บทที่ 15 คิดไปเอง
บทที่ 15 คิดไปเอง
ความคิดก็เป็นเพียงความคิด หร่วนเนี่ยนซีย่อมไม่สามารถแสดงออกตามใจชอบต่อหน้าคนตั้งมากมายได้
เธอรู้ดีว่าอะไรควรทำและอะไรไม่ควรทำ
แม้จะรู้สึกหงุดหงิดใจ แต่เธอก็ทำได้เพียงฝืนตีหน้าขรึมทำตัวเย็นชา แล้วหันไปคุยกับคนข้างๆ ต่อ
"หัวหน้าห้อง เมื่อกี้มีผู้ชายคนหนึ่งฝากของมาให้เธอน่ะ"
เด็กผู้หญิงคนนั้นเดินตรงดิ่งมาหาหร่วนเนี่ยนซี พร้อมกับชูของในมือขึ้น
หร่วนเนี่ยนซีที่กำลังพูดอยู่ชะงักไปในทันที เธอค่อยๆ หันหน้าไปหา ดวงตาจับจ้องไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นเขม็ง
ให้เธอเหรอ??
เมื่อเห็นว่าหร่วนเนี่ยนซีไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็คิดว่าเธอคงจะไม่ยอมรับของเหมือนทุกที จึงพูดต่อว่า "ฉันบอกเขาไปแล้วนะว่าเธอไม่รับหรอก แต่เขาก็คะยั้นคะยอให้ฉันเอามาให้ได้ แถมยังบอกอีกว่าถ้าเธอไม่อยากได้ จะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่เธอเลย เอ้อ... หัวหน้าห้อง ถึงพูดไปแล้วอาจจะฟังดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่ถ้าเอาไปทิ้งมันก็น่าเสียดายออกใช่ไหมล่ะ แล้วนี่ก็มีตั้งเยอะแยะ... พวกเราขอแบ่งไปกินบ้างได้ไหม"
ทุกคนแถวนั้นต่างก็มองออกกันทั้งนั้นแหละ ใครที่ไหนจะบ้าซื้อไอศกรีมตั้งมากมายมาให้ผู้หญิงคนเดียวรวดเดียวหมด
ที่มหาวิทยาลัยก็ไม่มีตู้เย็น แถมอากาศยังร้อนตับแลบขนาดนี้ กินยังไม่ทันหมดแท่งแรก ที่เหลือก็คงละลายหมดแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าไอศกรีมส่วนที่เหลือนั้น เขาตั้งใจซื้อมาเผื่อพวกเธอด้วย
ผู้ชายคนนั้นช่างใจดีจริงๆ
ถึงแม้เขาจะตั้งใจซื้อมาเผื่อพวกเธอด้วย แต่สิทธิ์ขาดก็ยังอยู่ที่หร่วนเนี่ยนซีอยู่ดี ถ้าเธอตัดสินใจจะโยนทิ้งหรือทำอะไร พวกเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าอะไรได้
"หัวหน้าห้อง ถ้าเธอไม่อยากได้ งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปทิ้ง..."
ยังไม่ทันที่เด็กผู้หญิงคนนั้นจะพูดจบประโยค หร่วนเนี่ยนซีก็รีบเอื้อมมือไปคว้าถุงใบนั้นมาทันที
เธอไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดจิ้มหน้าจออยู่สองสามที
ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าหร่วนเนี่ยนซีโอนเงินมาให้เธอ 100 หยวน
เด็กผู้หญิงคนนั้น : !!!
"ฉันขอเหมาหมดนี่แหละ ถ้าพวกเธออยากกินไอศกรีมก็ไปซื้อกันเอาเอง ฉันเลี้ยงเอง ถ้ายอดไม่พอก็บอกละกัน"
คราวนี้ไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ตกใจ แต่ทุกคนรอบข้างต่างก็หันมามองหร่วนเนี่ยนซีเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง
พวกเธอทุกคนล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหร่วนเนี่ยนซี ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเธอเห็นผู้ชายแวะเวียนมาตามจีบและซื้อของมาประเคนให้เธอตั้งไม่รู้กี่คนต่อกี่คน แต่เธอก็ปฏิเสธไปเสียทุกราย
ปกติแล้ว เธอจะปฏิเสธไปตรงๆ ต่อหน้าเลยด้วยซ้ำ หรือถ้าใครยังดึงดันจะยัดเยียดให้ เธอก็จะหันหลังเอาไปโยนทิ้งถังขยะทันที
สรุปง่ายๆ ก็คือ เธอไม่เคยยอมรับของจากใครเลย
ตลอดสามปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พวกเธอเห็นหร่วนเนี่ยนซียอมรับของจากผู้ชาย!
แถมพวกเธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าค่าตาของคนให้เลยด้วยซ้ำ!
ตอนนั้นหร่วนเนี่ยนซีก็ยืนอยู่กับพวกเธอ เธอก็น่าจะยังไม่เห็นหน้าเขาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?
แต่เธอกลับยอมรับของชิ้นนั้นเนี่ยนะ!
มีซัมติงแน่ๆ!!
ทุกคนต่างพากันมองหน้าเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เธอก็ทำได้เพียงยักไหล่ เป็นเชิงบอกว่าเธอเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรเหมือนกัน
"อ้อ จริงสิ หัวหน้าห้อง เมื่อกี้ฉันเห็นเขาวาดรูปเธอด้วยนะ! ฉันก็เลยขอรูปนั้นมาให้ เขาเรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ วาดรูปเก่งมากๆ เลยล่ะ"
เด็กผู้หญิงคนนั้นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีภาพวาดอีกแผ่น จึงรีบยื่นมันให้กับหร่วนเนี่ยนซีทันที
หร่วนเนี่ยนซีรับมาและกวาดสายตามองดู
คนในภาพวาดช่างดูเหมือนเธอราวกับแกะ ทั้งผมทรงหางม้าสูง เสื้อเชิ้ตสีขาว และกระโปรงยาวคลุมเข่า แม้กระทั่งลวดลายบนเสื้อผ้าและทรงกระโปรงก็ยังถอดแบบมาจากชุดที่เธอใส่อยู่เป๊ะๆ
นี่มัน... รูปเธอจริงๆ ด้วย?
หัวใจของหร่วนเนี่ยนซีสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธออธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกยังไง หัวใจของเธอเต้นโครมคราม สูญเสียจังหวะการเต้นที่สม่ำเสมอตามปกติ และเริ่มเต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ท่ามกลางสายตานับสิบที่จับจ้องมา เธอค่อยๆ พับเก็บภาพวาดนั้นอย่างทะนุถนอม
จากนั้น เธอก็หยิบไอศกรีมแท่งหนึ่งออกมาจากถุง ความเย็นเฉียบของไอศกรีมที่แผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ ช่วยดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้กลับคืนมาได้บ้าง
เธอถึงได้เงยหน้าขึ้นมองคนรอบข้าง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มองฉันทำไมกัน รีบไปจัดสถานที่ต่อสิ ถ้าอยากกินไอศกรีมก็ไปหาเธอคนนั้น ฉันโอนเงินไปให้แล้ว ถ้าไม่พอก็ค่อยมาเบิกเพิ่ม"
หร่วนเนี่ยนซีปรายตามองเด็กผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะฉีกซองไอศกรีมออกแล้วลงมือกินอย่างเงียบๆ โดยไม่สนใจใครหน้าไหนอีก
นี่มันของที่เซี่ยซูตั้งใจซื้อมาให้เธอนะ
คนพวกนี้ไม่มีสิทธิ์มากินหรอก!
ถ้าอยากกินก็ไปซื้อเอาเองสิ!
ในที่สุด คนพวกนั้นก็รีบแยกย้ายกันไปจัดสถานที่จนเสร็จเรียบร้อย พอเสร็จงาน พวกเธอก็พากันไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้นเพื่อไปซื้อไอศกรีมที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
ก็อากาศมันร้อนซะขนาดนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากหาอะไรเย็นๆ กินดับร้อน?
ระหว่างทางไปซูเปอร์มาร์เก็ต ทุกคนต่างก็รุมซักไซ้เด็กผู้หญิงคนนั้นใหญ่เลยว่า ใครกันนะที่กล้าซื้อของมาฝากหัวหน้าห้องผู้แสนจะเย็นชาของพวกเธอ
แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้เธอก็ไม่ได้ถามชื่อเขาไว้ รู้แค่ว่าเขาเรียนอยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์เท่านั้นเอง
หลังจากจัดสถานที่เสร็จ หร่วนเนี่ยนซีก็ไม่มีธุระอะไรให้ทำอีก
เธอเข้าไปนั่งพักอยู่ใต้เต็นท์กันแดด วางถุงไอศกรีมไว้ในลิ้นชักใต้โต๊ะ แล้วหยิบมากินทีละแท่งๆ ด้วยความกลัวว่ามันจะละลายจนกินไม่ได้ เธอเลยกินมันราวกับเป็นขนมขบเคี้ยวทั่วไป กัดคำหนึ่ง เคี้ยวสองสามที แล้วก็กลืนลงคอ
ในขณะเดียวกัน เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ลังเลใจอยู่ว่าควรจะส่งข้อความไปหาเซี่ยซูดีไหม
พ่อกับแม่สั่งห้ามไม่ให้เธอติดต่อกับเซี่ยซู แถมวันนี้เธอก็เป็นฝ่ายทักไปหาเขาก่อนแล้วครั้งหนึ่ง... แต่เธอแค่อยากจะส่งข้อความไปขอบคุณเซี่ยซูเท่านั้นเอง คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?
หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะทำตามหัวใจตัวเอง
ตอนที่กดส่งข้อความไปแล้ว ทีแรกเธอคิดว่าคงต้องรออีกพักใหญ่กว่าเขาจะตอบกลับ แต่คราวนี้เซี่ยซูกลับตอบกลับมาแทบจะในทันที
เซี่ยซู : [ก็แค่ไอศกรีมไม่กี่แท่งเอง ไม่เห็นต้องขอบคุณเลย แต่เธอเองก็อย่าหักโหมงานนักล่ะ พักผ่อนบ้างนะ ช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนแล้ว อย่าตากแดดอยู่ข้างนอกนานเกินไปล่ะ]
ถ้อยคำแสดงความห่วงใยเพียงไม่กี่คำ ทำเอาหัวใจของหร่วนเนี่ยนซีที่เพิ่งจะกลับมาเต้นเป็นปกติเมื่อครู่นี้ กลับมาเต้นรัวเร็วอีกครั้ง
ลมหายใจของเธอเริ่มหอบถี่
หร่วนเนี่ยนซี : [อืม... ภาพวาดนั่น วาดฉันจริงๆ ใช่ไหม]
เซี่ยซู : [ใช่แล้วล่ะ แต่พอดีเวลามันค่อนข้างจำกัด ภาพมันก็เลยดูหยาบๆ ไปหน่อย แค่ร่างโครงคร่าวๆ เอาไว้ วาดออกมาไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ เธออย่ารังเกียจเลยนะ]
หร่วนเนี่ยนซี : [ไม่เลย ฉันชอบมันมากๆ]
เซี่ยซู : [เธอชอบก็ดีแล้วล่ะ ไว้ถ้าวันหลังฉันมีเวลาว่างมากกว่านี้ ฉันสัญญาว่าจะวาดให้สวยกว่านี้แน่นอน!]
หร่วนเนี่ยนซีไม่ได้พิมพ์ตอบอะไรกลับไป เธอเก็บไอศกรีมที่กินไปได้ครึ่งแท่งใส่กลับเข้าไปในซอง แล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะ
เมื่อมือทั้งสองข้างว่าง เธอก็ล้วงมือเข้าไปควานหาของในกระเป๋าเสื้ออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดยาขวดเล็กๆ ออกมา
เธอเปิดฝาขวด เทเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ด แล้วจับยัดใส่ปากกลืนลงไป
มันเป็นแค่เรื่องหลอกตัวเอง!
มันไม่ใช่เรื่องจริง!
ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด!
หมอบอกว่านั่นมันก็แค่มิตรภาพธรรมดาระหว่างเพื่อน... เซี่ยซูชอบซูเชี่ยนอีต่างหาก... ใช่แล้ว
คนที่เขาชอบคือซูเชี่ยนอี... ฤทธิ์ยาประกอบกับการพยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ทำให้หร่วนเนี่ยนซีค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้ในที่สุด
เธอนั่งจ้องข้อความล่าสุดที่เซี่ยซูส่งมาให้ คิดทบทวนอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่รู้จะตอบกลับไปว่าอะไรดี
สุดท้าย เธอเลยต้องฝืนใจตัวเองไม่ให้พิมพ์ตอบกลับไป ทำเพียงแค่หยิบไอศกรีมขึ้นมากัดกินทีละคำๆ ต่อไปเงียบๆ
เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกินไอศกรีมในถุงใบนั้นไปกี่แท่งแล้ว
แต่ท้ายที่สุด เธอก็กินมันไม่หมดอยู่ดี
เพราะไอศกรีมส่วนที่เหลือนั้น มันละลายกลายเป็นน้ำไปหมดแล้ว