บทที่ 33 : มือโปรด้านการโยนขี้

บทที่ 33 : มือโปรด้านการโยนขี้

ควันหนาทึบที่เกิดจากการระเบิดค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นร่างของชิมูระ ดันโซ ที่ดูเหมือนจะไร้รอยขีดข่วน

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและไม่ยินยอม

อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวแท้ๆ!

ทำไมเทพต่างสวรรค์ถึงใช้ไม่ได้ผล! บัดซบเอ๊ย

ตอนนี้แทนที่จะควบคุมเซ็นจู ฮาชิรามะ ได้ เขากลับทำให้ตัวเองต้องตกที่นั่งลำบากแทน

เพียงแค่เจอวิชายันต์ระเบิดต่อเนื่องเข้าไปครั้งเดียว เขาต้องสังเวยเนตรวงแหวนไปถึง 5 ดวงเพื่อเปลี่ยนความเสียหาย และนั่นทำให้คลังเนตรวงแหวนสำรองของเขาลดวูบลงไปครึ่งหนึ่งทันที

ถึงแม้เนตรวงแหวนที่เหลือจะยังพอถ่วงเวลาได้บ้าง แต่ดันโซก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเขาจะเอาชนะเซ็นจู โทบิรามะ ได้อย่างไร

"หือ? หมอนั่นนี่"

ในตอนนั้นเอง ชิมูระ ดันโซ ก็สังเกตเห็น ชิโนมิยะ ยูยูเอะ ที่ปรากฏตัวข้างๆ โทบิรามะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาเลิกคิ้วขึ้นและแผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจทันที

สีหน้าของดันโซเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาตะโกนเรียกด้วยความกังวลและเร่งรีบ

"ท่านรุ่นที่สอง! โปรดระวังคนข้างตัวท่านด้วย!"

"หมอนั่นคือสายลับจากต่างแคว้น! เขาเป็นคนข่มขู่ให้ฉันทำเรื่องพวกนี้ และการที่เขาสามารถใช้คาถาไม้ได้ แสดงว่าเขาต้องแอบปลูกถ่ายเซลล์ของท่านรุ่นที่หนึ่งแน่ๆ นี่ถือเป็นอาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุด!"

"แถมเขายังแอบตีสนิทกับร่างสถิตเก้าหางในหมู่บ้านมานานแล้ว เพื่อความปลอดภัยของเก้าหาง ฉันแค่ต้องการเชิญตัวเขาไปสอบสวน แต่เขากลับสังหารลูกน้องของฉันอย่างโหดเหี้ยมไปถึง 12 คน!"

"นั่นคือเหล่ายอดฝีมือระดับหัวกะทิของโคโนฮะทั้งนั้น! นี่คือความสูญเสียที่ประเมินค่าไม่ได้!"

"ท่านรุ่นที่สอง โปรดจัดการเขาเดี๋ยวนี้เลยครับ!"

ดันโซเปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความเป็นห่วงหมู่บ้าน

ทักษะการแสดงเรียกได้ว่าไร้ที่ติ สวมบทบาทผู้ถูกกระทำได้อย่างแนบเนียน แถมยังพูดจาผสมโรงจนยากจะแยกแยะว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ

ส่วนชิโนมิยะ ยูยูเอะ ที่เดิมทีตั้งใจจะยืนดูการต่อสู้แบบชิลล์ๆ กลับถูกตราหน้าว่าเป็นนินจาถอนตัวของโคโนฮะที่มีเจตนาร้ายและทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายโดยไม่สนวิธีการไปเสียอย่างนั้น

"ความผิดของฉันมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?" ยูยูเอะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็กลั้นไม่อยู่

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ หัวเราะก๊ากออกมาจนน้ำตาแทบเล็ด

แกคิดจะโยนขี้มาให้ฉันเนี่ยนะ? นี่มันหาที่ตายชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

สองพี่น้องเซ็นจูเองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันกับภาพตรงหน้า

ซวยแล้วไง…

หัวใจของชิมูระ ดันโซ กระตุกวูบ เมื่อเขาสบเข้ากับแววตาล้อเลียนของชิโนมิยะ ยูยูเอะ เขาก็เริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองอาจจะเดินหมากพลาดครั้งใหญ่

พวกนี้รู้จักกันงั้นเหรอ?

มันเป็นไปได้ยังไง? ในเมื่อพวกเขาไม่ได้อยู่ยุคเดียวกัน แล้วสองพี่น้องเซ็นจูที่จู่ๆ ก็โผล่มา จะไปมีความเกี่ยวข้องอะไรกับหมอนั่นได้?

