บทที่ 16 - ยกทัพทั้งตระกูล! ศึกนี้เพื่อเสบียงของลูกพี่ใหญ่

บทที่ 16 - ยกทัพทั้งตระกูล! ศึกนี้เพื่อเสบียงของลูกพี่ใหญ่

ทางใต้ของดินแดนรกร้างตะวันออก เทือกเขาอัคคี

ที่นี่มีไฟใต้พิภพพวยพุ่ง เป็นสรวงสวรรค์ของสัตว์อสูรธาตุไฟ

พยัคฆ์มารระดับ 5 ขั้นสูงสุดตัวหนึ่งที่ทั่วร่างลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน กำลังปกป้องหญ้าเผาโลหิตระดับ 5 ที่ใกล้จะโตเต็มที่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำ

ส่วนฝั่งตรงข้าม เจียงจ้านสวมชุดเกราะดำ สะพายกระบี่หัก สีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง

ด้านหลังเขามีองครักษ์เกราะดำตระกูลเจียง 50 นายยืนตระหง่าน รังสีอำมหิตควบแน่นจนแทบจะจับต้องได้

ทันใดนั้นก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้นอย่างเร่งรีบ

ผู้อาวุโสสามตระกูลอู๋พาศิษย์ชั้นยอดของตระกูลกว่า 10 คน วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงที่เกิดเหตุ

พอเห็นหญ้าเผาโลหิตต้นนั้น ในดวงตาของผู้อาวุโสสามก็เปล่งประกายเจิดจ้า

"ว่าแล้วเชียว! ที่ตระกูลเจียงยกทัพมาใหญ่โตขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะหญ้าเผาโลหิตระดับ 5 ที่สามารถสกัดสายเลือดให้บริสุทธิ์ต้นนี้แน่!"

เขาหันไปมองเจียงจ้าน มุมปากกระตุกยิ้มเย้ยหยัน

"คุณชายใหญ่เจียง เทือกเขาอัคคีแห่งนี้ไม่มีเจ้าของ ของวิเศษจากฟ้าดินย่อมตกเป็นของผู้มีคุณธรรม"

"หรือว่าตระกูลเจียงของเจ้าคิดจะฮุบไว้คนเดียวงั้นรึ?"

'อู๋เจี้ยน' ผู้บำเพ็ญเพียรกระบี่อัจฉริยะในรอบร้อยปีของตระกูลอู๋ก้าวออกมายืนข้างหน้า ชักกระบี่ออกจากฝัก ชี้ปลายกระบี่ไปที่เจียงจ้าน

"คุณชายใหญ่เจียง ไม่อยู่ปักผ้าอยู่บ้าน ดันวิ่งมาแย่งสมบัติวิญญาณกับพวกข้างั้นรึ?"

"พยัคฆ์มารเพลิงแดงตัวนี้เป็นถึงระดับ 5 ขั้นสูงสุด ลำพังแค่ตบะอันน้อยนิดของเจ้า ไม่กลัวจะโดนกลืนลงไปในคำเดียวหรือไง?"

เจียงจ้านค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามคนตระกูลอู๋ไป จ้องเขม็งไปที่ท้องของพยัคฆ์มารตัวนั้น

"แฟบไปหน่อย" เจียงจ้านขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง

"แต่ดูจากขนาดตัวแล้ว ก็น่าจะพอ"

อู๋เจี้ยนชะงักไป

อะไรพอ? แต่เขาก็รู้ตัวอย่างรวดเร็วว่า นี่เขากำลังถูกเมิน!

"รนหาที่ตาย!"

