บทที่ 210: หนีพร้อมเงิน? (ฟรี)

ระบบ

:

ธนาคารระหว่างดาวฟีลิน–ยอดเงินเข้า

1

,

000

,

000

ยูนิต

ระบบ:ธนาคารระหว่างดาวฟีลิน–ยอดเงินเข้า1,000,000ยูนิต

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนโอนเงินดังขึ้น

ร็อคเก็ตที่เพิ่งได้เงินตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มงาน ถึงกับลืมความหงุดหงิดเมื่อครู่ไปหมด ตอนนี้ยิ้มกว้างจนปากจะบิดอยู่แล้ว

"พี่ชายสายเปย์! ฉันร็อคเก็ตขอสัญญาเลยว่าจะช่วยหาดาวนั้นให้ได้แน่นอน มาแลกช่องติดต่อกันไว้เลย!"

จากนั้น คาร์ลก็แลกเบอร์ติดต่อสื่อสารควอนตัมกับร็อคเก็ตเรียบร้อย

พอเห็นเจ้าแรคคูนตัวเล็กไฟแรงแบบนี้ คาร์ลก็อดถอนหายใจไม่ได้ มนต์เสน่ห์ของเงินมันต้านทานไม่ได้จริงๆ

ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่ ยานก็ทำการกระโดดมิติทั้งหมด 69 ครั้ง ผ่านโลกไปสองรอบ แล้วก็มาถึงดาวโมแร็กได้สำเร็จ

ระบบ

:

ถึงจุดหมายปลายทางของเส้นทางบินระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติสิ้นสุด

ระบบ:ถึงจุดหมายปลายทางของเส้นทางบินระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติสิ้นสุด

ร็อคเก็ตเห็นข้อความบนหน้าจอควบคุมก็หันไปถามคาร์ลอย่างสงสัย

"ดาวร้างนี่มีอะไรพิเศษเหรอ? ทำไมต้องมาถึงที่นี่ด้วย?"

คาร์ลตอบนิ่งๆ:

"ในเมื่อฉันยึดยานนายมาแล้ว จากนี้เรียกฉันว่ากัปตันซะ

ส่วนเหตุผลที่มาที่ดาวนี้...ก็แน่นอนว่าที่นี่มีของล้ำค่าอยู่"

พอได้ยินคำว่า “ของล้ำค่า” ร็อคเก็ตก็ยิ่งอยากรู้ใหญ่

"ของล้ำค่าอะไรขนาดที่คนรวยอย่างนายต้องลงแรงมาหาเอง?"

คาร์ลไม่มีทีท่าว่าจะอธิบายอะไร ทิ้งคำสั้นๆ ไว้ว่า

"รออยู่ที่นี่แหละ ฉันจะไปเอาของแล้วกลับมาเร็วๆ นี้"

พูดจบก็วาร์ปหายวับไปจากเบาะผู้ช่วยคนขับ

ทันทีที่เห็นว่าเจ้าเทอร์แลนตัวแสบหายตัวไป ร็อคเก็ตก็ยิ้มกว้างจนหน้าบาน

"ไอ้โง่นี่ไปซะที กรู๊ท ได้เวลาเราชิ่งแล้วล่ะ!"

กรู๊ทข้างๆ: "ไอ แอม กรู๊ท?"

ร็อคเก็ตพยักหน้าแล้วพูดอย่างตื่นเต้น

"แน่นอนสิ! หมอนั่นไม่รู้หรอกว่าฉันแฮกนาฬิกาข้อมูลของเขา แล้วโอนเงินทั้งหมดมาเรียบร้อย! ตอนนี้พวกเรารวยแล้วเฟ้ย!"

ได้ยินแบบนั้น กรู๊ทก็ยื่นกิ่งไม้แล้วหมุนไปมาด้วยความดีใจ

"ไอ แอม กรู๊ท!"

ขณะที่ร็อคเก็ตบังคับยานหันหัวออกจากดาวโมแร็ก เขาก็พูดอย่างใจกว้างสุดๆ

"เอาเลย! อย่าว่าแต่ 20 ถังน้ำหล่อเลี้ยงเลยนะ ตอนนี้เรารวยขนาดนี้แล้ว ฉันซื้อให้นาย 200 ถังยังได้!"

