บทที่ 37 : เปิดตัวอย่างแบด จบไวในไม่กี่วิ มีอะไรให้โม้?

บทที่ 37 : เปิดตัวอย่างแบด จบไวในไม่กี่วิ มีอะไรให้โม้?

เพียงแค่คนทั้งสองยืนอยู่ตรงนั้น ชิมูระ ดันโซ ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่พุ่งวาบขึ้นถึงหัว จนหัวใจของเขาเตือนภัยสั่นระรัว

ไม่มีโอกาสชนะเลย! ไม่มีทางชนะได้เลยสักนิด!

ทว่าเขาก็ไม่มีวันยอมแพ้ ดันโซเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพ่นออกมาอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิด!

ใบมีดลมที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ มันคมกริบเสียจนดูเหมือนจะตัดขาดได้ทุกสรรพสิ่งในโลก!

"คาถาลม·คลื่นสุญญากาศต่อเนื่อง!"

แต่นั่นยังไม่พอ ดันโซรีบผสานอินอย่างรวดเร็วแล้วพ่นกระสุนลมออกมานับไม่ถ้วนราวกับห่ากระสุน พุ่งเข้าใส่นารูโตะและซาสึเกะจากทุกทิศทาง!

"คาถาลม·กระสุนสุญญากาศ!"

คมมีดและกระสุนลมพุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตามันก็มาถึงตรงหน้าคนทั้งสอง!

ซาสึเกะยังคงมีท่าทีผ่อนคลายและนิ่งสงบ เพราะนารูโตะได้ชิงลงมือก่อนแล้ว

นารูโตะเพียงแค่สะบัดชายผ้าคลุมเบาๆ…

ทันใดนั้น ผ้าคลุมสีทองที่อาบไปด้วยจักระของเก้าหางก็แปรเปลี่ยนเป็นหางยักษ์ที่ควบแน่นด้วยจักระมหาศาล มันสะบัดฟาดออกไปเพียงครั้งเดียว คาถานินจาที่ดันโซเตรียมมาอย่างดิบดีก็แหลกละเอียดไม่ต่างจากแผ่นกระดาษ

คมมีดและกระสุนลมเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา!

หนังตาของชิมูระ ดันโซ กระตุกวูบ... นี่มันล้อกันเล่นหรือเปล่า?

ฉันกำลังสู้กับตัวอะไรอยู่เนี่ย?

"สุดยอด! พลังนี้มันสุดยอดจริงๆ!" นารูโตะไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นได้เมื่อสัมผัสถึงพลังที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นนี้ด้วยตัวเอง

"นี่ยังแค่เริ่มต้นนะ นารูโตะ" เสียงเรียบๆ ของคุรามะดังขึ้น

"ฉันจะพยายาม!" นารูโตะเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

จากนั้นเขาก็จ้องมองชิมูระ ดันโซ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

"เฮ้ ลุงหน้าแปลก คราวนี้ตาฉันบุกบ้างล่ะนะ"

เมื่อเห็นนารูโตะตั้งท่าโจมตี เส้นประสาทของดันโซก็เครียดเขม็ง พลังของเก้าหางมันแข็งแกร่งเกินไป

โชคดีที่นารูโตะยังขาดประสบการณ์การต่อสู้จริง บางทีเขาอาจจะอาศัยทักษะที่เหนือกว่ารับมือกับการโจมตีได้สักสองสามกระบวนท่า

ทว่า... ความคิดของดันโซกำลังจะถูกทำลายยับเยินด้วยความจริงอันโหดร้าย

ในวินาทีนั้น นารูโตะขยับตัว!

ชิมูระ ดันโซ เห็นเพียงภาพติดตาเป็นแสงสีทองพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

มาแล้ว! หัวใจของดันโซสั่นสะท้าน

ชิมูระ ดันโซ รีบตั้งการ์ดเตรียมรับมือ

ชิมูระ ดันโซ จ้องเขม็งไปที่เป้าหมาย

ชิมูระ ดันโซ วาดมือออกไปเพื่อบล็อกการโจมตี

ชิมูระ ดันโซ ลอยละลิ่วกระเด็นหายไป

ดันโซ : "???"

หมัดของนารูโตะอัดเข้าที่หน้าอกของดันโซเต็มเหนี่ยว ร่างของฝ่ายหลังงอตัวเป็นกุ้งในทันที ดวงตาถลนออกมาแทบหลุดจากเบ้า เขารู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังปั่นป่วนจนอยากจะสำรอกทุกอย่างที่เคยกินมาทั้งชีวิตออกมาให้หมด

ตูมมมม!!!

ร่างของดันโซปลิวหวือออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ พุ่งเข้าชนกำแพงอย่างจังจนเกิดเป็นหลุมขนาดมหึมา

พรวด......

