บทที่ 20 บุกห้องหนีตาย

เสียงพึมพำของจี้ซือเหยียนค่อยๆ เงียบลง ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ

ฉือจ้ายหว่านหลับตาลงและเข้าสู่ระบบเพื่อเริ่มคลาสเรียน

การโดดเรียนไม่เคยอยู่ในตัวเลือกของเธอ วินัยในตนเองคือสิ่งสำคัญที่สุด!

หลังจากตรากตรำเรียนในระบบครบสิบชั่วโมง พอออกมาเห็นจี้ซือเหยียนยังนอนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกราวกับผ่านไปเนิ่นนานชั่วชีวิต

หลับให้สบายเถอะ พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาป่วนกันใหม่

รุ่งสาง เสียงไก่ขันของทีมงานปลุกทุกคนตื่นจากฝันหวาน

คุณพระช่วย เสียงดังขนาดนี้ ไก่ชนหรือเปล่าเนี่ย?

ทุกคนลุกจากเตียงด้วยความสิ้นหวัง ยกเว้นลีน

หยางหย่งคังต้องลากเจ้าอ้วนขี้เซาที่ยังงัวเงียขึ้นมา เฮ้อ เจ้าหมูน้อยนี่รักทั้งการกินและการนอนจริงๆ

พวกผู้ใหญ่เดินโซซัดโซเซตาปรือออกมา ในขณะที่เด็กๆ จูงมือกันกระโดดโลดเต้นไปยังจุดรวมพล

"วันนี้ทีมงานเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ครับ"

ผู้กำกับพูดประโยคที่ไม่คุ้นหูเอาเสียเลย

หือ? มีกลิ่นทะแม่งๆ โบราณว่าไว้ หากผิดปกติวิสัย ย่อมมีเรื่องร้ายซ่อนอยู่!

ทุกคนมองผู้กำกับด้วยสายตาหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด

"อะแฮ่ม เดี๋ยวเราต้องเจอด่านท้าทายโหดๆ กินให้อิ่มจะได้มีแรงผ่านด่านนะครับ"

"กะแล้วเชียวว่าคงไม่ใจดีขนาดนั้น!"

พวกเขาโอดครวญประท้วงไปพลางยัดอาหารเข้าปากไปพลาง

เมื่อจัดการอาหารเรียบวุธ ผู้กำกับก็เริ่มอธิบายกติกา

"อีกสักครู่เราจะพาไปที่จุดที่กำหนด ผู้ใหญ่จะต้องเข้าไปใน 'ห้องหนีตาย' (Escape Room) เพื่อไขปริศนาและผ่านภารกิจ ส่วนหน้าที่ของเด็กๆ คือต้องหาเบาะแสที่ซ่อนอยู่ภายนอก แล้วส่งข้อมูลเข้าไปข้างในเพื่อช่วยผู้ใหญ่ถอดรหัส หรือเด็กๆ จะเอาเบาะแสจากทั้งข้างในและข้างนอกมารวมกันเพื่อไขปริศนาเอง แล้วบอกคำตอบให้ผู้ใหญ่รู้ก็ได้ครับ"

การแก้ปริศนาคนเดียวอาจยากเกินไปสำหรับเด็กตัวเล็กๆ ทีมงานจึงคาดหวังให้ผู้ใหญ่เป็นคนถอดรหัสหลัก และได้เตรียม NPC (ตัวละครในเกม) ไว้ข้างในเพียบ

หึๆ รอดูเถอะ~

กลุ่มคนมาถึงสถานที่ถ่ายทำเกมห้องหนีตาย... อาคารร้างที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์ ดูรกร้างและวังเวงสุดขีด

สีหน้าทุกคนถอดสีทันที

แค่เห็นข้างนอกก็สยองแล้ว จะให้เข้าไปได้ยังไง?