โมแร็กเป็นดาวร้างที่ถูกละทิ้งเพราะโดนถล่มในช่วงสงครามหลายครั้ง จนชั้นบรรยากาศเสียหายหนัก

ฝุ่นนิวเคลียร์ลอยเต็มท้องฟ้าสีเทาดำ พื้นดินก็เต็มไปด้วยหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมา กว้างเป็นสิบหรือร้อยกิโล

หลุมเหล่านี้เกิดจากการโจมตีของปืนเลเซอร์ หรือปืนพัลส์จากยานรบ

ถึงจะถูกทิ้งมานานนับพันปี แต่ภายในหลุมยังคงรกร้าง ไม่มีพืชสีเขียวสักต้น และไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตเลย

แต่วันนี้ ดาวโมแร็กที่ถูกทิ้งร้างก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญโผล่มา

คาร์ลวาร์ปลงมาบนพื้นดาวโมแร็ก มองไปรอบๆ ก็เห็นแต่หินแห้งๆ โดนฟ้าสีหม่นบดบังตลอดเวลา

พื้นชื้นแฉะ เต็มไปด้วยโคลนหมักหมม และมีหมอกดำจางๆ ลอยไปทั่ว

ที่สำคัญคือมีรังสีปนเปื้อนกระจายอยู่ทุกหนแห่ง

"วิหารที่เก็บมณีพลังน่าจะหาไม่ยาก แถวนี้ไม่มี ลองหาที่อื่นดู"

ร่างของคาร์ลวาร์ปไปมาทั่วผิวดาวโมแร็ก ปรากฏตัวแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

สองชั่วโมงผ่านไป คาร์ลแทบจะสำรวจทั่วทั้งดาวโมแร็กแล้ว ดาวนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 12,000 กิโลเมตร ใหญ่กว่าโลกประมาณ 10 เท่า และในที่สุดเขาก็เจอเป้าหมายตรงเชิงเขาแห่งหนึ่ง

ตรงนั้นมีวิหารสไตล์ครีที่ถูกทิ้งร้างมานานแล้ว

คาร์ลสังเกตวัสดุก่อสร้างแล้วก็พิจารณาว่า...ถ้าเป็นวิหารหินแบบนี้ล่ะก็ มีโอกาสสูงมากที่มณีพลังจะอยู่ที่นี่

"เจอแล้ว!"

เขาร่อนลงมาตรงกลางวิหาร

"ตูม!"

คาร์ลยิงลำแสงเลเซอร์ทะลุประตูหินหนาหนักของวิหารหลังใหญ่ที่สุดตรงกลาง

ฝุ่นหินกระจาย พอทุกอย่างเริ่มนิ่ง เขาก็เห็นทันที

บนแท่นหินประณีต

มีลูกทรงกลมสีเงินลอยนิ่งอยู่ภายในม่านพลังสีม่วง

"ในที่สุด"

คาร์ลเผยรอยยิ้มตื่นเต้นเล็กน้อย ไม่ต้องเหนื่อยอะไรมากเลย

การตัดสินใจมาจักรวาลตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อแย่งมณีอินฟินิตี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องจริงๆ

เขาใช้พลังจิตพังแท่นหิน แล้วทำลายม่านพลังสีม่วงทันที ลูกทรงกลมสีเงินลอยเข้ามาหาเขาเอง

เขากำมือแน่น

"แกร๊ก แกร๊ก แคร็ก!"

ลูกโลหะสีเงินแตกออกทันที

มณีพลังสีม่วงปรากฏขึ้นในรูปจริง

คาร์ลหยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมือ

พลังงานสีม่วงเจิดจ้าไหลออกมาจากมณีพลัง แล้วหลั่งเข้าสู่ร่างกายของเขา

เขาดูดซับพลังป่าเถื่อนนี้อย่างต่อเนื่อง แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังของตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

แสงสีม่วงจากมณีพลังเริ่มอ่อนลงจนเกือบมอด

พลังทางกายภาพของเขาเพิ่มขึ้นกว่าเดิมประมาณสองเท่า

ถ้าได้ใช้มณีพลังแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง เขารู้สึกว่าร่างกายเขาอาจจะแข็งแกร่งถึงขั้นทนระเบิดพลังนิวตรอนใกล้ๆ แบบธอร์ได้เลย

"ความรู้สึกเวลาพลังเพิ่มขึ้นไม่หยุดนี่มันสุดยอดจริงๆ~"

คาร์ลใช้พลังควบคุมอะตอมดูดซับหินรอบๆ มาสร้างเป็นลูกกลมสีเทาเพื่อเก็บมณีพลังไว้อย่างปลอดภัย

