ตอนที่ 117 คาถาไม้, ม่านพฤกษาก่อกำเนิด!

“???” หวังลู่เฟย, ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ และจอมเวทน้ำแข็ง No.1 ถึงกับเอ๋อแดก

“???” แม้แต่ฝูงปีศาจลิงหลังดำที่ดาหน้าเข้ามาก็ยังชะงักค้าง ลืมโจมตีไปชั่วขณะ

บรรยากาศเงียบสงัดลงทันตา

มีเพียงเสียงกลืนกินอย่างตะกละตะกลามของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูเท่านั้น

หวังลู่เฟยทั้งสามคนอ้าปากค้าง เบิกตากว้างมองตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูนั่งโซ้ยขี้อยู่ตรงนั้น

ไหนล่ะระเบิดพลัง?

ไหนล่ะไพ่ตาย?

ในนาทีวิกฤตแบบนี้ ในสถานการณ์จนตรอกแบบนี้...

เอ็งดันมานั่งแดกขี้เนี่ยนะ?

“!” แต่ทว่า หลังจากกลืนมูลมังกรเหินเวหาเข้าไปกว่าสิบคำ สภาพของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูก็เริ่มแปลกไป

เงาสีทองจางๆ รูปมังกรเริ่มปรากฏขึ้นตามร่างกายของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจู ราวกับจะพยายามดิ้นรนแหวกออกมา ร่างกายของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูเริ่มบวมเป่ง เหมือนกับว่า...

กำลังจะระเบิด!

“แค่พวกมนุษย์... บังอาจคิดจะดูดซับปราณมังกรแท้จริง...”

“โง่เขลา!”

“ต้องตาย!”

จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปร่งๆ มองตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูราวกับมองคนตาย

“เชี่ย กินขี้เยอะเกินไป ตัวจะระเบิดเลยเหรอ?” ก๋วยเตี๋ยวเนื้อตะลึง!

“หาก... ไร้ซึ่งสายเลือดสวรรค์ ฝืนดูดซับปราณมังกรแท้จริง มีแต่ตายกับตาย!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำเอ่ยอีกครั้ง มองกองมูลมังกรขนาดใหญ่นั้นด้วยสายตาที่ทั้งอยากได้และหวาดกลัว มันเคยเห็นอสูรยักษ์ระดับขอบเขตวัฏจักรอัมฤทธิ์พยายามกินมูลมังกรเหินเวหา

ผลคือร่างระเบิดตายคาที่

จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำ ในฐานะเผ่าพันธุ์วานร ย่อมมีสติปัญญาโดยกำเนิด แม้พวกลูกน้องระดับขอบเขตชีพจรวิญญาณจะพูดไม่ได้ แต่ความฉลาดก็เทียบเท่าเด็กมนุษย์สิบขวบแล้ว

ส่วนตัวจ่าฝูงระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดน ยิ่งฉลาดกว่ามนุษย์ทั่วไปเสียอีก!

มันควบคุมฝูงลิงให้รุมกินโต๊ะจนศัตรูหมดทางสู้ แล้วค่อยลงมือเอง! เจ้าเล่ห์ชิบหาย

ในสายตาของมัน มนุษย์ที่กินมูลมังกรเหินเวหาเข้าไป แถมยังกินไปตั้งเยอะขนาดนั้น ตายแน่นอน!

“ฉัน... จะตายงั้นเหรอ?” ตอนนี้ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูอินจัดจนกู่ไม่กลับ คิดว่าตัวเองเป็นผู้ฝึกตนในโลกนี้จริงๆ ไปแล้ว

เพราะก่อนหน้านี้ที่เหออี้หมิงให้ลองชิมมูลมังกรเหินเวหาคำหนึ่ง ผลคือกายาเทพสีครามสำเร็จขั้นการหลอมรวมกายาทันที!

ดังนั้นตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูถึงได้วัดดวง ว่าถ้ากินเข้าไปเยอะๆ พลังต้องพุ่งกระฉูดแน่!

หรือว่าตูจะเดาผิด?

สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่วิ่งพล่านในร่างกายจนร่างแทบปริ ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูรู้ดีว่าอีกไม่เกินสิบอึดใจ ตัวเองต้องระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์แน่!

“ฉันจะมาตายตรงนี้ได้ไง?”

“เพื่อนร่วมทีมยังรอฉันอยู่!”