อู๋เจี้ยนโกรธจนหน้าแดง แกว่งกระบี่ในมือเป็นรูปดอกไม้กระบี่อันดุดัน พุ่งตรงเข้าแสกหน้าเจียงจ้าน พลังฝึกฝนระดับปรมาจารย์กระบี่ขั้นกลางระเบิดออก ปราณกระบี่พุ่งทะยาน

"ไสหัวไป" เจียงจ้านไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ที่หว่างคิ้ว ลวดลายมรรคเต๋ารูปกระบี่เล็กๆ สว่างวาบขึ้น

เคร้ง! เสียงกระบี่ร้องดังกังวาน

ไม่ได้ชักกระบี่ออกมา เป็นเพียงแค่เจตจำนงกระบี่สายหนึ่งที่แผ่ออกมา ก็กลายเป็นค้อนหนักที่มองไม่เห็น กระแทกเข้ากับปราณกระบี่ของอู๋เจี้ยนอย่างจัง

แกรก กระบี่ระดับเหลืองขั้นสูงในมือของอู๋เจี้ยนแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ

ทั้งร่างราวกับว่าวสายขาด กระเด็นถอยหลังไปไกลกว่า 10 จั้ง กระแทกเข้ากับโขดหินอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมา

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ ผู้อาวุโสสามตระกูลอู๋สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

"เจตจำนงกระบี่?! เจ้าถึงกับบรรลุเจตจำนงกระบี่ที่สมบูรณ์แบบแล้วงั้นรึ?"

จากนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด

"บังอาจทำร้ายนายน้อยของข้า เด็กเมื่อวานซืนช่างโอหังนัก!"

"ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมดื่มเหล้าคารวะ งั้นก็อย่าหาว่าข้าผู้เฒ่ารังแกเด็กก็แล้วกัน หญ้าเผาโลหิตต้นนี้..."

แรงกดดันระดับแปลงวิญญาณระเบิดออก ฝ่ามือแห้งเหี่ยวของผู้อาวุโสสามกลายเป็นกรงเล็บผี พุ่งเข้าใส่กระหม่อมของเจียงจ้านพร้อมกับลมคาวเลือด

การโจมตีนี้โหดเหี้ยมอำมหิต กะจะทำลายวรยุทธ์ของเจียงจ้านโดยตรง!

เจียงจ้านยืนอยู่กับที่ ยืดหลังตรงดุจทวน เผชิญหน้ากับการโจมตีสังหารของยอดฝีมือระดับแปลงวิญญาณ เขาไม่ถอยแต่กลับก้าวไปข้างหน้า ในดวงตามีเพียงความบ้าคลั่งของการต่อสู้

"ไอ้หมาแก่ น้ำหน้าอย่างเจ้ามีสิทธิ์มาแตะต้องคุณชายใหญ่บ้านข้างั้นรึ?" เสียงแหบพร่าดังก้องลงมาจากฟ้า

บนเรือรบตระกูลเจียง เงาดำสายหนึ่งพุ่งตกลงมาราวกับอุกกาบาต

ตู้ม! มือใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเกราะสีดำขลับ กดหัวผู้อาวุโสสามตระกูลอู๋กระแทกฝังลงไปในโขดหินอย่างแรง

หัวหน้าองครักษ์เงาตระกูลเจียงปัดฝุ่นที่มืออย่างไร้ความรู้สึก น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

"ผู้นำตระกูลมีคำสั่ง ใครบังอาจทำให้คุณหนูใหญ่กินข้าวช้า โทษตาย!"

หัวหน้าองครักษ์กวาดตามองรอบๆ รังสีอำมหิตเย็นเยียบ ศิษย์ตระกูลอู๋ที่เหลือตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

นี่คือความอำมหิตของตระกูลเจียงงั้นหรือ? เพื่อหญ้าเผาโลหิตระดับ 5 แค่ต้นเดียว ถึงกับต้องส่งยอดฝีมือระดับนี้มาเลยเชียว?

ทว่า ภาพที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น กลับทำลายความรู้ความเข้าใจของพวกเขาไปจนหมดสิ้น

เจียงจ้านไม่ได้ปรายตามองสมบัติวิญญาณระดับ 5 ต้นนั้นเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ชี้ไปที่พยัคฆ์มารระดับ 5 ที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่

"มัดมัน"

องครักษ์เกราะดำกรูเข้าใส่ หยิบเชือกมัดอสูรแบบพิเศษออกมามัดพยัคฆ์มารจนเป็นบ๊ะจ่างอย่างชำนาญ

เจียงจ้านเดินเข้าไป ยื่นมือไปกดที่ท้องของพยัคฆ์มารอย่างจริงจัง

สัมผัสอวบอิ่ม เด้งสู้มือดี

"อืม น้ำนมเยอะดี กลิ่นอายไฟก็บริสุทธิ์"

เจียงจ้านพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วสะบัดมือใหญ่

"พากลับไปที่ตระกูล!"