เขามองลูกกลมสีเทา 3 ลูกที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูท แล้วก็รู้สึกสบายใจมาก

"ถ้าทำแบบนี้อีกเจ็ดรอบ ฉันก็สามารถแลกมณีกับแต้มระบบได้ตรงๆ แล้ว"

พลังของคาร์ลเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ใช้มณีอินฟินิตี้

ครั้งแรกจะได้พลังเยอะที่สุด จากนั้นจะค่อยๆ ลดลง

หลังใช้ประมาณ 10 ครั้ง ประสิทธิภาพจะลดจนแทบไม่เพิ่มพลังอีกแล้ว

สำหรับมณีอวกาศกับมณีจิตใจ เขาเคยใช้ไปแล้วคนละ 3 ครั้ง

ถ้าเขาได้เงินเดือนแบบนี้เดือนละครั้ง หลังผ่านไปครึ่งปี ก็สามารถคิดเรื่องแลกแต้มระบบได้แล้ว

"มณีวิญญาณเม็ดสุดท้ายนี่น่าจะยุ่งยากหน่อย..."

พอนึกว่าตัวเองยังขาดมณีอีกหนึ่งดวง คาร์ลก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะตั้งสติกลับมา

แค่พิกัดของดาววอร์เมียร์ยังไม่รู้เลย ต่อให้หาเจอ ยังต้องหา ‘คนคู่รักที่แท้จริง’ ที่ยอมสละตัวเองอีก

พูดตรงๆ...เอเลี่ยนหลากสีสันในจักรวาลนี่จะมี ‘รักแท้’ จริงๆ เหรอ?

คาร์ลสงสัยมาก

บางทีเขาอาจต้องกลับโลกไปหาคู่รักแท้จริงเพื่อแก้เงื่อนไขเอามณีวิญญาณ

"ตอนนี้คิดเรื่องนั้นก็ยังเร็วไป หาให้เจอดาววอร์เมียร์ก่อนดีกว่า"

แต่คาร์ลเองก็ไม่มีไอเดียเลยว่าจะหาดาวที่ซ่อนตัวในจักรวาลมหาศาลแบบนี้ยังไง

เขาจึงจ้างร็อคเก็ตมาช่วยหา

เพราะเขาคิดว่าในฐานะตัวเอกคนหนึ่งของจักรวาลมาร์เวล ร็อคเก็ตน่าจะมีโชคติดตัว

ตัวเอกโชคดีมักจะทำเรื่องที่คนทั่วไปทำไม่ได้

อย่างเช่นสตาร์ลอร์ดเต้นช่วยจักรวาล ฟังดูโคตรมั่ว

แต่ก็สำเร็จเฉย

ถ้าเป็นตัวประกอบเต้นล่ะก็ โดนโรแนนระเบิดตายคาที่แน่นอน

คิดแบบนั้น คาร์ลเลยวางแผนจะตามร็อคเก็ตไปช่วงนึง

เที่ยวชมดาวต่างๆ ระหว่างหาเบาะแสของมณีวอร์เมียร์ไปด้วย

"ถ้าไม่มีทางจริงๆ ก็คงต้องไปหา ‘กาโมร่า’ คนแรกที่ได้เจอมณีวิญญาณในเส้นเวลาเดิม"

ตอนนี้ในปี 2012 กาโมร่าควรจะถูกธานอสส่งออกไปตามหามณีแล้ว

บางทีเธออาจจะได้แผนที่ขุมทรัพย์ของมณีวิญญาณมาแล้ว และกำลังลังเลอยู่ว่าจะเผามันทิ้งหรือเอาไปให้ธานอดี

คิดแบบนี้ คาร์ลก็นึกไอเดียบรรเจิดทันที การตามหากาโมร่าง่ายกว่าหาดาววอร์เมียร์เยอะ

อย่างน้อย ตำแหน่งของกาโมร่า...ยังพอหาได้

"กลับไปดาวไชดาร์เลยดีกว่า แล้วตั้งรางวัลตามหากาโมร่าสูงๆ ไปเลย!"

เมื่อคิดแผนทุกอย่างเรียบร้อย คาร์ลก็หายตัวออกจากวิหารที่เก็บมณีพลังทันที

ในพริบตา เขาก็กลับมายังอวกาศจุดที่แยกกับร็อคเก็ตเมื่อครู่

"เดี๋ยว..."

คาร์ลชะงักเมื่อเห็นว่ารอบตัวเป็นอวกาศว่างเปล่า

ยานลำเบ้อเริ่มที่ร็อคเก็ตใช้...หายไปไหนวะ?