“เส้นทางการฝึกตนของฉันเพิ่งจะเริ่มต้น!”

“ฮาชิรามะผู้นี้ จะมาหยุดอยู่แค่นี้ได้ไง!!!”

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูเลือดเดือดพล่าน รังสีอำมหิตพุ่งปรี๊ด ความไม่ยอมแพ้ลุกโชน เริ่มดิ้นรนพยายามกดพลังที่จะระเบิดในร่างเอาไว้!

ดูเหมือนจะมีเพลง BGM ดังขึ้นมาอีกแล้ว

“พี่ฮาชิรามะ สู้เขา นายทำได้!!!” หวังลู่เฟยและก๋วยเตี๋ยวเนื้อตะโกนเชียร์อยู่ข้างๆ

จอมเวทน้ำแข็ง No.1 แทบจะอ้วก อ้วกออกมาจริงๆ

ทุกคนก็แค่เวลขอบเขตชีพจรวิญญาณขั้นต้น ตายก็ตายดิ ช่างแม่ง ยังไงเลเวลก็ไม่ลด!

เอ็งจะเล่นใหญ่ไปไหนวะ! เชี่ย! ถ้าจะตายก็รีบๆ ตายไปได้ไหม?

“กายาเทพสีคราม!!!” ในช่วงเวลาวิกฤต จู่ๆ ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูก็คำรามลั่น เร่งโคจรวิชากายาเทพสีครามเต็มพิกัด

แสงสีครามไหลเวียน เบื้องหลังของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูที่กำลังจนตรอก ปรากฏเงาต้นไม้ยักษ์เสียดฟ้าขึ้นมาลางๆ!

นั่นคือต้นไม้ยักษ์สีครามที่แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตอันมหาศาลออกมา!

คล้ายคลึงกับต้นไม้โบราณที่เหออี้หมิงเคยแสดงให้ดู เพียงแต่ขนาดเล็กกว่ามาก

แต่ทว่า ฉากที่น่าตื่นตะลึงก็บังเกิดขึ้น!

เงาต้นไม้โบราณสีครามนั้นแผ่รากนับไม่ถ้วนออกมา แล้วดูดซับปราณมังกรที่กำลังอาละวาดในร่างของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูเข้าไปอย่างต่อเนื่อง!

ต้นไม้โบราณสีครามเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เงาร่างเริ่มชัดเจนขึ้น!

กลับกัน ร่างกายของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ อาการบวมหายไป เงารูปมังกรบนผิวหนังก็ค่อยๆ ไหลไปรวมกันที่ต้นไม้โบราณสีครามนั้น

“ปราณมังกรแท้จริง... ถูกดูดซับไปแล้ว?” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“ฆ่า!!! ฆ่ามัน! ฆ่ามันซะ!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำรีบออกคำสั่ง

“โฮกกก!” ฝูงปีศาจลิงหลังดำนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาทันที หมายจะฆ่าตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูให้ตายโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

เวลานี้ ต้นไม้โบราณดูดซับพลังมหาศาลที่อาละวาดในตัวตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูไปจนหมดสิ้น ส่วนตัวเขารู้สึกเหมือนมีพลังมหาศาลอัดอั้นอยู่ในอก ต้องการที่ระบายออกด่วน

วินาทีนี้ กลิ่นอายที่ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูแผ่ออกมา เทียบเท่าระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดน!

ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูนัยน์ตาเป็นประกาย ตะโกนลั่นตามความเคยชิน!

“คาถาไม้, ม่านพฤกษาก่อกำเนิด!”

ทันใดนั้น พื้นดินก็ระเบิดออก หนามสีเขียวนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นมา!

หนามพวกนี้คือรากไม้ประหลาดที่เติบโตและขยายพันธุ์อย่างรวดเร็ว แถมยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันแหลมคม!

“ฉึก ฉึก ฉึก!” หนามไม้ยาวสองสามเมตรนับร้อยต้นพุ่งขึ้นจากดินเสียบทะลุร่างฝูงปีศาจลิงหลังดำที่ล้อมเข้ามาจนพรุน!

ปีศาจลิงหลังดำที่เหลือแทบจะตายเกลี้ยงยกฝูง!

แต่ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูก็เหมือนลูกโป่งแฟบ ระดับพลังลดฮวบฮาบ

ครึ่งก้าวขอบเขตก่อเกิดเขตแดน, ขอบเขตชีพจรวิญญาณขั้นสูงสุด, ขั้นปลาย, ขั้นกลาง!

