บทที่ 391 ร็อดเจอร์สผู้หวาดผวา

บทที่ 391 ร็อดเจอร์สผู้หวาดผวา

ที่จริง ตอนนี้ ร็อดเจอร์ส แทบจะสติแตกด้วยความเครียดอยู่แล้ว

เทียบกับอาร์เซนอลที่ทำได้แค่ “ยอมรับความจริง” ร็อดเจอร์สกลับรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่า

“เราต้องการล้างแค้น!”

“เราจะหยุดสถิติชนะรวดของอาร์เซนอล!”

“เราจะยัดเยียดความปราชัยนัดแรกให้ปืนใหญ่!”

“เราจะบดขยี้อาร์เซนอล!”

...ไอ้ที่แฟนบอลตะโกนปาวๆ นั่นมันเรื่องของแฟนบอลไม่ใช่เรอะ?

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ร็อดเจอร์ส?

แต่ปัญหาคือ

เจตจำนงของแฟนบอลคือประกาศิต

ถ้าเขาขัดใจแฟนบอล

หรือเผลอพูดอะไรเพื่อ “ลดกระแส” ลงมา

พรุ่งนี้เขาคงตกงานแหง ๆ!

นั่นมันอาร์เซนอลนะเว้ย!

มี เล่ย ยู ผู้ไร้เทียมทานอยู่ทั้งคน!

แถมเตะที่เอมิเรตส์ สเตเดียมด้วย

บดขยี้อาร์เซนอล?

คนสติดี ๆ ที่ไหนจะกล้าพูดแบบนั้นวะ!

...ร็อดเจอร์สสรรหาเหตุผลร้อยแปดมาอ้างเพื่อจะชนะ แต่สุดท้ายก็ต้องปัดตกไปทีละข้อ

อาร์เซนอลอาจยอมทิ้งถ้วยอื่นได้หมด แม้แต่แชมเปียนส์ลีก

แต่แชมป์ลีก... พวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยแน่!

ดังนั้น เพื่อเอาชนะปืนใหญ่ในลีก

พวกเขาต้องงัดฝีมือที่แท้จริงออกมาสู้

แต่ตอนนี้ ลิเวอร์พูลมีศักยภาพขนาดนั้นเหรอ?

ขนาดที่แอนฟิลด์ยังเอาไม่อยู่

มาเยือนเอมิเรตส์คราวนี้ ร็อดเจอร์สไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

“ได้แต่หวังว่าเวนเกอร์จะออมมือให้เราบ้าง...” ร็อดเจอร์สคิดในใจ “เราจะไม่ทิ้งเกมลีกนัดไหนทั้งนั้น พรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้คือสมรภูมิของเรา!”

“เราจะไม่ประมาทคู่แข่งหน้าไหน โดยเฉพาะลิเวอร์พูล!”

“ถ้าอยากชนะเรา ก็ต้องข้ามศพพวกเราไปก่อน!”

“ผมเชื่อว่าอาร์เซนอลไร้เทียมทาน!”

...ต่อหน้ากล้องและไมโครโฟน เวนเกอร์ร่ายยาวอย่างฉะฉาน

โปรแกรมนรกแตกเริ่มขึ้นแล้ว หนีไปก็ไม่พ้น

สิ่งที่เขาต้องทำคือเผชิญหน้ากับมันด้วยสภาพจิตใจที่แกร่งที่สุด

เหมือนที่เล่ย ยูบอก

สามศึกใหญ่นี้ ต้องใช้ชุดใหญ่ใส่เต็มสูบทุกนัด

ชัยชนะที่ได้มาภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ถึงจะเรียกว่าพิชิตลีกและพิชิตคู่แข่งได้อย่างแท้จริง!

ไม่งั้นจะเป็นเหมือนฤดูกาลที่แล้ว

แมนฯ ซิตี้คว้าแชมป์ในนาทีบาป

แฟนผีแดงยังค้างคาใจอยู่เลย!

แค่ศึกสี่ด้านเอง

จิ๊บจ๊อยน่า จิ๊บจ๊อย!