"ไอ้ร็อคเก็ตนี่ยังกับหมาตัวเมียจริงๆ กล้าหนีไปพร้อมเงินฉันเนี่ยนะ? คิดว่าเงินฉันมันขโมยง่ายรึไง?"

คาร์ลสบถในใจ โกรธสุดขีด ถ้าได้จับร็อคเก็ตเมื่อไหร่ เขาจะไม่ยอมแค่ริบทรัพย์แน่

ด้วยความแค้น เขาวาร์ปเข้าไปยังจุดกระโดดมิติที่ใกล้ที่สุด

แล้วเริ่มกระโดดรัวๆ ในเวลาแค่ 3 นาที เขาก็กระโดดมิติติดต่อกัน 69 ครั้ง กลับมาที่ดาวไชดาร์ได้อีกครั้ง

เขาไปที่ร้านคนกลางอีกรอบ แล้วใช้พลังควบคุมจิตใจให้คนกลางตั้งรางวัล 2 รายการ

รายการแรก: ค่าหัว 5แสน สำหรับข้อมูลที่อยู่ของลูกสาวธานอส กาโมร่า

รายการที่สอง: ค่าหัว 2แสน สำหรับแรคคูนตัวหนึ่ง หรือเบาะแสเกี่ยวกับร็อคเก็ต

หลังตั้งรางวัลเสร็จ คาร์ลก็เดินออกจากร้าน ตั้งใจจะไปหาโรงแรมหรือที่พักอะไรสักแห่ง

แล้วเขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...

บัญชีธนาคารของเขาที่แสดงบนหน้าจอนาฬิกา...ตอนนี้เลขศูนย์มันเด่นจนน่าตกใจ

คาร์ล: "..."

"เวร! ร็อคเก็ตมันขโมยเงินในบัญชีธนาคารฉันไปจริงๆ ด้วยเหรอ?!"

โดนหลอกอีกรอบ!

หลังจากพลังเพิ่มขึ้น คาร์ลเริ่มมั่นใจเกินไปจนกลายเป็นหลงตัวเอง

คิดว่าไม่มีใครกล้าหลอกเขาอีกแล้ว

แต่ดันไม่รู้เลยว่าไอ้แรคคูนนี่มันหัวแข็งกว่าที่คิด กล้าโกงเงินเขาแล้วหนีไปหน้าตาเฉย

คาร์ลสาบานในใจ

"ถ้าจับร็อคเก็ตได้เมื่อไหร่ ฉันจะจับมันมาทำงานใช้หนี้ไปตลอดชีวิต!"

ด้วยความแค้นเต็มอก เขาเดินเตร่ไปตามถนนใหญ่ของดาวไชดาร์ มองเอเลี่ยนแต่ละตัวเหมือนกระปุกออมสินมีขา

พอเห็นใครแต่งตัวเว่อวังดูรวยๆ

เขาก็จะควบคุมจิตใจอีกฝ่าย แล้วสั่งให้โอนเงินให้เขาต่อหน้าคนทั้งถนนแบบหน้าด้านๆ

วิธีหาเงินมีตั้งหลายวิธี แต่คาร์ลเลือกใช้วิธีที่ง่ายสุด โหดสุด

ถึงโดนจับได้ เขาก็มั่นใจว่าจัดการได้สบาย

ถึงไชดาร์จะเป็นฐานหลักของหน่วยโนวา

แต่ในสายตาของเขา พวกโนวาที่มีเป็นร้อยล้านคนนั่น...ก็แค่ตัวจิ๋วไร้ค่าที่บี้ทิ้งได้ง่ายๆ

เพราะงั้น เขาก็เลยจับเอเลี่ยนสีสันสดใสไปเป็นสิบตัวมาขูดเงินมาแบบชิลๆ

ระบบ

:

ธนาคารระหว่างดาวฟีลิน–ยอดเงินคงเหลือ

:

3

,

141

,

592.6

ยูนิต

ระบบ:ธนาคารระหว่างดาวฟีลิน–ยอดเงินคงเหลือ:3,141,592.6ยูนิต

พอเห็นยอดเงินทะลุ 3 ล้าน คาร์ลก็หยุดปล้นด้วยสีหน้าพอใจ

พูดตรงๆ ถ้าระบบมันยอมรับเงินสกุลไชดาร์ล่ะก็ เขาไปปล้นเงินจากธนาคารฟีลินโดยตรงไปนานแล้ว

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….