เลือดคำโตถูกพ่นออกมา ดันโซทรุดฮวบลงกับพื้นพลางกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

ฉันตั้งใจจะบล็อก แต่มันจะไปบล็อกไหวได้ยังไง? หมัดนั้นมันเหมือนกับโดนรถถังพุ่งชนเข้าใส่ชัดๆ!

ทักษะอะไร ประสบการณ์อะไร... ไปลงนรกให้หมดเลยไป๊!

"อิซานางิ!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงซี่โครงที่หักระนาวและอวัยวะภายในที่เสียหายยับเยิน ดันโซไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสังเวยเนตรวงแหวนอีกดวงเพื่อเปิดใช้งาน "อิซานางิ" ย้อนคืนอาการบาดเจ็บทั้งหมด

บนท่อนแขนนั้น เนตรวงแหวนอีกดวงได้ปิดสนิทลงชั่วนิรันดร์

"บัดซบ! บัดซบที่สุด!" ใบหน้าของดันโซบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ ไพ่ตายในมือของเขาเริ่มร่อยหรอลงทุกที

ด้านนอก...นารูโตะมองดูหลุมขนาดใหญ่พลางชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ลุงหน้าแปลกคนนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ?"

ซาสึเกะค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าพลางมองนารูโตะด้วยสายตาที่เจือความอิจฉาเล็กน้อย

"คงตายไปแล้วล่ะ ด้วยความเร็วและพลังระดับนั้นของนาย ไม่มีทางที่หมอนั่นจะทนรับหมัดเมื่อกี้ไหวหรอก"

"เอ๋?! ตายแล้วเหรอ? งั้นฉันก็แย่น่ะสิ?" นารูโตะลนลานเล็กน้อย

เดิมทีเขาแค่ต้องการสั่งสอนให้อีกฝ่ายเห็นดีเห็นงามด้วยสักหน่อยเท่านั้นเอง

"ไม่ต้องห่วงหรอก หมอนั่นไม่ใช่คนดีตั้งแต่แรกแล้ว ความตายนี้ถือเป็นผลกรรมที่เขาทำตัวเองทั้งนั้น อีกอย่าง... นายไม่ได้ฝันอยากจะเป็นโฮคาเงะมาตลอดหรอกเหรอ?"

"การที่นายกำจัดคนชั่วเพื่อปกป้องหมู่บ้าน มันไม่ใช่เรื่องแย่เลย แต่มันคือความรับผิดชอบที่นายต้องแบกรับเมื่อเติบโตขึ้นต่างหาก" ซาสึเกะเอ่ยปลอบเสียงเรียบ

"จริง... จริงเหรอ?"

นารูโตะทำหน้ามึนๆ พลางเกาหัวแกรกๆ

ซาสึเกะเฝ้ามองปฏิกิริยาของนารูโตะอย่างพิจารณา ดูเหมือนหมอนี่จะไม่ได้มีประสบการณ์การเกิดใหม่เหมือนกับเขา

ถ้าอย่างนั้น เขาไปฝึกวิธีควบคุมพลังเก้าหางมาล่วงหน้าได้ยังไงกัน?

คำถามนี้ทำให้ซาสึเกะนึกถึงใครบางคนขึ้นมา

ใช่แล้ว... ดูเหมือนนารูโตะจะได้รับความช่วยเหลือจากชิโนมิยะ ยูยูเอะ จนสามารถปรับความเข้าใจกับเก้าหางได้ก่อนเวลาตั้งหลายปี

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ คนนี้ มีที่มายังไงกันแน่…

ซาสึเกะเหลือบมองยูยูเอะที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยหางตา รอยยิ้มจางๆของหมอนั่นดูสบายใจราวกับลมฤดูใบไม้ผลิ ก่อนที่เขาจะละสายตาไป

เพราะไอ้แก่ดันโซนั่นโผล่หัวออกมาอีกรอบแบบไม่เจียมสังขาร

"ซาสึเกะ! ลุงหน้าแปลกฟื้นคืนชีพกลับมาอีกแล้ว!" นารูโตะตะโกนอย่างตกใจ

"เขาใช้อิซานางิ วิชาต้องห้ามที่เปลี่ยนความเสียหายให้เป็นความฝันน่ะ"

เนตรวงแหวนของซาสึเกะจ้องมองไปที่แขนของดันโซ "หือ? เหลือเนตรวงแหวนอีกดวงเดียวเองงั้นเหรอ?"

"ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายหน่อย"

ตอนแรกเขาคิดว่าดันโซจะใช้วิชานั้นได้ไม่จำกัด แต่ดูเหมือนว่าก่อนที่พวกตนจะมาถึง หมอนี่คงจะ 'ตาย' มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วแน่ๆ

ไม่รู้ว่าหมอนี่ไปข้ามเส้นบิ๊กบอสอย่างชิโนมิยะ ยูยูเอะ ท่าไหนกันแน่

"นารูโตะ ถ้านายฆ่าเขานับจากนี้อีกครั้งเดียว เขาก็จะฟื้นขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว"

ซาสึเกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"จัดไป!"