...วันแข่งจริง เห็นรายชื่อตัวจริงอาร์เซนอล

ร็อดเจอร์สถึงกับหนังหัวชา

ชุดใหญ่ไฟกะพริบจริง ๆ ด้วย!

เอาเถอะ เวนเกอร์ นายมันไร้ความปรานีจริง ๆ

สองกุนซือสบตากันที่ข้างสนาม

ร็อดเจอร์สเห็นแค่คำสี่คำในแววตาเวนเกอร์...ไม่ เกรง กลัว ใคร

งั้นก็เข้ามา!

เกมเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

สำหรับบิ๊กแมตช์นี้ เหล่า “เดอะ ค็อป” คึกคักกันเต็มที่

พวกเขารอคอยโอกาสกู้หน้าคืนที่เอมิเรตส์มานานแล้ว

ความพ่ายแพ้ในครึ่งฤดูกาลแรกทำให้พวกเขามีแต่ความคิดจะ “ล้างแค้น” จนลืมมองความเป็นจริง

เอมิเรตส์ สเตเดียมเนืองแน่นไปด้วยแฟนบอล

เดอะ ค็อปจำนวนมากทุบกระปุกเดินทางมาเชียร์ทีมรักถึงที่

ทันทีที่เกมเริ่ม เดอะ ค็อปพยายามเปลี่ยนเอมิเรตส์ให้เป็นบ้านตัวเอง

บรรยากาศในสนามที่เข้มข้น บวกกับเสียงเพลงเชียร์กระหึ่ม ทำให้ได้กลิ่นอายแอนฟิลด์ขึ้นมานิด ๆ

วันนี้ ลิเวอร์พูลมาในแผน 4-4-2

คู่กองหน้า ซัวเรซ กับ สเตอร์ริดจ์ ยิงประตูรวมกันได้เป็นกอบเป็นกำ

แต่ปัญหาคือ... ประตูของสองคนนี้รวมกัน ยังน้อยกว่าเล่ย ยูยิงคนเดียวซะอีก

น่ากระดากใจชะมัด

เหมือนตอนนี้ไง

หลังเขี่ยบอล กองกลางลิเวอร์พูลดาหน้าบุกแหลก

แม้จะครองบอลได้ แต่เจาะแนวรับอาร์เซนอลไม่เข้า และสร้างโอกาสอันตรายไม่ได้เลย

เคาะไปเคาะมา

ซัวเรซนาน ๆ จะได้บอลที แต่ไม่มีช่องง้างไกเลยสักนิด

เจอร์ราร์ด โดนประกบติดแจ และในทีมหงส์แดงตอนนี้ ไม่มีใครที่ตัดสินเกมได้เด็ดขาด

พอบอลเปลี่ยนฝั่ง เดอะ ค็อปถึงกับเหวอเมื่อเห็นสเตอร์ริดจ์วิ่งตามเล่ย ยูมาถึงหน้าเขตโทษตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

จังหวะนี้ แม้แต่เล่ย ยูยังงง

เฮ้ย นายเป็นกองหน้าไม่ใช่เหรอ?

วิ่งตามก้นฉันมาทำไม?

ขยันเล่นเกมรับขนาดนี้เลย?

“คิดว่าเจาะประตูฝั่งฉันยาก เลยกะจะมายิงประตูตัวเองแทนรึไง?”

“ไสหัวไป! ฉันจะยิงประตูให้ดูโว้ย!”

โดนเล่ย ยูแซว สเตอร์ริดจ์หน้าแดงเถือก

โชคดีที่เขาผิวเข้ม เลยมองไม่ค่อยออกว่าเขิน

ผ่านไป 10 นาที เจอร์ราร์ดอ่านเกมขาดแล้ว

กองหน้าสองคนของเขาพึ่งพาไม่ได้เลย!

ซัวเรซเก่งจริง แต่โดนอาร์เซนอลรุมประกบหนักที่สุด

สเตอร์ริดจ์ก็มีของ

แต่ไอ้เด็กนี่ไม่รู้เป็นบ้าอะไร วิ่งไล่กวดเล่ย ยูทั้งวัน

นายอยากเอาชนะเล่ย ยูเพื่อสร้างชื่อน่ะไม่ผิดหรอก

แต่วิธีการมันผิดโว้ย!