จนกระทั่งเรือรบของตระกูลเจียงหายลับไปบนท้องฟ้า

ผู้อาวุโสสามตระกูลอู๋ที่เพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุม มองดูหุบเขาที่ว่างเปล่ากับหญ้าเผาโลหิตที่ถูกทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสายลม ก็กระอักเลือดเก่าออกมาไกลถึง 3 จั้ง

"นี่คือวาสนาอันยิ่งใหญ่ของตระกูลเจียงพวกเจ้าเรอะ?"

"ยกทัพมาใหญ่โต... สู้กันแทบตาย... ไม่เอาสมบัติวิญญาณแต่เอาเสือเนี่ยนะ?!"

"ตระกูลเจียงพวกเจ้า... ป่วยจิตแน่ๆ!"

...

เหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้ กำลังเกิดขึ้นสลับสับเปลี่ยนไปตามพื้นที่ต้องห้ามต่างๆ ทั่วดินแดนรกร้างตะวันออก

บึงมรณะทางฝั่งตะวันตก

"ย่าห์!" เสียงคำรามดังก้อง โคลนสาดกระเซ็น

น้องสามเจียงเฉินเปลือยเปล่าทั้งตัว มีเพียงหนังสัตว์ผืนเดียวพันรอบเอว กำลังประลองกำลังกับแรดมังกรเกราะดำน้ำหนักหลายหมื่นจิน

แรดมังกรตัวนี้หนังเหนียวเนื้อหนา เป็นที่เลื่องลือเรื่องความอึดทน

แต่ภายใต้ฝ่ามือของเจียงเฉินที่ราวกับหล่อด้วยเหล็กกล้า ร่างกายอันใหญ่โตของแรดมังกรกลับถูกกดจมลงไปในบึงโคลนทั้งเป็น

ไกลออกไป คนของตระกูลเกากำลังซุ่มซ่อนอยู่ในดงต้นอ้อ

ผู้อาวุโสตระกูลเกมองดูภาพนี้ด้วยสายตาเย็นเยียบ

"เจ้าอ้วนนี้มีพลังเทพมาแต่กำเนิด หากปล่อยให้มันปราบแรดมังกรตัวนี้ไปเป็นสัตว์เลี้ยงสงครามได้ วันหน้าต้องกลายเป็นภัยหอกข้างแคร่แน่"

"ลงมือ! ต่อให้ต้องทำลายแรดมังกรทิ้ง ก็ห้ามปล่อยให้ตระกูลเจียงสมหวังเด็ดขาด!"

ผู้อาวุโสตระกูลเกาประสานมุทรา กระบี่บินระดับสุดยอดกลายเป็นแสงเย็นเยียบ พุ่งตรงเข้าใส่กลางหลังของเจียงเฉิน

การโจมตีนี้ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตสุดขีด

"ติ๊ง!" เสียงใสๆ ดังขึ้น

กระบี่บินพุ่งชนแผ่นหลังของเจียงเฉิน ราวกับเอาไม้กระบองไปทุบแผ่นเหล็ก ประกายไฟแลบแปลบปลาบ แล้วกระบี่ก็เด้งกระเด็นออกไป

บนแผ่นหลังของเจียงเฉิน ทิ้งไว้เพียงรอยสีขาวจางๆ เท่านั้น

ร่างกายที่ผ่านการหล่อหลอมจากบ่อเลือดอสูร บัดนี้เริ่มแสดงความน่าสะพรึงกลัวออกมาแล้ว

เจียงเฉินชะงักไป

เขาค่อยๆ หันหัวกลับมา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังดงต้นอ้อ

"ไอ้แก่หน้าไหนลอบกัดข้า?!"

ผู้อาวุโสตระกูลเกามองเจียงเฉินที่ไร้รอยขีดข่วน แทบจะถลนลูกตาออกมา

"นี่... นี่มันร่างกายคนแน่รึ?"

เจียงเฉินไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้ตกใจ

สองมือโอบกอดขาข้างหนึ่งของแรดมังกรไว้แน่น แล้วออกแรงฮึด

"ฮึบ!" ครืนนน!

แรดมังกรที่ตัวใหญ่ราวกับภูเขาขนาดย่อม กลับถูกเขาจับห้อยหัวขึ้นมาดื้อๆ!

แรดมังกรตกใจจนร้องมอๆ ขาทั้งสี่เตะตะเกียกตะกาย

เจียงเฉินแบกแรดมังกรขึ้นบ่า พลางสบถด่าไปทางฝั่งคนตระกูลเกา

"พวกแกมันไอ้พวกนิสัยเสีย! ถ้าทำแรดของข้าตกใจจะทำยังไง?"

"นี่มันแรดเพิ่งคลอดลูกนะโว้ย! ถ้าทำนมมันหดกลับไป ข้าจะบีบนมพวกแกทุกคนไปให้น้องสาวข้ากินแทน!"

ผู้อาวุโสตระกูลเกา: "???"

คนตระกูลเกา: "???"

นม? นมอะไรวะ?

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สติ เจียงเฉินก็แบกแรดหนักหลายหมื่นจิน วิ่งก้าวฉับๆ กลับไปแล้ว พลางล้วงเอาหญ้าวิญญาณออกมาจากอกเสื้อยัดใส่ปากแรดมังกรไปด้วย

"เด็กดี ไม่กลัวนะไม่กลัว กินเยอะๆ น้องสาวข้ารอกินนมอยู่"

คนตระกูลเกาที่ถูกทิ้งไว้กับที่ ได้แต่ยืนงงในดงค่ายกล

"เพื่อ... นม?"

"โลกนี้มันเปลี่ยนไปแล้วรึไง?"

...

ป่าหมอกมายา ทางตอนเหนือของดินแดนรกร้างตะวันออก

เทียบกับความรุนแรงของสองทางนั้น ที่นี่ดูจะสง่างามเป็นพิเศษ

ท่ามกลางหมอกที่ปกคลุม ฝูงกวางวิญญาณลายเมฆระดับ 4 กำลังดื่มน้ำอยู่ริมลำธาร

จู่ๆ ก็มีกลิ่นหอมประหลาดโชยมา

"ตุ้บ ตุ้บ"

ฝูงกวางวิญญาณแววตาเลื่อนลอย พากันล้มตึงลงไปกองกับพื้นทีละตัวๆ

พี่รองเจียงซิงถือพัดจีบ ค่อยๆ เดินออกมาจากหลังต้นไม้

ด้านหลังเขามีเด็กรับใช้ปรุงยาที่เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาเดินตามมา

"เบามือหน่อย อย่าทำให้กระทบกระเทือนครรภ์" เจียงซิงสั่งการอย่างมั่นใจ

"ไอ้ตัวผู้พวกนั้นไม่เอา เนื้อมันหยาบ"

"ตัวที่ไม่ท้องก็ไม่เอา เปลืองอาหารเปล่าๆ"

"เอาแค่พวกที่กำลังให้นมลูกอยู่ก็พอ"

เขาเดินไปตรงหน้าแม่กวางตัวหนึ่ง ล้วงเอาโอสถที่มีกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมาจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่ปากกวาง

"นี่คือโอสถบำรุงปราณเร่งน้ำนมที่ข้าปรุงขึ้นมาเอง ถือว่าพวกเจ้าโชคดีไปแล้วกัน"

ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่เดินผ่านมา ตอนแรกยังนึกว่าเป็นพวกผู้ฝึกตนสายมารกำลังใช้วิชาสูบพลัง เตรียมจะชักกระบี่เข้าช่วยเหลือ

ผลคือพอมองชัดๆ โอ้โห

จับกวาง ป้อนยา จับชีพจร แถมยังเอาผ้าห่มมาคลุมกันลมให้กวางอีก?

"คุณชายรองตระกูลเจียง นี่มัน... กำลังทำปศุสัตว์อยู่หรือไง?"