บทที่ 444 วาทศิลป์

“ไม่เลว คุณยังถือว่าซื่อสัตย์ดี คุณไม่สันทัดเรื่องค่ายกล ค่ายกลแปดประตูไม่ใช่สิ่งที่คนนอกจะมองออกได้ง่าย ๆ ได้ยินว่าพวกคุณเข้ามาทางประตูเปิด ฉันก็เดาได้แล้วว่าต้องไม่ใช่ความคิดของคุณแน่” หยวนเหวินเหวินพูดกับจางเทียนหลิงด้วยความพอใจพอสมควร

จางเทียนหลิงยิ้มเจื่อน บอกว่าเป็นผมที่ตัดสินใจว่าประตูเปิดเหมาะสมที่สุดจริง ๆ พวกเราถึงได้เดินทางมาถึงเรือนพักตระกูลหยวนได้อย่างราบรื่น

“แต่ว่า บททดสอบระหว่างทาง ผมเป็นคนฝ่ามาด้วยตัวเองจริง ๆ นะ” จางเทียนหลิงรีบตอบกลับไป

หยวนเหวินเหวินบอกว่ารู้แล้ว เธอแค่ตั้งใจจะดูว่าจางเทียนหลิงจะพูดความจริงไหม เพราะนิสัยส่วนตัวของเธอเกลียดคนโกหกที่สุด

“งั้นก็ดี งั้นก็ดี ผมไม่โกหก ไม่เคยพูดโกหกเลย” จางเทียนหลิงยิ้มแห้งตอบกลับไป

หยวนเซิ่งเจี๋ยพยักหน้า บอกว่าบททดสอบที่พวกเขาวางไว้ จางเทียนหลิงผ่านมันมาได้อย่างราบรื่นทั้งหมด งั้นการแต่งงานระหว่างตระกูลหยวนของพวกเขากับเขาหลงหู่ครั้งนี้ก็ถือว่าตกลงกันได้สำเร็จ

ได้ยินดังนั้น จางเทียนหลิงก็ร้องดีใจเสียงหลง ขาดแค่ยังไม่ได้กระโดดขึ้นมาจากเก้าอี้เท่านั้น

“นักพรตลามก นายช่วยสำรวมหน่อยได้ไหม ทำตัวหื่นกระหายซะขนาดนี้ น่าขายหน้าชะมัด” หลิวเฉิงกระซิบกับเขา

จางเทียนหลิงไม่ใส่ใจ บอกว่างานแต่งของตัวเองสำเร็จแล้ว เขาจะดีใจก็เป็นเรื่องปกติ ใครก็มาแส่ไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้น เรื่องนี้ก็...” หยวนเซิ่งเจี๋ยยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็ถูกหยวนเหวินเหวินที่อยู่ด้านข้างพูดแทรกขึ้นมา

“ท่านผู้นำตระกูล รอก่อนค่ะ”

หยวนเซิ่งเจี๋ยสงสัย ถามเธอว่าเป็นอะไรไป

หยวนเหวินเหวินบอกว่าเธอเคยสาบานเอาไว้ คนที่เธอจะแต่งงานด้วยต้องเอาชนะเธอให้ได้ ดังนั้นงานแต่งครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ ต้องให้เธอเป็นคนยืนยันด้วยตัวเอง

“เธอหมายความว่ายังไง?” หยวนเซิ่งเจี๋ยขมวดคิ้ว

“อยากจะแต่งงานกับฉัน เขาก็ต้องเอาชนะฉันให้ได้” ว่าแล้ว หยวนเหวินเหวินก็ชักแส้ยาวที่เอวออกมา

สิ้นคำพูดนี้ คนอื่น ๆ ในตระกูลหยวนต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไป รอยยิ้มบนใบหน้าของจางเทียนหลิงก็แข็งค้างเช่นกัน

เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของจางเทียนหลิง หลิวเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะสมน้ำหน้า “ฮ่า ๆ คราวนี้ฉันจะรอดูว่าไอ้นักพรตลามกจะรับมือยังไง”

ผมทำมือจุ๊ปาก เป็นสัญญาณบอกให้เขาเงียบ

“ไร้สาระ!” หยวนเซิ่งเจี๋ยตอบเสียงเย็น ไม่คิดจะยอมรับการตัดสินใจโดยพลการของหยวนเหวินเหวิน

“เรื่องใหญ่ระดับแต่งงาน ฉันหวังว่าตระกูลจะยอมตกลงกับฉันค่ะ” ต่อความไม่พอใจของหยวนเซิ่งเจี๋ย หยวนเหวินเหวินกลับแสดงท่าทีนอบน้อมแต่ไม่ยอมอ่อนข้อ

หยวนเซิ่งเจี๋ยขมวดคิ้วแน่น จ้องมองหยวนเหวินเหวินที่ร้องขอเขา ส่วนหยวนเหวินเหวินที่เผชิญกับสายตาของเขาก็ไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนั้นเองจางเทียนหลิงก็จู่ ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยปาก

