บทที่ 86 แผนผังค่ายกลบดบังฟ้า

จางผิงอันถึงกับกระจ่างแจ้ง "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ขอบคุณท่านเซียนที่ชี้แนะขอรับ"

หลังจากบอกลาท่านเซียนอวี๋แล้ว จางผิงอันก็เดินตรงไปที่ร้านค้าภายในทันที

เรื่องความรู้อะไรนั่น ไม่ต้องรีบร้อนหรอก การฝึกวิชาสำคัญกว่า

เมื่อมาถึงร้านค้าภายใน ที่หน้าประตูมีศิษย์รับใช้ระดับสูงสองคนคอยเฝ้ายามอยู่ จางผิงอันยื่นป้ายคำสั่งของตัวเองให้

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าถูกต้อง คนเฝ้ายามก็คืนป้ายคำสั่งให้ด้วยความเคารพ

"เชิญท่านเซียนด้านในขอรับ!"

จางผิงอันเดินส่ายอาดๆ เข้าไป เมื่อเข้าไปดูก็พบว่าด้านในเป็นร้านค้าขนาดใหญ่ ทุกหนทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยชั้นวางของที่ทำจากไม้ท่อนซุง

ดูเก่าแก่และคลาสสิก

แต่ภายในโถงใหญ่กลับมีเพียงตาเฒ่าคนหนึ่งนั่งอยู่ หนวดเคราและเส้นผมขาวโพลนไปทั้งตัว กำลังเอนตัวพิงเก้าอี้สัปหงกอยู่

เอ๊ะ?

เขากลับมองระดับการบำเพ็ญเพียรของตาเฒ่าผู้นี้ไม่ออกเลย

"พ่อหนุ่ม ไม่มีใครเคยบอกเจ้ารึ ว่าการใช้สัมผัสเทวะสอดแนมผู้อาวุโสสุ่มสี่สุ่มห้า จะต้องถูกตีตราประทับที่ก้นน่ะ?" ตาเฒ่าบิดขี้เกียจ แล้วลืมตาขึ้น

ประกายแสงแห่งจิตวิญญาณถูกเก็บซ่อนเอาไว้ด้านในจนมิดชิด ไม่อาจมองเห็นความตื้นลึกหนาบางได้เลยแม้แต่น้อย

จางผิงอันสะดุ้งตกใจ รีบประสานมือคารวะ "ศิษย์รู้ตัวว่าผิดไปแล้วขอรับ ไม่รู้ว่าเป็นผู้อาวุโส"

"เจ้าเป็นศิษย์สายนอกที่เพิ่งมาใหม่รึ? ทำไมก่อนหน้านี้ข้าถึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าเลยล่ะ?" ชายชราไม่ได้ถือสาเอาความ เมื่อเห็นว่าจางผิงอันหน้าตาไม่คุ้นเคย จึงเอ่ยถามขึ้น

"ขอรับ ศิษย์เพิ่งจะเข้าเป็นศิษย์สายนอกในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ศิษย์เพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกขอรับ" จางผิงอันตอบตามความเป็นจริง

"มิน่าล่ะ!" ชายชราหาวหวอด "ศิษย์สายนอกสามารถเดินดูของได้เฉพาะชั้นหนึ่งเท่านั้น ส่วนชั้นสองเปิดให้เฉพาะศิษย์สายใน เจ้าไปเดินหาดูเอาเองก็แล้วกัน หากเจอของที่ถูกใจ ก็หยิบมาให้ข้าดูได้เลย"

จางผิงอันประสานมือคารวะ "ขอรับ!"

เขาเดินเข้าไปด้านใน ก็พบว่าชั้นหนึ่งนั้นกว้างขวางมาก ทุกหนทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยชั้นวางของ มีของขายทุกอย่าง ครบครันยิ่งกว่าหอเทียนเป่าเสียอีก