นารูโตะนึกว่าตัวเองกุมความลับของดันโซไว้ได้หมดแล้ว เขาพยักหน้าอย่างมั่นใจ ทิ้งท้ายไว้สั้นๆ แล้วพุ่งไปโผล่ข้างหลังดันโซในชั่วพริบตา

ปึก!

หมัดหนักๆ อัดเข้าที่กลางหลังเต็มแรง ดันโซไม่มีแม้แต่โอกาสจะหันมาตอบโต้

มีเพียงเสียง "พรวด" เลือดคำโตพ่นออกมา ร่างของเขากลายเป็นเงาเลือนลางก่อนจะกลับมาปรากฏตัวในสภาพไร้รอยขีดข่วนอีกครั้ง

"ลุงหน้าแปลก ตามที่ซาสึเกะบอก ลุงเหลือสิทธิ์คืนชีพครั้งสุดท้ายแล้วใช่ไหม?"

ทันทีที่ฟื้นขึ้นมา ดันโซก็ได้ยินเสียงนารูโตะดังมาจากข้างหลังจนเสียวสันหลังวาบ

ทันใดนั้น เขาก็โดนหางจากผ้าคลุมของนารูโตะฟาดจนลอยกระเด็นเหมือนลูกแบดมินตัน ร่างกระแทกพื้นดังโครมจนฝุ่นตลบ

"ซาสึเกะ เรียบร้อยแล้ว! ฉันเก่งไหมล่ะ?"

ร่างของนารูโตะวูบไหวราวกับแสงสีทอง กลับมามายืนข้างซาสึเกะพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคำชม

ซาสึเกะเอามือกุมขมับอย่างเพลียใจ "นายนี่นะ ฉันยังพูดไม่จบก็พุ่งออกไปซะแล้ว ภายในหนึ่งนาทีหลังจากเปิดใช้อิซานางิ เขาจะโอนถ่ายความเสียหายได้ไม่จำกัดดวง"

"นายต้องรอให้วิชามันหมดฤทธิ์ก่อน ถึงจะโจมตีเขาได้จริงๆ"

นารูโตะอึ้ง: "ว่าไงนะ?"

"พูดง่ายๆ ก็คือ..." นารูโตะหันไปมองจุดที่ดันโซล้มลง

และเป็นไปตามนั้น ดันโซยันตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังโกยแน่บโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

"ใช่แล้ว การโจมตีเมื่อกี้มันเปล่าประโยชน์" ซาสึเกะแบมืออย่างช่วยไม่ได้

"หนอย..."

นารูโตะกัดฟันกรอด จ้องมองดันโซที่กำลังหนีหางจุกตูด เขาหายวับไปดักหน้าทันที

ไอ้ลุงหน้าแปลก บังอาจทำให้ฉันหน้าแตกต่อหน้าซาสึเกะนะ

แสงสีทองวาบขึ้น นารูโตะเข้าขัดขวางเส้นทางหนีของดันโซเรียบร้อย

"ไอ้เด็กเวร! แกจะรังแกกันเกินไปแล้วนะ!" ดันโซคำรามลั่น

ไหนๆ ก็ต้องตายอยู่แล้ว สู้สู้ให้ตายไปข้างหนึ่งยังจะดีกว่า

เขาชักคุไนออกมาพร้อมพ่นลมคมกริบเข้าห่อหุ้มจนกลายเป็นดาบลม

"ไปลงนรกซะ!"

ดันโซพุ่งเข้าใส่กะทันหัน เงื้อคุไนแทงออกไปอย่างสุดแรงโกรธ

นารูโตะยืนนิ่งไม่ขยับ ปรากฏหัวสุนัขจิ้งจอกเลือนลางซ้อนทับร่างกาย

เคร้ง!

เสียงของแข็งกระทบกันดังสนั่น คุไนที่เสริมพลังลมจนคมกริบกลับหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนโดยไม่ระคายผิวนารูโตะแม้แต่นิดเดียว

ยังไม่ทันที่ดันโซจะทันได้ตกตะลึง นารูโตะก็ถีบเข้าที่หน้าอกของเขาเต็มแรง

"รับไปเลย ซาสึเกะ!"

ในชั่วพริบตา ร่างของดันโซก็ปลิวหวือกลับหลังด้วยแรงถีบอันมหาศาล!

ซึ่งซาสึเกะเองก็ไปยืนดักรออยู่ข้างหลังดันโซนานแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเรียกของนารูโตะและเห็นดันโซลอยละลิ่วมาด้วยความเร็วสูง เขาก็ยกยิ้มจางๆ อย่างพึงพอใจ