บทที่ 38 ค่ายกลรวบรวมปราณม่วง
บทที่ 38 ค่ายกลรวบรวมปราณม่วง
บทที่ 38 ค่ายกลรวบรวมปราณม่วง
ชั่วระยะเวลาหนึ่ง มณฑลโด่วโจวสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปสิ้น
เหล่าเจ้าเมืองแห่งขุมกำลังใหญ่ทั้งสิบเอ็ดทำเนียบ ต่างพากันรีบร้อนก้าวเดินออกมา มองดูหลี่จั๋วเหนือห้วงเวหาด้วยดวงตาที่สั่นสะท้านไม่หยุดหย่อน
“ขอบเขตสี่ขั้วดารา! เจ้าหมอนี่ถึงกับบรรลุขอบเขตสี่ขั้วดาราไปแล้ว!”
เหล่าเจ้าเมืองแห่งมณฑลโด่วโจวจ้องมองหลี่จั๋วเหนือห้วงเวหาด้วยความหวาดผวา
“เพิ่งจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดกัน?”
“เจ้าหมอนี่ถึงกับออกมาอีกแล้ว ครานี้เขาหมายจะสร้างความวุ่นวายอันใดขึ้นมาอีก?”
ยอดฝีมือนับมิถ้วนจ้องมองหลี่จั๋วเหนือห้วงเวหาด้วยความฉงนสงสัย
ส่วนหลี่จั๋วยืนสงบนิ่งอยู่บนสะพานเทพ ทอดสายตามองไปทั่วทั้งสิบสองทำเนียบแห่งมณฑลโด่วโจว
ภายในแววตา มีประกายแสงสีทองวูบวาบ
มณฑลโด่วโจวทั้งมณฑลสะท้อนอยู่ในดวงตาของหลี่จั๋ว
ราวกับมีแผนที่แผ่นหนึ่งสลักลึกอยู่ในสมองของหลี่จั๋วอย่างไรอย่างนั้น
ถัดจากนั้น หลี่จั๋วหยิบยกทรัพยากรนับมิถ้วนออกมา ทรัพยากรเหล่านี้ลอยเด่นอยู่รอบกายหลี่จั๋ว เปลวเพลิงพลังปราณสายแล้วสายเล่าลุกโชนขึ้นรอบกายหลี่จั๋วมิขาดสาย
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!!
เปลวเพลิงอันร้อนแรงลุกไหม้ขึ้น หลอมละลายทรัพยากรเหล่านี้ แปรเปลี่ยนเป็นหยดของเหลวพลังปราณที่บริสุทธิ์ที่สุด
“จงไป!”
นิ้วของหลี่จั๋วสะบัดเบาๆ
หยดของเหลวพลังปราณเหล่านั้นพุ่งทะยานออกมาในชั่วพริบตา
มลายหายเข้าสู่ทุกทิศทุกทางของมณฑลโด่วโจว
ของเหลวพลังปราณแต่ละหยด ล้วนถูกสลักไว้ด้วยอักขระอาคมอันซับซ้อนสายแล้วสายเล่า
และหยดของเหลวที่สลักอาคมเหล่านั้น เมื่อมลายหายเข้าสู่ผืนดินแล้ว พริบตาเดียวก็แปรเปลี่ยนเป็นอาคมตราประทับทีละชิ้น
และภายใต้ยูชน์ของอาคมตราประทับเหล่านั้น พลังปราณทั่วทั้งชั้นฟ้าดิน กลับดูราวกับได้รับคำเรียกหาอย่างไรอย่างนั้น เริ่มต้นมารวมตัวกันทีละน้อย
ผู้ที่มีสายตาแหลมคมบางคน เมื่อเห็นภาพนี้ รูม่านตาพลันหดเล็กลงในทันที
“นี่ นี่…… หรือว่าเขาหมายจะวางค่ายกลรวบรวมปราณขึ้น เพื่อปกคลุมมณฑลโด่วโจวทั้งมณฑลเลยเชียวรึ!!”
