บทที่ 165 สามสุดยอดวัสดุเทวะ!

เฉินเทียนไม่ลังเลเลย เขาขยับมือเพียงนิด

หินสีดำขนาดเท่ากำปั้นก็ถูกพลังดึงดูดเข้าสู่ฝ่ามือเขาทันที

หนังตาของกู่เหอกระตุกยิกๆ อย่างรุนแรง

เชี่ยเอ๊ย!

นั่นมันคือสมบัติที่เขาเสี่ยงชีวิตไปขุดออกมาจากซากปรักหักพังเมื่อสามปีก่อนเชียวนะ!

เพราะรูปลักษณ์ที่ดูธรรมดาของมัน เขาเลยตั้งใจวางทิ้งไว้ตรงนี้เพื่อพรางตาไม่ให้ใครสนใจ

แล้วไอ้เด็กนี่มันไปถูกตาต้องใจตั้งแต่แวบแรกได้ยังไงกัน?

กู่เหอสูดลมหายใจลึก ฝืนยิ้มออกมา

"พ่อหนุ่ม รสนิยมเธอ... ไม่เลวเลยนะ หินก้อนนี้ถึงจะดูไม่สะดุดตา แต่มันแข็งแกร่งมาก..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เฉินเทียนก็ขยับตัวอีกครั้ง

เขาเดินตรงไปยังชั้นวางอีกฝั่ง บนนั้นมีกล่องคริสตัลที่ผนึกกลุ่มแก๊สสีฟ้าอ่อนจางๆ เอาไว้

[ลมหายใจเทพวายุ: ผลึกธาตุลมบริสุทธิ์ที่หาได้ยากยิ่ง]

คลิก

เฉินเทียนเปิดกล่องอย่างไม่เกรงใจและคว้าเอาแก๊สนั้นมาไว้ในมือ

กู่เหอรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบอย่างแรง

เจ็บ! มันเจ็บจี๊ดเข้าไปถึงขั้วปอด!

นั่นมันวัสดุหลักที่เขาเก็บไว้กะจะหลอมอาวุธระดับตำนานไว้ใช้ตอนเกษียณนะโว้ย!

ไอ้เด็กนี่มันรู้เรื่องจริงๆ ใช่ไหม? ทำไมมันถึงเลือกแต่ของรักของหวงที่ประเมินค่าไม่ได้แบบนี้ล่ะ?

“เอ่อ... พ่อหนุ่ม” เสียงกู่เหอเริ่มสั่น รอยยิ้มบนหน้าเริ่มแข็งทื่อ “สิ่งนี้มันไม่ค่อยเสถียรนะ มือใหม่อาจจะคุมยากหน่อย ลองดูอันที่มันปลอดภัยกว่านี้ไหม?”

“ไม่เป็นไรครับ ผมชอบความท้าทาย”

เฉินเทียนฉีกยิ้มกว้าง เห็นฟันขาวสะอาดเรียงกันสวย

กู่เหออยากจะร้องไห้

ท้าทายบ้านป้าแกสิ! แกน่ะสนุก แต่แกเล่นกวาดเงินเก็บในโลงศพของฉันไปจนเกลี้ยงแล้วนะ!

ทว่า ฝันร้ายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

สายตาของเฉินเทียนไปหยุดอยู่ที่แท่นโลหะที่ถูกผนึกด้วยอาคมนับสิบชั้น

ที่นั่นมีของเหลวสีม่วงหยดหนึ่งลอยตัวอยู่ มันดูไม่สะดุดตา ขนาดเพียงเท่าปลายนิ้วก้อย

【แก่นความว่างเปล่า: วัสดุระดับเทวะที่บรรจุพลังแห่งมิติ!】

เฉินเทียนสูดลมหายใจลึก ชี้ไปที่หยดของเหลวสีม่วงนั่นแล้วหันมามองกู่เหอ

“ท่านปรมาจารย์กู่ ผมขอเพิ่มสิ่งนี้ด้วยครับ”

พรืด

กู่เหอเกือบจะพ่นเลือดออกมาคำโต

เขาเบิกตากว้างจ้องมองเฉินเทียน เหมือนมองโจรที่กำลังล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อเพื่อฉกเงินเก็บทั้งชีวิตของเขาไป

แก่นความว่างเปล่า!

เรียกได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในคลังแห่งนี้! เป็นของสะสมที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของกู่เหอ!

ไอ้เด็กนี่มันดูออกได้ยังไง? สิ่งนี้มีเกราะกำบังไว้ตั้งสิบแปดชั้นนะโว้ย!

“สิ่งนี้...” กู่เหออ้าปากอยากจะปฏิเสธ

นี่มันวัสดุระดับท็อป! จะเอาไปให้มือใหม่หัดขับเนี่ยนะ?

ต่อให้สิ้นเปลืองไปเพียงมิลลิกรัมเดียว มันก็คืออาชญากรรมชัดๆ!

