บทที่ 381 แผนล่อฟ้าผ่าล้มเหลว

บทที่ 381 แผนล่อฟ้าผ่าล้มเหลว

เหมือนบ้านรั่วแล้วยังเจอฝนตกตลอดคืนจริงๆ

สกอร์ตามหลัง แถมตัวผู้เล่นน้อยกว่า

แล้วจะเล่นยังไงไหว?

ต่อให้ "อัปเกรด" นักเตะ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ทุกคนเป็นนักเตะยอดเยี่ยมของโลก ก็คงพลิกสถานการณ์ไม่ได้

หลังจาก เล่ย ยู ลุกขึ้นได้ ก็กระโดดขาเดียวเหยงๆ ออกไปรับการปฐมพยาบาลข้างสนาม

ดูจากสีหน้าแล้วไม่น่าจะเป็นอะไรมาก

ระหว่างนั้น แรมซีย์ รีบเล่นฟรีคิกเร็ว แต่ลูกยิงจังหวะสุดท้ายของ ชิรูด์ ก็ยังไม่ผ่านมือ เด เคอา

พอพันผ้าล็อกข้อเท้าเสร็จ เล่ย ยู รีบสวมถุงเท้าและรองเท้า ยืนรอกระวนกระวายอยู่ข้างสนาม

บัดซบ!

กล้าเสียบข้าแบบนี้เหรอ?

เดี๋ยวลงไปพ่อจะหวดให้ขาหักเลยคอยดู!

แต่จังหวะที่ เล่ย ยู รอสัญญาณบอลตายอยู่นั้น ผู้ตัดสินที่สี่ ข้างๆ ก็ชูป้ายเปลี่ยนตัว

เห็นเลขบนป้าย เล่ย ยู ตาเหลือก

"เอ่อ... เดี๋ยวนะ พี่กดเลขผิดหรือเปล่า?"

ผู้ตัดสินที่สี่ กรอกตาใส่ เล่ย ยู แล้วส่ายหน้า

"เสียใจด้วย คุณเล่ย ผมไม่ได้กดผิด นี่เป็นคำสั่งของโค้ช อาร์เซนอล"

"เชี่ย!"

ได้ยินว่า เวนเกอร์ จะเปลี่ยนตัวเองออก เล่ย ยู ของขึ้นทันที

"บอส แก่เลอะเลือนแล้วเหรอ? เปลี่ยนผมออกทำไม?"

"ไม่เห็นเหรอว่าผมยังฟิตปั๋ง?"

"ผมยังเล่นไหว!"

"ยกเลิกเปลี่ยนตัวเร็วเข้า!"

ยังพูดไม่ทันจบ ศาสตราจารย์ ก็เขกหัว เล่ย ยู ดังโป๊ก

"พูดมากทำไม? กลับไปนั่งเน่าที่ม้านั่งสำรองนู่น!"

มองตาแดงก่ำของ ศาสตราจารย์ เล่ย ยู ยังอยากจะดิ้นรนอีกนิด

แต่ โรซิซกี้ วิ่งสวนลงสนามไปแล้ว เล่ย ยู จะดึงกลับมาก็ไม่ทันแล้ว

"บอส ทำไมต้องเปลี่ยนผมออก? ผมยังเล่นไหวจริงๆ นะ!"

"ก็เพราะไอ้นี่ไง!"

พูดจบ ศาสตราจารย์ ก็เอาปลายรองเท้าจิ้มแผล เล่ย ยู เบาๆ ทำเอา เล่ย ยู ร้องจ๊าก

"สภาพแบบนี้จะลงไปทำซากอะไร? รอให้ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เตะขาหักหรือไง?"

ฟังเสียงแหลมปรี๊ดของ ศาสตราจารย์ เล่ย ยู ก็เงียบกริบ

"ไอ้แก่ เฟอร์กูสัน บัดซบ เล่นสกปรกชัดๆ!"

"กล้าดีมาเตะ เล่ย ของฉัน?"

"คอยดูนะ ฉันจะฟ้อง เอฟเอ!"

เห็น ศาสตราจารย์ เริ่มสติแตกด่ากราด เล่ย ยู ค่อยๆ ถอยฉากออกมาเงียบๆ

ดูท่าลูกเสียบของ สโคลส์ จะทำเอา ศาสตราจารย์ ขวัญผวาพอสมควร

นาทีนี้ เล่ย ยู คือหัวใจสำคัญของ อาร์เซนอล ยิ่งกว่าไข่ในหิน

อย่าว่าแต่โดนเสียบจนเจ็บในสนามเลย

แค่ เล่ย ยู นั่งเครื่องบินกลับบ้าน ศาสตราจารย์ ยังอาลัยอาวรณ์จะแย่!