เหล่าเจ้าเมืองบางท่านถึงกับแผดร้องออกมาด้วยความตกใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมิอาจเชื่อสายตาตนเองอย่างเข้มงวด
โดยพื้นฐานแล้ว การสลักอาคมค่ายกลรวบรวมปราณนั้นมีความยากลำบากยิ่งนัก อีกทั้งยังจำต้องทุ่มเททรัพยากรมหาศาล จึงจะสามารถสลักอาคมจนสำเร็จได้
ขอบเขตอำนาจของขุมกำลังบางแห่งในมณฑลโด่วโจว ก็มิแน่ว่าจะมีค่ายกลรวบรวมปราณประจำการอยู่เลยด้วยซ้ำ
หลี่จั๋วถึงกับหมายจะให้ค่ายกลรวบรวมปราณ ปกคลุมไปทั่วทั้งมณฑลโด่วโจวเชียวรึ!
เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน??
ความเคลื่อนไหวทางฝั่งมณฑลโด่วโจวนี้ ยิ่งดึงดูดความสนใจจากยอดฝีมือดินแดนชางหลานมิน้อยเลยทีเดียว
มณฑลโด่วโจวเป็นเพราะเหตุแห่งหลี่จั๋ว จึงค่อยๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของยอดฝีมือขอบเขตสี่ขั้วดาราแห่งดินแดนชางหลาน
ยามนี้ ความเปลี่ยนแปลงของมณฑลโด่วโจว ก็ดึงดูดความสนใจเข้ามาแล้ว
“อาศัยค่ายกลรวบรวมปราณม่วง ปกคลุมทั่วทั้งมณฑลโด่วโจวเชียวรึ? ประมุขแห่งสำนักเต๋าชิงสวรรค์ผู้นี้ ถึงกับมีความกล้าหาญชาญชัยปานนี้เชียวรึ!”
“หึหึ”
“ความกล้านั้นพอมีอยู่ ทว่าเสียดายที่โง่เขลาเกินไปหน่อย!”
“มิน่าเล่า ทุ่มเททรัพยากรมหาศาลปานนี้ เพียงเพื่อสลักอาคมค่ายกลรวบรวมปราณม่วง แม้จะสามารถยกระดับปริมาณพลังปราณภายในมณฑลได้ก็ตาม”
“ทว่าสำหรับผู้ฝึกตนขอบเขตสี่ขั้วดาราแล้ว กลับทัดเทียมกับมิมีอันใดเลย!”
“ในทางกลับกันกลับเป็นการสนับสนุนกลุ่มปุถุชนเหล่านั้น!”
“โง่เขลายิ่งนัก!”
“ช่างน่าขบขัน”
พลังจิตวิญญาณสายแล้วสายเล่าส่งเสียงออกมา กล่าววาจาเยาะหยันต่อกลเม็ดของหลี่จั๋ว
ครู่ต่อมา พลังจิตวิญญาณของยอดฝีมือสี่ขั้วดาราเหล่านั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไป
หลังจากทำความเข้าใจความคิดของหลี่จั๋วแจ่มแจ้งแล้ว ยอดฝีมือสี่ขั้วดาราเหล่านั้นต่างพากันดูแคลน ในท้ายที่สุดก็เลิกสนใจไป
ในสายตาของพวกเขา การกระทำของหลี่จั๋วในครานี้ ย่อมเห็นชัดว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือนไปสิ้นแล้ว
ทรัพยากรเหล่านี้หากเก็บไว้ฝึกตนเอง ย่อมเพียงพอจะให้ผู้ฝึกตนสี่ขั้วดารา ทะลวงผ่านระดับย่อยได้หลายระดับทีเดียว
ทว่ากลับนำมาสลักอาคมค่ายกลรวบรวมปราณม่วง ปกคลุมมณฑลโด่วโจว ช่างเป็นการสูญเสียทรัพยากรไปโดยเปล่าประโยชน์โดยแท้!
