแอบสั่นอยู่ในผ้าห่มเพราะโดนรัศมีเทพสงครามวันนี้ขู่จนขวัญกระเจิงไปแล้วมั้ง!

กู๋เจี้ยนฉางเบะปากอย่างดูแคลน

แค่เนี้ย?

คิดจะมาแข่งกับมหาวิทยาลัยหลงหยวนของเรางั้นเหรอ!

อัจฉริยะตีเหล็กของแก จะไปเทียบกับเทพสังหารบนเวทีที่ฆ่าระดับ 6 ได้ด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง!

กู๋เจี้ยนฉางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

เขาอยากจะลุกขึ้นตอนนี้เลย แล้วชี้นิ้วไปที่ดั้งจมูกของฉู่เฟิงพร้อมตะโกนว่า: ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว ไอ้พวกช่างเหล็ก!

อาจารย์ในอนาคตของหลงหยวน คืออัจฉริยะเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้านี้โว้ย!

ในความเป็นจริง...

กู๋เจี้ยนฉางเดาถูกแค่ครึ่งเดียว

ฉู่เฟิงน่ะ "ช็อก" จริงๆ

ความจริงแล้ว สภาวะจิตใจของฉู่เฟิงในตอนนี้ย่ำแย่กว่าที่กู๋เจี้ยนฉางจินตนาการไว้เป็นร้อยเท่า

เขากำลังจะบ้าตาย!

แต่มันไม่ใช่สิ่งที่กู๋เจี้ยนฉางคิดเลยสักนิด

ตอนนี้ ในหัวของเขามีเพียงคำเดียววนเวียนอยู่!

เชี่ยอะไรเนี่ย?!

เชี่ยอะไรเนี่ย!!!

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย!!!" ฉู่เฟิงคำรามบ้าคลั่งอยู่ในใจ

วินาทีที่หัวหน้าหน่วยเทียนเสวียนประกาศชื่อนั้นออกมาเสียงดังลั่น...

ฉู่เฟิงรู้สึกเหมือนกะโหลกโดนกระชากเปิด สมองโดนรีดจนเรียบกริบ!

เฉินเทียน?

ผู้บัญชาการเฉินเทียนแห่งเจียงเฉิง?!

เฉินเทียนที่เขารู้จัก ไม่ใช่คนที่เกิดมาพร้อมเพลิงวิญญาณสีทองบริสุทธิ์หรอกเหรอ?

คนที่โบกมือครั้งเดียวก็หลอมศาสตราวิญญาณระดับท็อปออกมาได้น่ะ!

คนที่เป็ยอัจฉริยะนักหลอมในรอบพันปีคนนั้นไง!

แต่ในปากของคนพวกนี้ เฉินเทียนกลับกลายเป็นนักวรยุทธ์สายบ้าพลัง!

แถมยังเป็นสายบู๊ที่บ้าคลั่งที่สุดด้วย!

บุกเดี่ยวกวาดล้างกองทัพอสูรกลายพันธุ์คืนชีพที่แม้แต่นักวรยุทธ์ระดับ 6 อย่างลวี่ว่านซานยังเอาไม่อยู่เนี่ยนะ?!

แล้วยังฆ่าระดับ 6 ได้เหมือนเดินเด็ดดอกไม้อีก?!

นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนวะ?!

โลกทัศน์ของฉู่เฟิงกำลังพังทลาย

กู๋เจี้ยนฉางที่อยู่ข้างๆ กลับยิ้มเยาะอย่างมีความสุข

เขามองฉู่เฟิงที่สั่นเทิ้ม หน้าซีดเผือดและเหม่อลอย แล้วรู้สึกสะใจเป็นที่สุด

โจวเสวียนนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้

เขาเบือนหน้าเล็กน้อย ชำเลืองมองความวุ่นวายข้างหลังด้วยหางตา

เขามองดูอัจฉริยะของกรมช่างสวรรค์ที่ปกติจะจองหองไม่เห็นหัวใคร

บัดนี้กลับทรุดตัวอยู่ในที่นั่งเหมือนปลาเค็มที่สิ้นหวัง ใบหน้ามืดมน

ความรู้สึกสะใจลึกๆ ผุดขึ้นในใจโจวเสวียน

แถมยังแฝงไปด้วยความเวทนาจางๆ

ถึงเวลาให้พวกผู้ใช้พลังจิตที่เย่อหยิ่งและเย็นชาพวกนี้ ได้รับการกระตุ้นประสาทสักหน่อย

หวังว่าพวกแกคงจะยังไหวนะ

โจวเสวียนถอนหายใจในใจอย่างเงียบๆ ใครๆ ก็ต้องผ่านจุดนี้มาทั้งนั้นแหละ

ตอนที่ฉัน ผู้ตรวจการมณฑล ไปถึงเจียงเฉิงครั้งแรก ฉันก็เป็นแบบพวกแกนี่แหละ

เขาคิดพลางแอบขำในความโชคร้ายของคนอื่น

ลองเดาสิ ว่าทำไมผู้ตรวจการมณฑลเทียนหยุนที่ยิ่งใหญ่อย่างฉัน ถึงปฏิบัติกับเฉินเทียนเหมือนเขาเป็นราชาตอนอยู่ที่เจียงเฉิง?

ลองเดาสิ ว่าทำไมเมื่อวานฉันถึงยอมเสี่ยงตาย แบกหน้าไปทนอารมณ์เสียของปรมาจารย์กู่เหอ เพื่อพาเฉินเทียนไปอัปเกรดอาวุธที่กรมช่างสวรรค์?

ลองเดาสิ ว่าทำไมเฉินเทียนอายุแค่สิบเจ็ด แต่มีอุปกรณ์ระดับ S เต็มยศขนาดนั้น?

ลองเดาสิ ว่าทำไมแค่อุปกรณ์ระดับ S ถึงยังไม่พอสำหรับเฉินเทียน จนต้องอัปเกรดให้กลายเป็นศาสตราวิญญาณ?!

ความจริงน่ะ... มันแฝงอยู่ในรายละเอียดเสมอโว้ย!