บทที่ 85: คำสาป (ฟรี)

"ชินาซึงาวะแพ้งั้นเหรอ?"

เสาหลักคนอื่นๆ ต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึง

ตอนแรกพวกเขาคิดว่า การที่เด็กหนุ่มคนนี้สามารถจัดการข้างแรมลำดับที่ห้า กับโคโจ ชิโนบุ (ตอนที่เธอไม่ได้ใช้พิษ) ได้ ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่า… ชินาซึงาวะก็จะพ่ายแพ้ด้วยเหมือนกัน

เพราะในหมู่เสาหลักทั้งเก้า ชินาซึงาวะก็ถือว่าแข็งแกร่งระดับต้นๆ

ถึงเขาจะไม่ได้ใช้ดาบนิจิรินในการสู้ครั้งนี้ แต่โกคูก็มือเปล่าเหมือนกัน ถือว่ายุติธรรมแล้ว

"อีกครั้ง!" ชินาซึงาวะ ซาเนมิลุกขึ้นมาอีกครั้งแล้วพุ่งเข้าใส่โกคู "ปราณวายุ กระบวนท่าที่ห้า: ลมหนาวกรรโชก!"

"ดีเลย มาสู้กันอีก!" โกคูตอบรับด้วยความยินดี เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกสนุกและกระตือรือร้นสุดๆ ที่ได้สู้กับยอดฝีมือแบบนี้

เพราะเขาออกเดินทางฝึกฝนก็เพื่อสิ่งนี้แหละ

ได้สู้กับคนเก่งๆ เพื่อพัฒนาพลังของตัวเอง และเรียนรู้ท่าไม้ตายใหม่ๆ

"ปราณวายุ กระบวนท่าที่เจ็ด: ลมมรสุม!" โกคูกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ ใช้ฝ่ามือเป็นใบมีด เลียนแบบท่าของเสาหลักวายุที่เขาเพิ่งเห็นไปเมื่อกี้

"อะไรกัน?"

เสาหลักทั้งแปดที่นั่งดูอยู่ ต่างก็ไม่คิดไม่ฝันว่าโกคูจะใช้ปราณวายุได้ แถมพลังที่ปล่อยออกมายังดูแรงกว่าของชินาซึงาวะซะอีก

เพราะหลังจากปะทะกัน ชินาซึงาวะก็โดนซัดกระเด็นทันที

ท่าเดียวกัน แต่คนใช้ต่างกัน พลังที่ได้ก็ย่อมไม่เหมือนกัน

คนเดียวที่ไม่ตกใจเลยก็คือมุราตะ

เพราะเขาเคยเห็นกับตาว่าโกคูสามารถเรียนรู้ปราณวารีได้เพียงแค่ "มอง" เท่านั้น เขาจึงรู้ว่าโกคูคือคนที่มีพรสวรรค์ที่น่ากลัว

"ปราณวายุดูทรงพลังกว่าปราณวารีอีกแฮะ…" หลังจากที่โกคูลงพื้น เขาก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น

ปราณต่างๆ นั้นช่วยเสริมพละกำลังและประสิทธิภาพร่างกายได้ก็จริง แต่แต่ละสายก็มีจุดเด่นเฉพาะต่างกันไป

ดังนั้นผลลัพธ์จึงแตกต่างกันด้วย

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!" ชินาซึงาวะ ซาเนมิลุกขึ้นมาอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่โกคูแบบไม่ยอมแพ้

โกคูก็ไม่ถอย ไม่ลังเล เขารับมือด้วยความตื่นเต้น

ทั้งสองสู้กันอย่างดุเดือดอยู่กลางลาน ชินาซึงาวะ ซาเนมิทุกกระบวนท่าที่มีออกมา ใช้พละกำลังจนถึงขีดจำกัดของร่างกาย

แต่ก็ยังโดนโกคูซัดกระเด็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมโกคูยังใช้กระบวนท่าของปราณวายุแบบเดียวกันโต้กลับใส่เขาด้วยซ้ำ

จนสุดท้าย ร่างกายของชินาซึงาวะ ซาเนมิก็หมดแรง นอนราบมองท้องฟ้า มองเมฆลอยผ่านไปเหมือนคนหมดศรัทธาในชีวิต

เขาคือเสาหลักวายุที่แข็งแกร่ง… แต่กลับแพ้ให้เด็กอายุแค่ 12-13 ที่ใช้ปราณวายุสู้กับเขา!