“ผู้นำตระกูลหยวนครับ ตอนนี้เขาสนับสนุนเสรีภาพในการแต่งงาน ผมคิดว่าสิ่งที่หยวนเหวินเหวินพูดมาก็ไม่ผิดนะครับ”

ทุกคนประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจางเทียนหลิงจะเป็นฝ่ายออกโรงช่วยหยวนเหวินเหวินพูด แม้แต่ตัวหยวนเหวินเหวินเองก็ยังอึ้งไป

“นักพรตจาง คุณแน่ใจนะว่าจะตกลงประลองกับหยวนเหวินเหวิน?” หยวนเซิ่งเจี๋ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“แน่นอนครับ เธอเองยังไม่กลัวเลย ผมเป็นผู้ชายอกสามศอกจะไปกลัวอะไร” จางเทียนหลิงพยักหน้าตอบ

แววตาของหยวนเหวินเหวินเปลี่ยนไป เธอค่อย ๆ พูด “ดูไม่ออกเลยนะว่าคุณก็มีความกล้าหาญอยู่เหมือนกัน มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าจะเอาชนะฉันได้?”

จางเทียนหลิงบอกว่าไม่ใช่เขามั่นใจ แต่เขารู้สึกว่าควรให้ความเคารพผู้หญิงต่างหาก

ได้ยินดังนั้น หญิงสาวรุ่นเยาว์สองคนที่อยู่ตรงนั้นก็มีแววตาชื่นชมเขาขึ้นมาเล็กน้อย

“ในเมื่อนักพรตจางพูดแบบนี้ งั้นผมก็จะไม่ขัดขวางแล้ว” หยวนเซิ่งเจี๋ยได้แต่เอ่ยปากบอก

หยวนเหวินเหวินขยับตัวเตรียมจะเดินไปข้างกายจางเทียนหลิง แล้วผายมือเชิญเขา เพื่อให้ทั้งสองคนออกไปประลองกันข้างนอก

ใครจะรู้ว่าต่อมาจางเทียนหลิงกลับพูดประโยคหนึ่งที่ทำเอาพวกเราอึ้งไปตาม ๆ กัน

“ไม่ต้องแล้วครับ ผมยอมแพ้”

“หา!?”

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

ทุกคนต่างงุนงง ตกตะลึงจนคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

หยวนเหวินเหวินไม่อยากจะเชื่อ เธอจ้องมองจางเทียนหลิงด้วยความตกใจ “ว่าไงนะ?”

“ผมบอกว่า ผมยอมแพ้ครับ” จางเทียนหลิงยังคงรอยยิ้มเอาไว้ และมองหยวนเหวินเหวินเช่นกัน

“นักพรตจาง คุณหมายความว่ายังไง?” หยวนเซิ่งเจี๋ยเริ่มลนลาน รีบถามขึ้น

ผมกับหลิวเฉิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกลงจางเทียนหลิงคิดจะทำอะไร ทั้งที่เขาใส่ใจกับสัญญาหมั้นหมายครั้งนี้มากแท้ ๆ แล้วตอนนี้กำลังเล่นละครฉากไหนอยู่เนี่ย?

“ให้ตายเถอะ สรุปว่าไอ้นักพรตลามกอยากจะแต่งงานนี้ หรือไม่อยากแต่งกันแน่?” หลิวเฉิงจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว

คนอื่น ๆ ของตระกูลหยวนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ซุบซิบนินทากันเสียงเบา เดาว่าจางเทียนหลิงอาจจะโกรธ แล้วอยากจะถอนหมั้น

เวลานี้ จางเทียนหลิงมองดูปฏิกิริยาของพวกเรา แล้วเอ่ยปากยิ้ม ๆ “ทุกคนอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้อยากถอนหมั้น เพียงแต่ผมไม่ตีผู้หญิง ก็เลยยอมสละสิทธิ์การประลองกับหยวนเหวินเหวิน”

จากนั้น เขาก็พูดต่อ “แน่นอนว่า งานแต่งครั้งนี้ผมก็ไม่ยอมถอดใจหรอก ผมจะทุ่มเทตามจีบหยวนเหวินเหวินอย่างสุดกำลัง จนกว่าเธอจะชอบผม และยอมตกลงแต่งงานกับผม”

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็อึ้งตะลึงไปตาม ๆ กัน นึกไม่ถึงเลยว่าจางเทียนหลิงจะวางแผนแบบนี้

“หึ ๆ คุณทำให้ฉันประหลาดใจจริง ๆ เอาล่ะ เรื่องแต่งงานฉันจะยอมตกลงไปก่อนก็แล้วกัน แล้วก็ได้ยินมาว่าอาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันก็ไม่อยากฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก ไว้มีโอกาสคุณต้องมาประลองกับฉันนะ การประลองไม่ถือว่าเป็นการตีผู้หญิงหรอก คุณไม่เห็นต้องพูดซะรุนแรงขนาดนั้นเลย” หยวนเหวินเหวินเหมือนจะถูกโน้มน้าวใจ จึงยอมตกลงเรื่องแต่งงาน