ของวิเศษ โอสถ คัมภีร์เคล็ดวิชาพื้นฐาน ตำราหลอมโอสถ และอื่นๆ อีกมากมาย

จางผิงอันเดินตรงไปที่ชั้นวาง ของค่ายกลทันที

ค่ายกลแตกต่างจากตำราประเภทอื่นเล็กน้อย ล้วนเป็นแผนผังค่ายกลแบบแยกเดี่ยว

ไม่เหมือนกับโอสถ ตำราสามสิบหกตำรับโอสถ ด้านในก็มีตำรับโอสถอยู่ถึงสามสิบหกแขนง แต่แผนผังค่ายกลหนึ่งแผ่น ก็มีค่ายกลอยู่เพียงชนิดเดียวเท่านั้น

บนชั้นไม้ มีแผนผังค่ายกลวางเรียงรายอยู่เป็นแถว

ค่ายกลป้องกัน ค่ายกลโป๊ยข่วย ค่ายกลอัญเชิญสัตว์วิเศษ ค่ายกลรวบรวมปราณ ค่ายกลกับดักสังหาร ค่ายกลซ่อนเร้น...

แผนผังค่ายกลมีเยอะมาก

จางผิงอันมองดูไปทีละอันๆ สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าแผนผังค่ายกลซ่อนเร้น เขาหยิบแผนผังค่ายกลแผ่นนี้ขึ้นมา ภายในใจก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น

ลอบคิดในใจว่า ช่วงนี้ตัวเองก็ไม่ได้ไปต่อสู้กับใครที่ไหน ค่ายกลโจมตีพวกนั้นก็คงไม่ได้ใช้หรอก ส่วนค่ายกลซ่อนเร้นนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีประโยชน์มากน้อยแค่ไหน

ลองอ่านคำอธิบายดูสักหน่อย

ค่ายกลซ่อนเร้น: สามารถสกัดกั้นการตรวจสอบจากสัมผัสเทวะได้ เป็นค่ายกลที่ดีที่สุดในการหลบหลีกศัตรูที่แข็งแกร่ง

เป็นค่ายกลที่ดีนี่นา!

จางผิงอันเหลือบดูราคา ก็ไม่แพงเท่าไหร่นัก

หากไม่ใช้คะแนนผลงาน ต้องใช้เงินหนึ่งหมื่นเหรียญเซียน แต่หากใช้คะแนนผลงานสิบคะแนน ก็จะใช้เงินแค่หนึ่งพันเหรียญเซียนเท่านั้น

คะแนนผลงานนี่ มีค่าจริงๆ ด้วยแฮะ!

เขาเก็บแผนผังค่ายกลซ่อนเร้นเอาไว้ แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังขาดถุงเก็บของอยู่หนึ่งใบ จึงเดินไปที่ชั้นวางของถุงเก็บของที่อยู่ข้างๆ

เขาเลือกถุงเก็บของที่มีขนาดเล็กที่สุดมาใบหนึ่ง

มีขนาดแค่หนึ่งตารางฉื่อเท่านั้น

ราคาอยู่ที่สามพันเหรียญเซียน

คงจะเป็นเพราะราคาถูกเกินไป ถุงเก็บของจึงไม่สามารถใช้คะแนนผลงานเป็นส่วนลดได้

เมื่อหยิบของทั้งสองสิ่งนี้มาแล้ว ก็เดินดูของอื่นๆ ต่อไปเรื่อยเปื่อย

ดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่าซื้อแล้วล่ะมั้ง

เขาถือถุงเก็บของและแผนผังค่ายกล เดินกลับไปหาชายชราอีกครั้ง

"เลือกเสร็จแล้วรึ? จะใช้คะแนนผลงานหรือไม่?" ชายชราเอ่ยถาม

"ใช้คะแนนผลงานขอรับ!" จางผิงอันตอบ

"สี่พันเหรียญเซียน สิบคะแนนผลงาน!" ชายชรายิ้ม "เจ้าเป็นศิษย์ใหม่แท้ๆ แต่กลับมีคะแนนผลงานแล้ว ไม่เลวเลยนี่"

"แหะๆ!"