แต่พอมองลึกลงไปในดวงตาที่ใสกระจ่างและมุ่งมั่นของเฉินเทียน

เขาก็หวนนึกถึงพรสวรรค์ที่สะเทือนโลกนั่น... ถ้าเขาไม่ให้ของที่ดีที่สุดไป แล้วเด็กนี่เกิดเปลี่ยนใจหนีไปล่ะ? ถ้าเกิดการลองครั้งแรกล้มเหลวเพราะวัสดุกระจอกๆ จนทำให้อัจฉริยะคนนี้เสียความมั่นใจล่ะ?

หัวใจกู่เหอกำลังหลั่งเลือดและกรีดร้อง เขาเกิดการต่อสู้ในใจอย่างรุนแรง

มันช่างเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าความตาย

"เอาไป... เอาไปเลย..." กู่เหอหลับตาลง พลางผลักหยดแก่นความว่างเปล่าส่งให้

"พ่อหนุ่ม... เธอ... ได้โปรด... ระวังหน่อยนะ..."

กู่เหอรู้สึกว่าหัวใจสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่แค่การจ่ายค่าเทอมแล้ว

แต่มันคือการเฉือนเนื้อตัวเองมาชงน้ำให้เด็กดื่มชัดๆ!

เฉินเทียนรับหยดของเหลวที่ล้ำค่ามหาศาลนั้นมา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่น่าหวาดหวั่นที่บรรจุอยู่ภายใน เขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

"ไม่ต้องห่วงครับท่านปรมาจารย์ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน"

เห็นท่าทางมั่นใจของเฉินเทียน กู่เหอก็ได้แต่ร่ำไห้ในใจ

ไม่ผิดหวังงั้นเหรอ?

ขอแค่เตาหลอมไม่ระเบิด ฉันก็แทบจะจุดธูปกราบขอบคุณฟ้าดินแล้ว!

วินาทีนี้ ปรมาจารย์ช่างผู้เลื่องชื่อแห่งมณฑลเทียนหยุนจู่ๆ ก็รู้สึกนึกเสียใจขึ้นมา... เขาโฆษณาชวนเชื่อเกินจริงไปหรือเปล่านะ?

ราคาค่างวดที่ต้องจ่าย... มันช่างสูงลิบลิ่วเหลือเกิน!

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูอัลลอยหนาหนักของคลังอาวุธเปิดออกอีกครั้ง

เฉินเทียนและกู่เหอเดินออกมาตามลำดับ ทุกสายตาพุ่งเป้าไปที่พวกเขาทันที

เฉินเทียนเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าเบาสบาย ท่าทางฮึกเหิม เขาถือกล่องโลหะสั่งทำพิเศษที่ดูหนักอึ้งไว้ รอยยิ้มบนหน้าเขากว้างยิ่งกว่าความยาวของปืน AK-47 เสียอีก

แต่กู่เหอที่เดินตามหลังมานั้น...

ปรมาจารย์ผู้น่าเกรงขามและอารมณ์ร้ายคนเดิมกลับมีสภาพเหมือนเพิ่งโดนปล้นสะดมมา ใบหน้าหมองคล้ำ ริมฝีปากสั่นระริก ทุกย่างก้าวดูหนักอึ้ง แววตาที่แดงก่ำจ้องมองกล่องในมือเฉินเทียนอย่างอาลัยอาวรณ์ ราวกับกำลังบอกลาคนรักที่กำลังจะจากไปไกล

"นี่มัน..." โจวเสวียนซดน้ำลายอึกใหญ่

ยังไม่ทันที่ใครจะตั้งตัว เฉินเทียนเดินตรงไปยัง "แท่นหลอมเพลิงเทวะ" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฝีมือการช่างระดับสูงสุดของที่นี่ เขาประคองกล่องโลหะวางลงบนแท่น

ปึก

ใบหน้าตาแก่กู่เหอกระตุกรุนแรง เขาหันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะทนดูภาพบาดตาไม่ไหว

"ท่านปรมาจารย์กู่ ผมเริ่มเลยนะ?" เฉินเทียนหันไปถามตามมารยาท

"เปิด! เปิดเลย!" กู่เหอโบกมือส่งๆ ไม่อยากจะมองอีกต่อไป

เฉินเทียนยิ้มจางๆ คลิก ล็อกกล่องโลหะถูกดีดออก

กลิ่นอายประหลาดพลันฟุ้งกระจายไปทั่วห้องหลอม ฉู่เฟิงจมูกไวมาก ในฐานะผู้ใช้พลังจิต ประสาทสัมผัสต่อความผันผวนของพลังงานเขานั้นเฉียบคมยิ่งนัก

นี่มันอะไรกัน? ความผันผวนของพลังงานที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงหลายสายผสมปนเปกันจนทำให้เขาขนลุกซู่

"กลิ่นอายแบบนี้..." ฉู่เฟิงก้าวไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ ชะเง้อคอมอง

วินาทีต่อมา เมื่อมือเรียวยาวของเฉินเทียนหยิบวัสดุชิ้นแรกออกจากกล่อง

ดวงตาของฉู่เฟิงก็เบิกกว้างในทันที

มันคือหินสีดำสนิทที่ดูไม่สะดุดตา ไร้ความเงางามเหมือนฝุ่นถ่านหินริมถนน

“แก่นอุกกาบาตสวรรค์!”