เกือบจะหล่นไปถึงขั้นต้น แต่ก็หยุดไว้ได้ทัน

แม้จะดูโอนเอน แต่พลังของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูก็เสถียรอยู่ที่ระดับขอบเขตชีพจรวิญญาณขั้นกลาง!

“เชี่ยยย!!!” หวังลู่เฟย, ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ และจอมเวทน้ำแข็ง No.1 มองภาพตรงหน้าแล้วตาค้าง

สกิลเดียว เก็บปีศาจลิงหลังดำไปหลายร้อยตัว?

นี่มึงเปิดโปรปะวะเนี่ย?

“เทพขนาดนี้เลย?” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูยังตะลึงกับผลงานตัวเอง

แต่แล้วความดีใจก็ถาโถมเข้ามา!

“กลับมา! กลับมาเดี๋ยวนี้!!!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำคำรามลั่น แต่พวกลูกน้องที่รอดตายขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งหนีหางจุกตูดไม่คิดชีวิต

“...พลังของแก... หมดแล้ว ตอนนี้แกสู้ข้าไม่ได้หรอก!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำมองปราดเดียวก็รู้ว่ากลิ่นอายของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูตกลงมาเหลือแค่ขั้นกลางแล้ว เป็นโอกาสทองที่จะฆ่ามัน!

“ตาย!!!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำคำรามลั่น พุ่งเข้ามาใส่ทันที!

ไม่รู้ทำไม ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเปิดประตูทั้งแปดได้!

ไม่มีเหตุผล แค่สัญชาตญาณ!

“แปดด่านประตูมรณะ... เปิดแปดประตู!” ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูเอ่ยขึ้น

พลังมหาศาลระเบิดตูม กลิ่นอายของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูพุ่งขึ้นไปใกล้เคียงระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดนแบบไร้ขีดจำกัด!

ฮาคิแห่งเกราะสีดำทมิฬเคลือบไปทั่วร่าง

“Sekizo พญาช้างย่ำราตรี!” วินาทีถัดมา ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูใช้เดินชมจันทร์ เหยียบอากาศพุ่งไปแลกหมัดกับจ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำซึ่งๆ หน้า!

หมัดเล็กปะทะหมัดใหญ่!

ผลคือ...

“เปรี้ยง!” หมัดยักษ์ของจ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำแตกกระจุย ตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูทะลวงผ่านเข้าไป ต่อยเข้าเต็มอกของจ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำ!

“อั่ก!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำกระเด็นลงไปกองกับพื้น อกยุบลงไป บาดเจ็บสาหัสปางตาย

หมัดเดียว รู้ผลแพ้ชนะ!

พลังหมัดของตาแก่ฮาชิรามะแห่งเซ็นจูที่เปิดแปดประตูตอนนี้ แทบจะเทียบเท่าพลังของเหออี้หมิงตอนอยู่สถานศึกษาฮ่าวเทียนในร่างปกติเลยทีเดียว

“ไม่ยอม... มนุษย์... สมควรตาย!” แต่ทว่า จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำไม่รู้ไปเอามาตอนไหน ในมือซ้ายของมันมีก้อนมูลมังกรเหินเวหาอยู่ก้อนหนึ่ง

“ไอ้บอสนี่ก็จะกินขี้มังกรด้วยเรอะ?” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 ร้องลั่น พยายามจะเข้าไปขวาง!

แต่ไม่ทันแล้ว

จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำแสยะยิ้มแบบลิงๆ อย่างน่าสยดสยอง

แล้วกลืนมูลมังกรเหินเวหาลงไปคำโต

“พวกแกตายแน่! เจ้ามนุษย์!!!” จ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำพูดอย่างลำพองใจ ค่อยๆ ลุกขึ้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มแผ่ออกมา!

ขอบเขตก่อเกิดเขตแดนขั้นกลาง!

ขั้นปลาย!

ขั้นสูงสุด!

กลิ่นอายของจ่าฝูงปีศาจลิงหลังดำพุ่งขึ้นเป็นสิบเท่า!

“บอสนี่มีร่างสองด้วยเหรอวะ? ชิบหายแล้วไง!” จอมเวทน้ำแข็ง No.1 ทั้งสี่คนเบิกตากว้าง แต่จนปัญญาจะทำอะไร

แต่ในขณะนั้นเอง...