จางผิงอันล้วงป้ายคำสั่งของตัวเองออกมา รูดคะแนนผลงานไปสิบคะแนนก่อน จากนั้นก็ล้วงห่อผ้าออกมา แล้วหยิบเงินสี่พันเหรียญเซียนส่งให้

ชายชรารับเงินไป แล้วก็กลับไปเอนหลังบนเก้าอี้โยก เพื่อไปเข้าเฝ้าโจวกง (นอนหลับ) ต่อ

จางผิงอันรับของมา แล้วเดินออกจากร้านค้าภายใน

ด้านข้างมีอาคารไม้ขนาดใหญ่สูงสามชั้นตั้งอยู่ ซึ่งก็คือหอสมุดใหญ่นั่นเอง

ไหนๆ ก็มาแล้ว แวะเข้าไปดูสักหน่อยดีกว่า เขาคิดในใจ

เขาหันหลัง แล้วเดินไปที่หอสมุดใหญ่

ที่นี่มีเพียงศิษย์รับใช้คอยเฝ้ายามเท่านั้น เนื่องจากตำราที่นี่ ล้วนให้ยืมอ่านฟรี ไม่มีการเก็บค่าธรรมเนียมใดๆ มีเพียงศิษย์รับใช้ระดับสูงคนหนึ่งคอยทำหน้าที่จดบันทึกการยืมเท่านั้น

"ท่านเซียน เชิญด้านในขอรับ หากอยากอ่านตำราเล่มใด ก็หยิบมาให้ข้าจดบันทึกการยืมให้ก็พอขอรับ"

"อ้อ ตำราของที่นี่ ให้ยืมอ่านฟรีทั้งหมดเลยรึ?"

"ใช่แล้วขอรับ!"

"ยืมได้นานแค่ไหนล่ะ?"

"ความจริงแล้วไม่ได้มีกำหนดเอาไว้หรอกขอรับ แต่โดยทั่วไปแล้ว ทางที่ดีไม่ควรเกินสิบปี หากนานเกินไป ก็คงไม่ค่อยดีนัก"

เอ่อ!

จางผิงอันถึงกับโล่งใจ เวลาสิบปี มันเหลือเฟือเกินไปแล้ว เขาเดินเข้าไปดูในหอสมุดใหญ่หนึ่งรอบ ตำรามีเยอะมากจริงๆ โชคดีที่มีการจัดหมวดหมู่เอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

ตอนนี้เขาตั้งใจจะฝึกวิชา ความจริงแล้วก็ไม่อยากจะเสียเวลาไปกับการอ่านตำราเท่าไหร่นักหรอก

ก็แค่เดินดูไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น

จู่ๆ ที่มุมหนึ่งของชั้นตำรา ก็มีตำราที่กระดาษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเล่มหนึ่งตั้งอยู่ ดูแล้วน่าจะมีอายุเก่าแก่ไม่เบาเลย

ดูเหมือนจะมีความผันผวนของพลังปราณหลงเหลืออยู่บ้างด้วย แปลกประหลาดจริงๆ!

เขาหยิบขึ้นมาดู

ช่างบังเอิญเสียจริง

กลับเป็น [ชีวประวัติอวี้ซวี] เสียได้

เมื่อลองเปิดดู ก็พบว่าเป็นบันทึกความทรงจำที่เหล่าลูกศิษย์ของท่านปรมาจารย์เป็นคนเขียนขึ้น เพื่อบันทึกประวัติชีวิตของท่านปรมาจารย์เอาไว้

"ท่านปรมาจารย์อวี้ซวี เดิมทีเป็นบุตรของชาวนา ที่บ้านมีพี่น้องทั้งหมดห้าคน ท่านปรมาจารย์เป็นบุตรคนที่สาม ภายหลังเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ บ้านเรือนถูกทำลายล้าง ผู้คนล้มตาย มีเพียงท่านปรมาจารย์คนเดียวเท่านั้นที่สามารถหลบหนีรอดชีวิตมาได้..."

เพิ่งจะเปิดอ่านหน้าแรก จางผิงอันก็แทบจะกลายเป็นหินไปในทันที

นี่คือท่านปรมาจารย์อวี้ซวีงั้นรึ?

แน่ใจนะว่าไม่ใช่ชีวประวัติของจางผิงอันน่ะ?

เขาถึงกับเหม่อลอยไปเล็กน้อย มิน่าล่ะ วันนั้นหลังจากที่เขาเล่าประวัติชีวิตของตัวเองให้ฟัง ท่านลุงเสวียนอีถึงได้ใช้แววตาแปลกประหลาดเช่นนั้นจ้องมองเขา

บัดซบเอ๊ย!