แผนเดิมของเขาคือการป้ายสีให้ชิโนมิยะ ยูยูเอะ กลายเป็นศัตรูของโคโนฮะ แล้วยืมมือสองพี่น้องเซ็นจูจัดการกำจัดทิ้ง

จากนั้นเขาก็จะอาศัยความสัมพันธ์แบบศิษย์-อาจารย์กับโทบิรามะเพื่อเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยและค่อยๆ ทำให้เรื่องมันเงียบไป

ใบหน้าของชิมูระ ดันโซ มืดครึ้มราวกับก้นหม้อที่ถูกเผาจนไหม้

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ เมื่อเห็นจิตสังหารของเซ็นจู โทบิรามะ ที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดันโซรู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นชีวิตเขาคงหาไม่แน่

เขาจึงยังไม่ยอมแพ้และเอ่ยขึ้นว่

"ท่านรุ่นที่หนึ่ง ท่านรุ่นที่สอง เรื่องนี้มันต้องมีความเข้าใจผิดกันแน่ๆ ครับ"

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ? ไหนลองว่ามาสิว่าเข้าใจผิดตรงไหน?" ชิโนมิยะ ยูยูเอะ กอดอกถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

ทว่าชิมูระ ดันโซ กลับระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

"แกหลุดมาจากไหนฮะไอ้เด็กเมื่อวานซืน! ไสหัวไปซะ! ฉันกำลังคุยกับท่านรุ่นที่สองอยู่ แกไม่มีสิทธิ์มาสอด!"

"ดันโซ ระวังคำพูดของเจ้าหน่อย คำพูดของเขาก็คือความต้องการของฉัน"

คำเตือนเรียบๆ จากเซ็นจู โทบิรามะ เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนหัวดับไฟโทสะของดันโซจนมอดสนิท

!

เขามองทั้งสองคนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายสัมพันธ์ของพวกมันแน่นแฟ้นขนาดนี้เชียวเหรอ?!

"เอาล่ะ ว่ามาสิไอ้ตัวประหลาดตาเดียว ถ้าไม่มีอะไรจะแก้ตัว ฉันจะได้ส่งแกไปลงนรกซะที"

เสียงยั่วยุของชิโนมิยะ ยูยูเอะ ดังขึ้นอีกครั้ง ดันโซกำหมัดแน่นแต่สุดท้ายก็ต้องข่มใจอดทนไว้

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้คาถาเนตรใส่ท่านรุ่นที่หนึ่ง แต่มันเป็นเพราะปฏิกิริยาต่อต้านของเนตรวงแหวนมันรุนแรงเกินไป ประกอบกับฉันตื่นเต้นเกินไปที่ได้พบท่านอาจารย์อีกครั้ง เลยควบคุมพลังของดวงตานี้ไม่อยู่"

"ฉันเกือบจะทำความผิดครั้งใหญ่ลงไปแล้ว ได้โปรดเถอะครับท่านอาจารย์ ยกโทษให้ในความประมาทของฉันครั้งนี้ด้วย"

ชิมูระ ดันโซ ถึงกับเรียกโทบิรามะว่า "อาจารย์" เพื่อหวังจะใช้ความสัมพันธ์เก่าก่อนมาดึงดราม่า

แต่เซ็นจู โทบิรามะ กลับนิ่งเฉย มีเพียงชิโนมิยะ ยูยูเอะ ที่หัวเราะคิกคักออกมา

จากนั้นเขาก็หันไปหาพี่น้องเซ็นจูพลางแบมือ

"ดูเอาเถอะครับว่าหมอนี่แต่งเรื่องเก่งขนาดไหน"

"พ่นออกมาได้หน้าตาเฉยโดยไม่ใช้สมองคิดเลยสักนิด แถมยังดูถูกสติปัญญาคนฟังสุดๆ"

"เห็นพวกเราเป็นธาตุอากาศหรือไงเนี่ย"

กล้าพูดออกมาได้ยังไง ไม่คิดว่าพวกเราเป็นคนโง่ไปหน่อยเหรอ?

"นั่นสินะ" ฮาชิรามะพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

ใบหน้าของเซ็นจู โทบิรามะ เต็มไปด้วยจิตสังหาร ในฝ่ามือของเขาเตรียมคุไนไว้พร้อมจู่โจมแล้ว

"ชิโนมิยะ ยูยูเอะ!"

ชิมูระ ดันโซ โกรธจนตัวสั่น ไอ้เด็กเวรนี่ขัดแข้งขัดขาเขาอีกแล้ว!

แถมยังคอยสุมไฟไม่หยุด!