ทว่า หลี่จั๋วหาได้ใส่ใจไม่
เขายังคงหยิบยกทรัพยากรมหาศาลออกมาต่อเนื่อง หลอมรวม สลักอาคม ค่อยๆ ปรับปรุงค่ายกลรวบรวมปราณม่วงให้สมบูรณ์ขึ้นทีละน้อย
ผ่านไปหลายชั่วยาม บนหน้าผากของหลี่จั๋วถึงกับปรากฏหยาดเหงื่อไหลหยดออกมาเป็นสาย
เมื่อของเหลวพลังปราณหยดสุดท้ายถูกหลี่จั๋วหยดลงสู่มณฑลโด่วโจวแล้ว ค่ายกลรวบรวมปราณม่วงทั้งค่ายกล ก็ถูกปรับปรุงจนสมบูรณ์แบบโดยสิ้นเชิง
พริบตานั้นเอง ค่ายกลรวบรวมปราณม่วงพลันเริ่มต้นทำงานในทันที
ครืน ครืน ครืน!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทสายแล้วสายเล่า ดังกึกก้องไปทั่วทั้งมณฑลโด่วโจวในชั่วพริบตา
พลังปราณนับมิถ้วน ดูราวกับแปรเปลี่ยนเป็นมวลหมอกขาวอย่างไรอย่างนั้น เข้าปกคลุมมณฑลโด่วโจวทั้งมณฑลไว้สิ้น
ปุถุชนบางคน เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าไปคำหนึ่ง ก็สามารถสัมผัสได้ว่า โรคเก่าในร่างกายของตนได้รับการรักษาจนหายดีแล้ว
ปุถุชนนับมิถ้วนจ้องมองภาพเหตุการณ์นี้ ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น สายตาร้อนแรงจับจ้องไปที่หลี่จั๋วเหนือห้วงเวหา
“ท่านประมุข! ขอบพระคุณท่านประมุข!!”
“ท่านประมุขจงเจริญ!!!”
ปุถุชนนับมิถ้วนต่างพากันแผดกู่ก้อง แสดงออกถึงความเทิดทูนบูชาภายในใจออกมา
หลี่จั๋วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลันเอ่ยปากเสียงดังกึกก้อง
“ในวันนี้ ค่ายกลรวบรวมปราณม่วงแห่งมณฑลโด่วโจวสถาปนาสำเร็จแล้ว ตัวข้าเคยกล่าวไว้ว่า ปรารถนาให้คนทั่วใต้หล้าล้วนเป็นมังกร ในวันนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น!”
“ข้าปรารถนาให้มวลมนุษยชาติล้วนก้าวเข้าสู่เส้นทางฝึกตนได้!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยินดีต้อนรับผู้ฝึกตนปุถุชนนับมิถ้วนแห่งดินแดนชางหลาน เข้าสู่มณฑลโด่วโจว เพื่อกราบสำนักเต๋าชิงสวรรค์เป็นอาจารย์!”
“สำนักเต๋าชิงสวรรค์ สั่งสอนมิเลือกชนชั้น! เพียงปรารถนาว่า....”
“ทุกคนล้วนเป็นมังกร!!”
น้ำเสียงของหลี่จั๋ว ประดุจดั่งอสนีบาตฟาด ระเบิดกึกก้องขึ้นเหนือชั้นฟ้า
ดังกึกก้องไปทั่วพื้นที่กึ่งหนึ่งของดินแดนชางหลาน!!!
ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ชื่อเสียงของมณฑลโด่วโจว พลันดังกึกก้องไปทั่วทั้งดินแดนชางหลานในชั่วพริบตา
ปุถุชนนับมิถ้วนภายในดินแดนชางหลาน เมื่อได้ยินเสียงของหลี่จั๋ว ต่างพากันบังเกิดความรู้สึกกระวนกระวายใจ กระทั่งหมายจะรีบมุ่งหน้าไปยังมณฑลโด่วโจวในทันที
ศิษย์ของบางขุมกำลัง ก็เริ่มต้นบังเกิดความคิดที่แตกต่างออกไป
ทว่าภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของขุมกำลังแต่ละแห่ง ศิษย์เหล่านั้นหากหมายจะถอนตัวออกไปย่อมทำมิได้
ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ กลับทำให้เจ้าสำนักขุมกำลังนับมิถ้วนภายในดินแดนชางหลานโกรธแค้นยิ่งนัก
ทว่าพวกเขากลับมิอาจทำประการใดต่อสำนักเต๋าได้เลย
เพราะอย่างไรเสีย พวกเขาก็มีมียอดฝีมือขอบเขตสี่ขั้วดาราประจำการอยู่
ย่อมมิกล้าล่วงเกินหลี่จั๋วเด็ดขาด
หลี่จั๋วเงาร่างวูบวาบเลือนราง หวนคืนสู่ถ้ำบำเพ็ญเพียรของตนเอง
“ยามนี้ค่ายกลรวบรวมปราณม่วงสถาปนาสำเร็จแล้ว ถัดจากนี้ก็คือเคล็ดวิชาแล้ว!”
สายตาของหลี่จั๋ววูบวาบเล็กน้อย
ปัจจัยที่ขุมกำลังแห่งหนึ่งจะทำให้ยอดฝีมือในสังกัดแข็งแกร่งขึ้นได้นั้น จำต้องประกอบด้วยปัจจัยสำคัญหลายประการ
สภาพแวดล้อมในการฝึกตนที่ยอดเยี่ยม!
มณฑลโด่วโจวในยามนี้ มีการคงอยู่ของค่ายกลรวบรวมปราณม่วง ภายในสำนักเต๋ายิ่งมียูชน์จากค่ายกลชิงฟ้าสร้างวาสนา ยิ่งเป็นการยกระดับปริมาณพลังปราณขึ้นจากพื้นฐานเดิมไปอีกขั้นหนึ่ง
เคล็ดวิชาฝึกตนที่แข็งแกร่ง!
ยามนี้สำนักเต๋า ยังคงฝึกฝนเคล็ดวิชาที่ปรับปรุงมาจาก 《เคล็ดวิชาตงหลิน》 อยู่เลย
แม้ในขอบเขตผลัดโลหิตและทะเลวิญญาณจะนับว่าเป็นเคล็ดวิชาระดับแนวหน้าก็ตาม ทว่าเมื่อถึงขอบเขตตำหนักมรรคที่อยู่เบื้องหลังแล้ว กลับดูจะมิเพียงพอเสียแล้ว
“หากหมายจะบ่มเพาะยอดฝีมือขอบเขตตำหนักมรรคออกมา ยังคงจำต้องมีเคล็ดวิชาฝึกตนขอบเขตตำหนักมรรคประจำการอยู่!”
ยามนี้เหตุผลที่ลู่เหยียนและเจียงเฮ่าสามารถฝึกตนในขอบเขตตำหนักมรรคได้อย่างปกติถ้วนนั้น ประการหนึ่งเป็นเพราะเหตุจากการฟื้นฟูของกระดูกจุติสูงสุด
ส่วนลู่เหยียนนั้นเป็นเพราะเหตุจาก 《เคล็ดวิชาเพลิงสลาตัน》 ที่ระบบมอบให้
ทว่าศิษย์และอาวุโสท่านอื่นๆ ...
กลับมิมีของล้ำค่าปานนั้น
“ยามนี้ตัวข้าเองก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสี่ขั้วดาราแล้ว ย่อมควรจะยกระดับ 《เคล็ดวิชาตงหลิน》 ขึ้นไปได้อีกขั้นหนึ่งแล้ว!”
ภายในดวงตาทั้งสองคู่ของหลี่จั๋วมีประกายแสงวูบวาบออกมา
ถัดจากนั้น หลี่จั๋วพลันหลับตาลง ภายในหัวปรากฏเส้นทางการโคจรของ 《คัมภีร์สัจธรรมต้นกำเนิด; ภาคดรรชนีเทพ》ออกมา
เริ่มต้นวิวัฒน์รังสรรค์ขึ้นมาทีละน้อย