“แค่เศษเสี้ยวเท่าปลายนิ้วก็ประเมินค่าไม่ได้แล้ว!”

“แล้วชิ้นที่อยู่ในมือเฉินเทียน... มันขนาดเท่ากำปั้นเลยนะนั่น!”

ลวี่ว่านซานที่ยืนอยู่ห่างๆ ถึงกับหดคอ ถึงเขาจะไม่เข้าใจชื่อเรียกแต่มันฟังดูเทพขิงๆ

เฉินเทียนราวกับกำลังเล่นมายากล เขาหยิบวัสดุชิ้นที่สองออกมาจากกล่อง

วูบ

ห้องหลอมที่เคยร้อนระอุจู่ๆ ก็เย็นลงชั่วขณะ วงโคจรสีฟ้าครามที่ถูกผนึกอยู่ในลูกแก้วคริสตัลกำลังหมุนวนช้าๆ แม้จะผ่านการผนึก ทุกคนก็ยังได้ยินเสียงหวีดหวิวของลมที่แหลมคม ราวกับมีใบมีดวายุนับไม่ถ้วนกำลังฉีกกระชากอากาศ

“เชี่ยแล้ว!” คราวนี้แม้แต่โจวเสวียนที่สุขุมยังหลุดสบถ ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความผันผวนของธาตุลมที่รุนแรงจนทำให้ระดับ 5 อย่างเขายังรู้สึกหนาวสั่น มันไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน!

"ลม... ลมหายใจเทพวายุ..." ฉู่เฟิงเกาะกระจกนิรภัยที่กั้นห้องไว้ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง พึมพำกับตัวเองเหมือนเห็นผี "นั่นมันของที่มีแค่ในตำราไม่ใช่เหรอ?"

"อาจารย์เก็บของแบบนี้ไว้เป็นความลับมาตลอดเลยเหรอ?"

"แล้วท่าน... ท่านให้มันกับเขาเนี่ยนะ?!"

ฉู่เฟิงรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองกำลังถล่มทลาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาที่บรรยายไม่ถูก วัสดุระดับนี้ แม้แต่เขาเองยังไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องเลยสักครั้งในชีวิต! แค่จะขอดูยังต้องเขียนคำร้องเป็นหมื่นคำ! แต่เฉินเทียน... กลับหยิบมันออกมาง่ายๆ เหมือนหยิบก้อนหิน

แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด เมื่อเฉินเทียนหยิบวัสดุชิ้นสุดท้ายออกมา...

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

มันคือหยดของเหลวสีม่วงที่ลอยตัวอยู่ในเครื่องสร้างสนามพลังสั่งทำพิเศษ วินาทีที่มันปรากฏขึ้น มิติจัดรอบตัวดูเหมือนจะบิดเบี้ยว แสงสว่างหักเหเป็นวงรัศมีที่ดูพร่าเลือน

ในวินาทีนี้ ฉู่เฟิงเงียบไปเลย

เข่าของเขาอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น ใบหน้าที่เคยโอหังบัดนี้ว่างเปล่าไร้จุดหมาย

“แก่นความว่างเปล่า...”

ฉู่เฟิงหันหัวไปมองกู่เหอที่ยืนทำหน้าซังกะตายอยู่ไม่ไกล แววตาเต็มไปด้วยคำถาม:

อาจารย์!

นี่เหรอที่ท่านเรียกว่าให้เด็กมาฝึกมือ?!

ท่านเรียกว่าฝึกมือเหรอครับ?!

ท่านแทบจะเทกระเป๋าเอาเงินเก็บในโลงศพประเคนให้เขาหมดแล้วนะนั่น!

นี่น่ะเหรอการปฏิบัติกับอัจฉริยะ?

นี่คือคุณค่าที่แท้จริงของการมีเพลิงวิญญาณงั้นเหรอ?

ฉู่เฟิงมองดูเด็กหนุ่มบนแท่นที่กำลังหยิบจับวัสดุเทวะทั้งสามชิ้นเล่นอย่างสบายใจ

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า... ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาของชีวิตเขานั้น ช่างเสียเปล่าจริงๆ

คนน่ะ... แข่งกันได้ แต่แข่งวาสนากับแข่งความสปอยล์เนี่ย มันน่าโมโหที่สุด!