ความแค้นอัดแน่นเต็มอก เขาแอบสาบานในใจว่าถ้าครั้งนี้รอดไปได้ เขาจะกำจัดชิโนมิยะ ยูยูเอะ ทิ้งไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!

แต่ยังไม่ทันที่ความโกรธจะพุ่งพล่านไปมากกว่านี้ เสียงแหลมคมก็กรีดอากาศขัดจังหวะความคิดของดันโซ

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น คุไนหลายเล่มพุ่งตรงเข้ามาราวกับสายฟ้าฟาด

ดันโซรีบกระโดดหลบซ้ายป่ายขวาเพื่อหลบคมคุไนอย่างจ้าละหวั่น

เสียง เคร้ง เคร้ง ดังขึ้น คุไนเหล่านั้นปักลงบนพื้นรอบๆ ตัวเขา

ในขณะที่กำลังหลบ ดันโซเหลือบมองด้วยหางตาและสังเกตเห็นอักขระแปลกๆ ที่สลักอยู่บนคุไน

นั่นมันมาร์ก เทพสายฟ้าเหิน ของเซ็นจู โทบิรามะ!

ดันโซตกใจสุดขีดและกำลังจะใช้คาถาพริบตาเพื่อหนี แต่ทันใดนั้น คุไนเล่มหนึ่งก็ตวัดผ่านลำคอของเขาอย่างแม่นยำ โดยมีโทบิรามะยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลัง

ดวงตาของดันโซเบิกกว้าง เขาตัวสั่นเทาพลางเอามือกุมคอตัวเองไว้ แต่เลือดกลับพุ่งออกมาราวกับน้ำพุจนไม่อาจหยุดยั้งได้

ปัง!

ตามมาด้วยเสียงกระแทกอย่างแรง โทบิรามะเตะเขาเต็มรักจนร่างของดันโซลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างจัง

จากการโจมตีหนักหน่วงต่อเนื่องกัน ลมหายใจของชิมูระ ดันโซ ก็ดับวูบลงและกลายเป็นศพไปในพริบตา

ทว่า เพียงไม่กี่วินาที ร่างของดันโซที่นอนแน่นิ่งก็เลือนหายไป และกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในสภาพไร้รอยขีดข่วน ณ จุดเดิม

ในตอนนี้ เซ็นจู โทบิรามะ ได้ใช้เทพสายฟ้าเหินกลับมายืนข้างๆ ยูยูเอะและฮาชิรามะแล้ว พลางจ้องมองเขาจากระยะไกล

"อืม... ดูเหมือนจะเหลืออีก 4 ดวงล่ะมั้ง"

เมื่ออิซานางิของดันโซทำงาน เขาจะเป็นอมตะไป 1 นาที เห็นได้ชัดว่าวิชาต้องห้ามนี้ถูกเปิดใช้งานแล้ว

โทบิรามะไม่บุ่มบ่ามเข้าไปโจมตีอีก แต่เฝ้าสังเกตอย่างเงียบเชียบเพื่อรอให้ผลของอิซานางิหมดลง

สิ่งที่ต้องทำก็แค่รอให้ครบ 1 นาที จากนั้นก็ปลิดชีพอีกครั้งเพื่อบังคับให้อิซานางิทำงาน แล้วก็ถอยออกมาทำแบบเดิมซ้ำๆ

ทำซ้ำแบบนี้อีก 4 ครั้ง ดันโซก็จบเห่ของจริง

ดันโซย่อมรู้ซึ้งถึงสถานการณ์ของตัวเองดี เขาไม่ได้สัมผัสความตายใกล้ชิดขนาดนี้มานานแล้ว ชีวิตที่สะดวกสบายทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นโทบิรามะรักษาระยะห่าง เขาถึงกับสูญเสียความกล้าที่จะโต้กลับและตัดสินใจหันหลังหนีตามสัญชาตญาณ

แต่ทันทีที่ผสานอินคาถาพริบตาเสร็จ ร่างของเซ็นจู โทบิรามะ ก็มาดักหน้าเขาเรียบร้อยแล้วและ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและนิ่งสงบ

ชิมูระ ดันโซ ถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

นี่คือความเร็วที่อันดับหนึ่งในโลกนินจา! สู้ก็ไม่ได้ จะหนีก็พ้น!

"อาจารย์ครับ..."

ดันโซกัดฟันพูด

"ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ยังไงฉันก็เป็นศิษย์ของท่านนะ ได้โปรดยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะ..."

เซ็นจู โทบิรามะ ยังคงนิ่งเฉย เขาไม่อยากจะเอ่ยปากตอบด้วยซ้ำ