"แข็งแกร่งชะมัด..."

เสาหลักที่ยืนดูอยู่ต่างก็เปลี่ยนสีหน้าทันที หันมามองโกคูที่ยืนอยู่เฉยๆ แบบไม่หอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

ในใจของพวกเขาต่างก็ถามตัวเอง

ถ้าต้องสู้กับโกคู… จะชนะได้ไหม?

แม้แต่เสาหลักหินผา ผู้แข็งแกร่งที่สุด ยังไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะชนะเด็กคนนี้ได้

เพราะโกคูที่เพิ่งผ่านการต่อสู้หนักขนาดนั้น… แต่ท่าทางยังคงนิ่งสงบ

แปลว่าเขายังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดด้วยซ้ำ ยังมีไม้เด็ดอีกเยอะที่ยังไม่งัดออกมา

และถึงชินาซึงาวะจะ "แพ้" แต่เขาก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรเลย แค่หมดแรงลุกเท่านั้น

นี่คือระดับความต่างของพลังที่แท้จริง

เหมือนกับพวกเขา ในฐานะเสาหลัก ที่สามารถต่อสู้กับนักดาบระดับต่ำกว่าได้โดยไม่ต้องใช้ปราณ แล้วก็ทำให้อีกฝ่ายหมดแรงไปเองโดยไม่ต้องทำให้เลือดตกยางออก

"ผมขอประลองกับทุกคนพร้อมกันได้ไหมครับ?"

หลังจากสู้กับเสาหลักวายุเสร็จ แถมได้เรียนรู้ปราณวายุมาแล้ว โกคูก็รู้สึกว่าได้อะไรกลับมาเยอะมาก

เขาเลยหันไปถามเสาหลักที่เหลือทั้งแปดคนอย่างสุภาพ

"อยากสู้กับพวกเราทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว?"

เสาหลักที่เหลือรู้สึกว่าโกคูมั่นใจเกินไปแล้ว

ถึงเขาจะแข็งแกร่ง และเอาชนะชินาซึงาวะได้ แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเอาชนะพวกเขาทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว

พวกเขาคือเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ ต่อให้เป็นคิบุตสึจิ มุซัน พวกเขายังมั่นใจว่าสามารถเอาชนะได้

"นายเหนือหัวมาถึงแล้ว!"

ทันใดนั้นเอง เสียงของเด็กหญิงคู่แฝดสองคนก็ดังขึ้นตรงทางเข้า

ในพริบตา เสาหลักที่เมื่อกี้ยังยืนสบายๆ อยู่ ก็นั่งเรียงแถวแล้วคุกเข่าข้างหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงเล็กน้อยทันที สีหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความเคารพ

แม้แต่ชินาซึงาวะ ซาเนมิที่นอนหมดแรงอยู่เมื่อกี้ ยังลุกขึ้นมาคุกเข่าข้างหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงเช่นกัน

โกคูเห็นแล้วก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย จึงหันไปมองทางต้นเสียง

มุราตะเคยเล่าให้เขาฟังว่า นายเหนือหัวของหน่วยพิฆาตอสูร ชื่อว่าอุบุยาชิกิ คางายะ ผู้มีสุขภาพอ่อนแอ ไม่สามารถต่อสู้ได้

การที่คนอ่อนแอแบบนี้ได้รับความเคารพนับถือจากเสาหลักทั้งเก้าได้ แสดงว่าอีกฝ่ายต้องเป็นคนดีและน่านับถือมาก

ชายร่างผอมบาง เหมือนโดนลมพัดก็จะปลิวไป ผิวซีดเผือด ใบหน้าเกือบครึ่งบนมีรอยแผลสีม่วงดำเป็นวงกว้าง จนแทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นคนหน้าตาแบบไหน