จางเทียนหลิงเผยรอยยิ้มเอาใจทันที แล้วรีบรับคำ “ได้ครับ ผมฟังคุณทุกอย่างเลย”

ผมกับหลิวเฉิงมองหน้ากัน ต่างก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ทุกอย่างเมื่อครู่นี้ต้องเป็นแผนรับมือที่จางเทียนหลิงคิดไว้ล่วงหน้าแน่ ๆ ไอ้หมอนี่ไปจีบผู้หญิงมาไม่ใช่น้อย แถมโอกาสสำเร็จก็สูงมาก เรียกได้ว่ากะล่อนไหลลื่นสุด ๆ

เขาแอบขยิบตาให้ผมกับหลิวเฉิง เพื่ออวดว่าแผนการของตัวเองสำเร็จแล้ว

“หึ ๆ ดี ในเมื่อเรื่องแต่งงานตกลงกันได้แล้ว เหวินเหวิน เธอก็พาพวกเขาสามคนไปเดินชมตระกูลหยวนของเราหน่อยสิ” หยวนเซิ่งเจี๋ยถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ

หยวนเหวินเหวินหันไปประสานมือรับคำ “ค่ะ ท่านผู้นำตระกูล”

ดังนั้นพวกเราจึงเดินจากไปพร้อมกับหยวนเหวินเหวิน และเดินชมเรือนพักตระกูลหยวนภายใต้การนำทางของเธอ

ตลอดทางจางเทียนหลิงกลายร่างเป็นพวกคลั่งรักคอยประจบเอาใจ กล่าวชมหยวนเหวินเหวินสารพัด ผมกับหลิวเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ฟังจนแทบจะอ้วกออกมาอยู่แล้ว

“ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่มันหน้าด้านหน้าทนจริง ๆ” หลิวเฉิงมีสีหน้ารังเกียจ

ตอนนั้นเอง หยวนเหวินเหวินก็หันไปมองจางเทียนหลิงที่เอาแต่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด แล้วพูดขึ้น “จะว่าไปแล้ว สิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้กับท่าทีของคุณในตอนนี้ ทำให้ฉันสงสัยว่าคุณเป็นเสือผู้หญิงหรือเปล่าเนี่ย?”

ต้องบอกเลยว่าหยวนเหวินเหวินเดาไม่ผิดจริง ๆ จางเทียนหลิงเมื่อเทียบกับผมและหลิวเฉิงแล้ว เรียกได้ว่าผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน เป็นเสือผู้หญิงตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ

จางเทียนหลิงย่อมไม่กล้าให้หยวนเหวินเหวินรู้ถึงพฤติกรรมในอดีตของตัวเอง ถึงแม้จะมีเรื่องความจำเป็นบังคับแฝงอยู่บ้างนิดหน่อยก็เถอะ

“ที่ไหนกัน นี่มันความในใจของผมล้วน ๆ ผมพูดแบบนี้กับคุณแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ” จางเทียนหลิงกลืนน้ำลาย รีบร้อนตอบกลับ

หลิวเฉิงอดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะอยู่ข้าง ๆ เลยโดนจางเทียนหลิงถลึงตาใส่

ต่อจากนั้น หยวนเหวินเหวินก็หันมามองผม “หลี่หลงหยวน มิน่าล่ะก่อนหน้านี้หยวนซวี่ถึงได้พ่ายแพ้ในมือคุณ ดูท่าความรู้เรื่องค่ายกลฮวงจุ้ยของคุณ จะเหนือกว่าเด็กรุ่นหลังของตระกูลหยวนเราไปแล้ว ค่ายกลแปดประตูเป็นสิ่งที่ท่านผู้นำตระกูลวางเอาไว้ด้วยตัวเองแท้ ๆ แต่คุณกลับสามารถวิเคราะห์หาทิศทางทางเข้าที่ดีที่สุดออกมาได้อย่างรวดเร็ว ฉันล่ะยอมรับฝีมือเลยจริง ๆ”

ผมยิ้ม ๆ แล้วบอกว่าเธอเกรงใจไปแล้ว

หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ ผมกับหลิวเฉิงก็ไม่ได้อยู่พักเป็นเพื่อนจางเทียนหลิงที่ตระกูลหยวน แต่ตั้งใจจะเดินทางกลับ

พวกหยวนเซิ่งเจี๋ยเป็นคนมาส่งพวกเราสองคนที่หน้าประตูคฤหาสน์ด้วยตัวเอง และยังส่งคนให้ไปส่งผมกับหลิวเฉิงกลับถึงโรงแรม