นี่จะต้องเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!

อยากจะวางตำราเล่มนี้กลับไปที่เดิมใจจะขาด แต่ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยังคงถือมันเอาไว้ในมือ

แล้วเดินกลับไปที่ชั้นวางของ

"ท่านเซียน ท่านจะยืมตำราแค่เล่มนี้เล่มเดียวหรือขอรับ?"

"ใช่!"

ศิษย์รับใช้ป้อนข้อมูลของตำราลงไปในค่ายกล จากนั้นก็ยื่นตำราเล่มนี้ส่งให้จางผิงอันด้วยความเคารพ

"เรียบร้อยแล้วขอรับ ท่านเซียนเดินทางปลอดภัยนะขอรับ!"

เมื่อกลับมาถึงที่พัก เขาก็เอา [ชีวประวัติอวี้ซวี] ไปวางไว้บนชั้นตำราก่อนเป็นอันดับแรก รีบล็อกประตูให้แน่นหนา แล้วนำแท่นบูชาออกมา

นำแผนผังค่ายกลซ่อนเร้นไปวางไว้ตรงหน้าแท่นบูชา

พร่ำร่ายมนตรา

ห้วงมิติและกาลเวลาก็เกิดความผันผวน

เพียงชั่วพริบตา แผนผังค่ายกลก็หายไป และเพียงครู่เดียว แผนผังค่ายกลแผ่นใหม่เอี่ยม ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าแท่นบูชา

จางผิงอันกำลังจะยื่นมือไปหยิบ

จู่ๆ ก็มีเสียงดังก๊องแก๊งๆ ดังขึ้น วังน้ำวนแห่งห้วงมิติและกาลเวลาปรากฏขึ้น ด้านในพ่นเอาวัสดุแปลกประหลาดมากมายออกมา

ทำเอาเขาตกใจแทบแย่

"ของพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย?"

เขาค้อมตัวลงไปหยิบขึ้นมา ล้วนเป็นวัสดุแปลกประหลาดทั้งสิ้น มีทั้งเข็มเล่มเล็กๆ มีของที่ดูเหมือนเส้นด้าย และก็มีขวดเล็กๆ อีกหนึ่งใบ น้ำหนักเบามาก ภายในมีพลังปราณไหลเวียนอยู่

ภายในใจเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

หรือว่าของพวกนี้ จะเป็นวัสดุที่ใช้สำหรับจัดตั้งค่ายกล?

ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้สูง

สิ่งที่ยากที่สุดในการจัดตั้งค่ายกล ก็คือการจัดการกับวัสดุพวกนี้ ราชามารผู้นี้จะใจดีเกินไปแล้วมั้ง? ถึงกับจัดการวัสดุสำหรับจัดตั้งค่ายกลให้เรียบร้อย แล้วส่งมาให้เขาถึงที่เลย

ถ้าอย่างนั้น ก็หมายความว่าแค่ติดตั้งเสร็จ ก็สามารถนำไปใช้งานได้เลยงั้นสิ?

เขาเอาวัสดุพวกนี้ไปวางไว้ด้านข้างก่อน

แล้วหยิบแผนผังค่ายกลขึ้นมาดู ว่าค่ายกลอันใหม่นี้ มันคืออะไรกันแน่

แผนผังค่ายกลบดบังฟ้า: แผนผังสำหรับจัดตั้งค่ายกลบดบังฟ้า สามารถบดบังลิขิตสวรรค์ได้ สามารถซ่อนเร้นการกระทำทุกอย่างภายในค่ายกลได้ ยิ่งไปกว่านั้น หากมองจากภายนอก ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับต้าเฉิง จะมองเห็นเป็นเพียงค่ายกลธรรมดาๆ ไม่สามารถมองเห็นความผิดปกติของค่ายกลได้เลย ต่อให้เป็นระดับต้าเฉิง หากไม่ตรวจสอบอย่างตั้งใจ ก็สามารถถูกหลอกตาเอาง่ายๆ ค่ายกลบดบังลิขิตสวรรค์ นับว่าเป็นค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุด!

บดบังลิขิตสวรรค์ ค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดงั้นรึ?