หลังจากทีมงานคะยั้นคะยออยู่นาน ทั้งห้าคนก็จำใจตั้งแถวเดินเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

หยางหย่งคังกับเซวียเฉินรับหน้าที่ปิดหัวท้ายแม้จะกลัวไม่แพ้กัน โดยมีสาวๆ สามคนอยู่ตรงกลาง

ภายนอก เด็กทั้งห้าคนยอมรับการสั่งการของฉือจ้ายหว่านโดยดุษณี

ทีมงานซ่อนเบาะแสไว้ในหีบสมบัติที่กระจายอยู่รอบๆ ต้องอาศัยความร่วมมือถึงจะหาเจอ

"เรามาล่าสมบัติกันเถอะ ยิ่งเยอะยิ่งดี"

พวกเขาเดาว่าผู้ใหญ่ข้างในคงกำลังสติแตกกันอยู่แน่ๆ

หาหีบสมบัติให้เจอก่อน เรื่องกังวลเอาไว้ทีหลัง

เด็กๆ แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องมืดสนิท ผู้ใหญ่ทั้งห้าค่อยๆ คืบคลานไปข้างหน้า

"มีใครบอกผมได้ไหมว่าเราต้องทำอะไรกันแน่?"

หยางหย่งคังที่เป็นหัวขบวนทั้งกลัวทั้งหลงทาง

"แค่เดินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอปริศนาเองแหละ"

เซียงเจียที่กลัวน้อยกว่าคนอื่นผลักดันเขาไปข้างหน้า

ไม่นานพวกเขาก็เดินไปจนสุดทางเจอกำแพง

เซวียเฉินคลำไปตามผนังจนเจอกลางกำแพงและกดสวิตช์ไฟ

ไฟสีแดงฉานสว่างวาบขึ้น!

ทุกคนตกใจจนแทบสิ้นสติ

จี้ซือเหยียนกระโดดขึ้นขี่หลังเซียงเจียทันทีประหนึ่งติดจรวด

"แหะๆ ตัวฉันเบาใช่ไหมล่ะ?"

จี้ซือเหยียนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอาย

เซียงเจียพยักหน้าและแกล้งเดาะตัวเธอเบาๆ สองที

ในแสงสีแดงน่าขนลุก พวกเขาเห็นตู้กระจกเรียงราย ภายในบรรจุตุ๊กตาหน้าตาสยดสยอง

พวกเขาเริ่มเคาะผนังและตู้เพื่อหาเบาะแส

"ฉันเจอประตูลับแล้ว แต่มันต้องใช้กุญแจ"

หลิวเหมิงเหมิงสังเกตเห็นผนังด้านหนึ่งให้ความรู้สึกต่างออกไป หลังจากคลำอยู่นานก็เจอรูกุญแจ

ทุกคนเริ่มระดมกำลังหากุญแจ

ทันใดนั้น ไฟก็เริ่มกะพริบถี่ๆ

ทั้งห้าคนกรีดร้องและลงไปกองรวมกันที่มุมห้อง ส่วนใหญ่เป็นสาวๆ สามคนที่มุดเข้าไปซุกตัวกับเซวียเฉินและเซียงเจีย

เมื่อความตกใจจางลงและเริ่มค้นหาต่อ...

ตุ๊กตาในตู้ก็เริ่มขยับได้!

พร้อมเอฟเฟกต์เสียงสยองขวัญ ทั้งกลุ่มขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ไม่กล้าขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

นี่มันรายการบ้าอะไรเนี่ย? ไหนโฆษณาว่าเป็นรายการอบอุ่นหัวใจการเติบโตของเด็กไง?

ช่วยด้วย!

หลังจากผ่านไปสักพัก เสียงดนตรีหลอนประสาทก็หยุดลง เซวียเฉินรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาตุ๊กตาที่กำลังกระตุก

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดตู้และล้วงมือเข้าไป

เขาหยิบการ์ดภารกิจออกมา... รู้แล้วว่าทีมงานมันร้าย!

บนการ์ดมีตัวอักษรสองตัว ส่วนตัวที่สามและสี่จะปรากฏอยู่ในคำใบ้ด้านนอก

เซวียเฉินวิทยุหาเด็กๆ

"เด็กๆ ลุงได้เบาะแสแรกแล้ว ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?"