ดวงตาของเขามองไม่เห็น ต้องให้เด็กหญิงแฝดสองคนช่วยพยุงเดิน

แต่… ท่าทีของเขานั้นอ่อนโยนมาก เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นพัดผ่าน

"มากันแล้วเหรอ? เหล่านักดาบที่น่ารักของฉัน"

"สวัสดีทุกคน วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใสรึเปล่า?" เขายิ้มอ่อนโยนเดินเข้าลานท่ามกลางความเงียบทุกคน แล้วกล่าวทักทายด้วยเสียงนุ่มนวล

เสาหลักทั้งเก้า รวมถึงมุราตะและทันจิโร่ที่โดนมุราตะกดหัว ต่างก็กล่าวทักทายนายเหนือหัวอย่างพร้อมเพรียง

ตอนนั้นเอง… โกคูก็หายตัวไปยืนตรงหน้านายเหนือหัว แล้วเพ่งมองอย่างตั้งใจ

ก่อนจะพูดขึ้นว่า "สวัสดีครับ… คุณลุงคือนายเหนือหัวใช่มั้ย? คุณลุงกำลังโดนคำสาปที่รุนแรงมากอยู่นะครับ"

ในช่วงเกือบหนึ่งปีที่โกคูเรียนเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ คุณปู่ดัมเบิลดอร์ได้อธิบายเรื่องศาสตร์ศาสตร์มืด ไว้มาก โดยเฉพาะ "คำสาป" ซึ่งถือเป็นแก่นหลักของศาสตร์มืด

ถึงเขาจะไม่สอนให้โกคูใช้ศาสตร์มืด เพราะมันสามารถทำให้จิตใจของผู้ใช้เสื่อมเสียได้ง่าย โดยเฉพาะ คำสาปโทษผิดสถานเดียวทั้งสาม

เช่น คำสาปพิฆาต นั้นต้องใช้เจตจำนงในการฆ่าที่แรงกล้ามาก และยิ่งใช้บ่อย ใจของผู้ใช้ก็จะบิดเบี้ยวไปเรื่อยๆ

สุดท้ายก็กลายเป็นผู้ใช้ศาสตร์มืดที่วิกลจริต โหดเหี้ยม ไร้มนุษยธรรม

แม้จะไม่สอนศาสตร์มืด แต่คุณปู่ดัมเบิลดอร์ก็สอนโกคูอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการตรวจจับ ป้องกัน และถอนคำสาปพวกนี้

เพราะศาสตร์มืดหลายชนิด ไม่ได้เกี่ยวกับร่างกายหรือพลังเลย

ต่อให้แข็งแรงแค่ไหน ก็อาจโดนฆ่าได้โดยไม่ทันตั้งตัว

เพราะแบบนั้น ตอนที่โกคูเห็นอุบุยาชิกิ คางายะ เขาจึงสังเกตเห็นทันทีว่า ร่างกายของชายคนนี้โดนคำสาปรุนแรงบางอย่าง

"หืม?"

เสาหลักทั้งเก้าหันมามองโกคูด้วยความประหลาดใจ

คำสาป? อะไรคือคำสาป?

พวกเขาคิดมาตลอดว่าสิ่งที่นายเหนือหัวเป็นนั้นคือ "โรคทางพันธุกรรม" เป็นอาการเจ็บป่วย

เมื่อได้ยินคำพูดของโกคู อุบุยาชิกิ คางายะก็ชะงักไป ก่อนจะหันหน้าไปยังต้นเสียงแล้วถามอย่างนุ่มนวล

"เธอคือโกคูใช่มั้ย? เธอมองเห็นคำสาปบนตัวของฉันได้ยังไง?"

เมื่อวานเขาเพิ่งได้รับรายงานทั้งหมดจากมุราตะ ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีพลังที่คล้ายกับมนต์อสูรโลหิต

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า โกคูจะสามารถมองเห็น "คำสาปประจำตระกูล" ของเขาได้ในพริบตา...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….