ถึงคราวนี้กระดูกจะไม่หัก แต่ เวนเกอร์ จะประมาทได้ไง?

เกิด แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด หน้ามืด ยอมแลกหมัดเพื่อเอา เล่ย ยู ออกจากการแข่งขัน ถึงตอนนั้นก็สายไปแล้ว!

ศาสตราจารย์ รู้จักสันดาน เฟอร์กูสัน ดี

ตาแก่นั่นทำแน่!

เปลี่ยนตัวไปแล้ว เล่ย ยู จำต้องยอมรับชะตากรรม

แต่เขาไม่ได้กลับไปที่ม้านั่งสำรอง แอบมุดไปใต้ถุนอัฒจันทร์หา แฟนสาว แทน

"พี่ชายยู เป็นอะไรไหม?"

หม่า ฟานชู เกาะรั้วแน่น สีหน้ากังวลสุดขีด

"ไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อย เลือดซิบๆ เอง! ไกลหัวใจเยอะ!"

"แงงง พี่ชายยู อย่ามาหลอกกันนะ?" หม่า ฟานชู รนรานน้ำตาคลอ "โดนเปลี่ยนตัวออกแล้วยังบอกไม่เป็นไรอีก?"

"ไม่เป็นไรจริงๆ! ไม่เชื่อดูดิ! ยังวิ่งได้ กระโดดได้!"

พูดจบ เล่ย ยู ก็โชว์สเต็ปบัลเลต์ให้ หม่า ฟานชู ดู ทำเอาเธอหลุดยิ้มออกมา

"พี่ชายยู อย่าขยับเยอะสิ รีบไปพักเร็ว เดี๋ยวเลือดก็ไหลอีกหรอก!"

เชื่อฟังคำเตือนอิ่มท้อง เล่ย ยู พยักหน้า เดินกลับเข้าอุโมงค์นักเตะ

แต่ยิ่งคิดยิ่งคุ้นๆ

ประโยคเมื่อกี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ?

...หลังจาก เล่ย ยู ออกจากสนาม เฟอร์กูสัน ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ถ้า เล่ย ยู ดื้อด้านจะเล่นต่อ เขาคงไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปยังไง

ดีแล้วที่ เล่ย ยู "สมัครใจ" ออกไปเอง

อย่างน้อยชนวนระเบิดในสนามก็หายไป ทั้งสองทีมจะได้สู้กันด้วยฝีเท้าจริงๆ สักที

แต่ต่อให้ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด จะเหนียวแน่นแค่ไหน ก็ต้านทานความเสียเปรียบตัวผู้เล่นไม่ไหว

สุดท้าย เล่นในบ้านแท้ๆ ก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ 0–1

จบเกม เล่ย ยู เดินอาดๆ ไปหา ฟาน เพอร์ซี เพื่อโชว์พาว

"ไง พี่ฟาน แลกเสื้อกันเปล่า?"

"บัดซบ เอาไปซักให้สะอาดด้วยล่ะ!"

ฟาน เพอร์ซี ทำหน้าเซ็ง ถอดเสื้อโยนให้ เล่ย ยู

จังหวะที่ เล่ย ยู กำลังถอดเสื้อตัวเอง ฟาน เพอร์ซี ก็เดินเข้ามาล็อกคอ เล่ย ยู กระซิบข้างหู:

"เล่ย บอกตามตรงนะ พวกเราวางแผนจะเก็บนายก่อนแข่งแล้ว"

"ถ้านายยังดื้อเล่นต่อทั้งที่เจ็บ"

"เผลอๆ พี่อาจจะเป็นคนเข้าไปหวดนายซ้ำเองก็ได้"

"นายมันดวงแข็งจริงๆ ไอ้หนู!"

ได้ยิน "ความลับ" จากปาก ฟาน เพอร์ซี เล่ย ยู อ้าปากค้าง

ขนาดนั้นเลยเหรอ?

ลีก เพิ่งผ่านไปครึ่งฤดูกาลเองนะ!

พรีเมียร์ลีก คิดค้นแผน "Hack-a-Shaq" (แผนฟาวล์ ชาคิล โอนีล ในบาสเกตบอล) กันแล้วเหรอ?

ไม่สิ!

นี่มันสนามฟุตบอล

ไม่น่าเรียก "Hack-a-Shaq" น่าจะเรียกว่า "แผนล่อฟ้าผ่า" มากกว่า

ไม่ว่าจะยังไง ขุนพลปืนใหญ่ ก็คว้าชัยชนะนัดส่งท้ายปีก่อนปีใหม่ได้สำเร็จ รักษาฟอร์มแกร่งต่อเนื่อง

หลังจบเกม เฟอร์กูสัน โค้ช แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ให้สัมภาษณ์อย่างเสียดาย:

ถ้าตัวผู้เล่นไม่น้อยกว่า พวกเขาไม่มีทางแพ้ ขุนพลปืนใหญ่ ในบ้านแน่

แต่ เล่ย ยู ที่อยู่อีกฝั่ง เบะปากมองบน

ไม่รู้หรือไงว่าทำไมตัวผู้เล่นถึงน้อยกว่า?