ข้างนอกเด็กๆ เก็บหีบสมบัติได้หกใบแล้ว

พวกเขาล้อมวงดูหีบใบแรกเพื่อแก้ปริศนา

มันเป็นโจทย์คณิตศาสตร์ระดับโอลิมปิก ป.3

ฉือจ้ายหว่านแก้ได้อย่างง่ายดาย

เธออ่านตัวอักษรบนการ์ดคำใบ้ในหีบ

ข้างในห้อง ผู้ใหญ่กำลังขบคิดคำตอบอยู่ ทันใดนั้น...

ตุ๊กตาทุกตัวในตู้ก็พร้อมใจกันขยับตัว!

ผ่านวิทยุสื่อสาร เด็กๆ ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนจนเลือดขึ้นหน้า

ข้างนอกเด็กๆ รอให้พวกเขาไขปริศนา แต่เสียงกรีดร้องข้างในกลับดังไม่หยุดหย่อน

"ลุงเซวียเฉินคะ ข้างในสะดวกแก้โจทย์ไหมคะ"

ฉือจ้ายหว่านถามเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย

ชัดเจนว่าทีมงานไม่กะให้พวกเขาได้ใช้สมาธิเลย

"งั้นหนู... อ๊าก~"

"ตัวแรกคือ... S—อ๊าก อย่าเข้ามานะ~"

"ปล่อยฉันนะ—ตัวที่สองคือ Q"

ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและเสียงหอบหายใจ ในที่สุดพวกเขาก็บอกคำใบ้ครบ

ฉือจ้ายหว่านครุ่นคิด มันคือปริศนาการหาแบบรูป (Pattern)

ตัวอักษรสี่ตัวคือ S Q O M เธอต้องหาตัวถัดไป

"ซื่อ ชี..." (เสียงอ่านพินอิน)

ลีนเกาหัวแกรกๆ

"ชิ นี่มันตัวอักษรภาษาอังกฤษ ไม่ใช่พินอินนะ! ใช่ไหมเสี่ยวหว่าน?"

สวีหรานตบหัวลีนเบาๆ แล้วหันไปขอคำยืนยันจากฉือจ้ายหว่าน

"ใช่ มันคือแบบรูปตัวอักษร"

ฉือจ้ายหว่านขบคิดว่ากฎของมันคืออะไร

เธอขีดๆ เขียนๆ ลงบนพื้น

"รู้แล้ว ตัว K!"

ฉือจ้ายหว่านวิทยุบอกคำตอบกลับไป

ตัว K... มันเกี่ยวกับกุญแจยังไง? ทั้งห้าคนข้างในทำได้แค่กัดฟันค้นหาต่อไป

"ดูโปสเตอร์บนผนังสิ!"

เซียงเจียชี้มือไป

โปสเตอร์เต็มไปด้วยตัวอักษรสะเปะสะปะ หนึ่งในนั้นมีตัว K อยู่

กุญแจถูกสกอตช์เทปแปะไว้หลังโปสเตอร์ตัว K นั่นเอง

"เจอกุญแจแล้ว!"

"ไป ไป รีบพาเราออกไปจากที่ผีสิงนี่ที!"

หยางหย่งคังใกล้จะสติแตกเต็มทน

พวกเขาไขประตูลับและพุ่งตัวออกมา

ข้างนอก เด็กๆ (บวกเจียงสุยโจว) มองดูด้วยความชื่นชม

"เธอรู้ได้ไงอะ?"

เจียงสุยโจวอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมถึงเป็น K

ฉือจ้ายหว่านอธิบาย

"ถ้าท่องตัวอักษรย้อนหลังจากหลังมาหน้า โดยเว้นทีละหนึ่งตัว ตัวที่ถูกเว้นก่อนหน้า M ก็คือ K ไงล่ะ!"

เจียงสุยโจวถึงบางอ้อ นึกเจ็บใจตัวเองที่มองข้ามไป

ส่วนอีกสามคนที่เหลือทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก เหมือนเธอกำลังพูดภาษาต่างดาว

ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเธอเก่งสุดยอดก็พอ!