นายควรจะยิงประตูแซงเขาไม่ใช่เรอะ?

มาไล่ประกบเขาทำบ้าอะไร?

นี่นายเป็น สเตอร์ริดจ์ มาเกเลเล่ หรือไง?

ด้วยความจนใจ กัปตันเจอร์ราร์ดต้องฉายเดี่ยว

เห็นแบบนี้ อาร์เตต้า ไม่ไว้หน้า เข้าปะทะกับเจอร์ราร์ดตรง ๆ

นาทีที่ 23 เจอร์ราร์ดส่องไกลไปเข้าซอง เชสนี

ลูกยิงไกลนี้เรียกเสียงเฮจากอัฒจันทร์ได้ลั่นสนาม

แหม ก็มันเป็นลูกยิงเข้ากรอบครั้งแรกของลิเวอร์พูลในครึ่งแรกนี่นา

ส่วนอาร์เซนอลล่อเป้าไป 3 ทีแล้ว!

เดอะ ค็อปคึกจัด แฟนบอลหลายคนเริ่มมโนภาพปืนใหญ่ร้องไห้ขี้มูกโป่งคาบ้าน

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

ไอ้พวกปืนใหญ่กระจอก

เห็นลูกยิงไกลของกัปตันเรายัง?

ถ้ารักตัวกลัวตาย ก็ยอมแพ้ซะดี ๆ!

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

...แม้ลูกยิงไกลของเจอร์ราร์ดจะดูมีทรง

แต่เห็นคิ้วขมวดเป็นปมของร็อดเจอร์สข้างสนาม ก็รู้แล้วว่าเขาเครียดแค่ไหน

เจอร์ราร์ดยิงไกล!

หมายความว่าไง?

หมายความว่ากองหน้าทำอะไรไม่ได้ไงเล่า!

ไม่มีปัญญาสร้างเกมรุกที่อันตราย!

ลิเวอร์พูลยังทุกข์ทรมานกับยุคเกมรุกฝืดเคืองไม่พออีกเหรอ?

ฝันร้ายชัด ๆ!

จริงดังคาด พอเกมดำเนินไปเกือบครึ่งชั่วโมง ทัพหงส์แดงผู้มาเยือนเริ่มออกอาการเป๋

พวกเขาเริ่มถอยลงมารับทั้งทีม ทิ้งพื้นที่แดนกลาง และตั้งรับลึกในแดนตัวเอง

พอหงส์แดงผ่อนเกม ปืนใหญ่ก็แยกเขี้ยวใส่ทันที

ช่วงนี้ เจนกินสัน ตาไวเป็นพิเศษ

เขาใช้ “ใบหน้าตื่นกลัว” ที่ดูไม่มีพิษมีภัยตามธรรมชาติ หลอกตายตายใจแล้วยื่นขาไปจิ้มบอลจากเท้า เฮนเดอร์สัน

พอแย่งบอลสำเร็จ เจนกินสันจ่ายยัดให้ อาร์เตต้า ที่พักบอลแล้วพลิกตัวหันหน้าเข้าหาแดนคู่แข่ง

หางตาเหลือบเห็นเงาสีแดงแวบ ๆ อาร์เตต้างัดบอลโด่งส่งต่อให้ วัลคอตต์ ที่ริมเส้น

เจอบอลพุ่งมา วัลคอตต์ใช้เท้าแปะบอลกระดอนไปข้างหน้า 5 เมตรดื้อ ๆ

อันเดร วิสดอม ดาวรุ่งเกิดปี 93 แอบดีใจ คิดว่าวัลคอตต์จับบอลลั่น

แต่แค่วินาทีเดียวที่แอบดีใจ เขาก็ต้องนึกเสียใจ

เพราะเขารู้ตัวว่าระยะห่างระหว่างเขากับวัลคอตต์กำลังถูกทิ้งห่างอย่างเห็นได้ชัด

มองดูแผ่นหลังวัลคอตต์ที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ อันเดร วิสดอมสบถลั่น: “เชี่ยเอ๊ย เร็วบรรลัยเลยว่ะ?!”