ก็พวกแกเกือบจะหวดฉันขาหักไม่ใช่เหรอ!

พอ ศาสตราจารย์ ได้ยินคำแก้ตัว "หน้าด้าน" ของ เฟอร์กูสัน ก็ของขึ้นทันที

คว้าไมค์มาจวกยับ:

"นี่ไม่ใช่เกมฟุตบอลที่ยุติธรรมเลยสักนิด"

"นักเตะของเราเล่นดี แต่กลับโดนกระทำอย่างไม่เป็นธรรม"

"นี่ไม่ใช่ฟุตบอลแล้ว!"

"นี่มันการก่อการร้ายชัดๆ!"

"ผมขอประท้วงการกระทำป่าเถื่อนของ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด อย่างถึงที่สุด!"

เจอ ศาสตราจารย์ โวยวาย เฟอร์กูสัน อีกฝั่งเบะปาก นั่งไขว่ห้างสบายใจ

เสียใจด้วย คำประท้วงเป็นโมฆะ!

เอฟเอ กับ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด มันพวกเดียวกันเว้ย!

...ผ่านไป 19 นัด อาร์เซนอล เสมอแค่ 2 นัด เก็บไป 53 แต้มนำโด่ง

แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ก็ถือว่าไม่เลว แพ้ 4 ไม่เสมอเลย มี 45 แต้ม ตามหลัง อาร์เซนอล 7 แต้ม

7 แต้มนี้เท่ากับ 3 นัด

ถ้า แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด อยากกลับมาลุ้นแชมป์ ต้องหวังพึ่งจมูก อาร์เซนอล หายใจอย่างเดียว

ถ้า แมนเชสเตอร์ ดาร์บี้ ฤดูกาลที่แล้วคือการปะทะของยักษ์ใหญ่ ฤดูกาลนี้ อาร์เซนอล ก็ยืนหนึ่งไร้เทียมทาน ทิ้งห่างคู่แข่งแบบไม่เห็นฝุ่น

ขุนพลปืนใหญ่ ที่ฟอร์มเข้าฝัก ทำผลงานจนทีมอื่นท้อ

ลีก เพิ่งผ่านครึ่งทาง บริษัทพนัน ก็หั่นราคาจ่าย อาร์เซนอล คว้าแชมป์ลงจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ถึงอย่างนั้น ก็หยุดความบ้าคลั่งของนักพนันไม่ได้

ดูเหมือนแชมป์ของ อาร์เซนอล จะนอนมาแล้ว

สกายสปอร์ต ก็ฟันธงในรายการล่าสุด:

อาร์เซนอล ที่รอดจาก โอลด์แทรฟฟอร์ด มาได้ ถ้าไม่เจอวิกฤตตัวเจ็บยกทีม ก็คงไร้พ่ายยาวๆ ไปจนจบฤดูกาล

ลูกเสียบของ สโคลส์ ถูกสื่อฉายซ้ำนับครั้งไม่ถ้วนหลังจบเกม

ขณะที่ แฟนบอล ทึ่งกับความโหด โค้ชทีมอื่นกลับหนักใจ

เสียบโหดขนาดนี้ยังไม่หักไม่เจ็บ แล้วครึ่งฤดูกาลหลังจะเล่นยังไง?

เดิมทีกะจะใช้แผน "ล่อฟ้าผ่า" เก็บ เล่ย ยู

แต่ดูทรงแล้ว ก่อน เล่ย ยู จะเดี้ยง นักเตะตัวเองคงโดน ใบแดง กันระนาว

ทีมใน พรีเมียร์ลีก ไม่ได้สามัคคีกันขนาดนั้น

ไม่มีใครยอมพลีชีพเพื่อคนอื่นหรอก!

ขณะที่สโมสรใน พรีเมียร์ลีก กำลังปวดหัวเรื่อง เล่ย ยู ก็มีอีกคนหนึ่งที่กำลังทรมานเพราะ เล่ย ยู เหมือนกัน

"แงงง พี่ชายยู ขอร้องล่ะ อย่าอั้นไว้อีกเลย!"

เล่ย ยู กัดฟันแน่น ทนต่อไป

บัดซบ ฉันไม่ใช่คนกลับคำนะเว้ย!

บอกว่าหนึ่ง ก็ต้องหนึ่ง!