ตอนที่ 645 : สงคราม 1

ตอนที่ 645 : สงคราม 1

สงครามได้ปะทุขึ้นในตอนที่หลายคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว...

นับตั้งแต่วินาทีที่ฐานลวี่หยวนได้ตัดสินใจลงมือ แผนการที่ถูกเตรียมพร้อมมาอย่างยาวนานและรัดกุมก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ โดยที่คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจล่วงรู้ได้เลย ความวุ่นวายจากการกลายพันธุ์เป็นซอมบี้ในค่ายพักแรมของกองทัพฐานความหวังใหม่เมื่อครู่นี้ก็เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น เพราะการโจมตีที่แท้จริงและรุนแรงยิ่งกว่ากำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกเขาจากบนฟ้า!

บนท้องฟ้าในยามค่ำคืนในระดับความสูงที่เกินกว่าสายตาของคนทั่วไปจะมองเห็นได้ ยานพาหนะขนาดยักษ์ 2 ลำก็กำลังลอยตัวอยู่อย่างเงียบเชียบเหนือศีรษะของศัตรู...พวกมันก็คือเรือเหาะ!

ฉินจิ้นเลือกที่จะไม่ใช้อากาศยานที่มีเสียงดังอย่างเฮลิคอปเตอร์ในการลอบโจมตีระลอกแรก แต่พวกเขาตัดสินใจรอจนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิทอย่างสมบูรณ์ แล้วจึงส่งเครื่องจักรสังหารที่แทบจะไร้เสียงอย่างเรือเหาะขึ้นไปลอยลำอยู่เหนือหัวของศัตรูในระดับความสูงที่ยากจะสังเกตเห็น!

ตามสัญญาณลับที่ได้รับมาจากสายลับที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพของฐานความหวังใหม่ เรือเหาะทั้ง 2 ลำบนท้องฟ้าก็สามารถระบุพิกัดเป้าหมายบนพื้นดินได้อย่างรวดเร็ว!

ท่ามกลางความมืดมิดบนพื้นกลับมีแสงสว่างที่ถูกส่องขึ้นมาบนฟ้า มันคืออุปกรณ์บอกพิกัดที่ถูกสายลับของฐานลวี่หยวนลักลอบเข้าไปติดตั้งเอาไว้ และในระหว่างที่เกิดความโกลาหลพวกเขาก็ได้ทำการเปิดการใช้งานอุปกรณ์พวกนี้!

หลังจากทำภารกิจชี้เป้าเสร็จแล้ว สายลับเหล่านี้ก็จะถอนตัวออกจากจุดที่พวกเขาอยู่ทันทีส่วนงานที่เหลือนั้น...ก็ย่อมเป็นหน้าที่ของมัจจุราชจากบนฟากฟ้าที่จะจัดการต่อ

“ทิ้งระเบิดได้!!”

ภายในห้องควบคุมเรือเหาะหลิวเหวินฮ่าวก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกและไร้ความปรานี

ประตูท้องเครื่องของเรือเหาะก็ค่อยๆ ถูกเปิดออก ก่อนที่ระเบิดแรงสูงที่ถูกถอดสลักนิรภัยแล้วจะถูกหย่อนร่วงหล่นลงไปอย่างอิสระ พวกมันแหวกว่ายผ่านอากาศดิ่งลงไปหาจุดที่มีแสงยิงขึ้นมาอย่างแม่นยำ!

“ตูม——!”

“ตูม——!”

“ตูม——!”

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอย่างต่อเนื่องเป็นระลอก! เปลวเพลิงลุกโชนสว่างวาบฉีกกระชากความมืดบนพื้นดินในชั่วพริบตา ผู้รอดชีวิตที่เข้าร่วมกับกองทัพฐานความหวังใหม่เพียงเพื่อหวังเศษผลประโยชน์และอาหารมื้อเย็น ต่างก็ถูกแรงระเบิดฉีกกระชากร่างกายจนไม่เหลือชิ้นดี มีคนบาดเจ็บล้มตายกันระเนระนาด!

เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เสียงก่นด่าสาปแช่งด้วยความโกรธแค้น เสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงระเบิดที่รุนแรง ถูกผสมรวมกันจนกลายเป็นบทเพลงแห่งความตายที่น่าสยดสยอง

ลูกเรือของฐานลวี่หยวนที่อยู่บนท้องฟ้าก็ไม่มีความเมตตาใดๆ มอบให้อีกฝ่าย สำหรับศัตรูที่กล้าคิดร้ายต่อบ้านของพวกเขาและเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม การตอบโต้ด้วยหมัดที่หนักหน่วงที่สุดก็คือการแสดงความเคารพที่เหมาะสมที่สุดแล้ว!

ในเมื่อตัดสินใจที่จะเข้าร่วมกับกองทัพของฐานความหวังใหม่ งั้นพวกเขาก็จะต้องยอมรับการตายอยู่ที่นี่เช่นกัน!

ฉินจิ้นจงใจกำหนดเวลาเปิดฉากเป็นตอนกลางคืน ด้วยหลายเหตุผล ข้อแรกมันเป็นเพราะว่าเขารู้ว่าฐานความหวังใหม่จะเปิดฉากโจมตีฐานลวี่หยวนในเวลานี้ ข้อสองเขาต้องการที่จะขุดรากถอนโคนพวกนกสองหัวที่อยู่ในบ้านของเขาและข้อที่สาม แม้ว่าพวกศัตรูของเขาจะหนีรอดจากการระเบิดไปได้แต่ในเวลากลางคืนแบบนี้ พวกมันก็จะต้องเผชิญกับการโจมตีของซอมบี้จำนวนนับไม่ถ้วนที่ได้กลิ่นคาวเลือดของพวกมัน!

“อ๊าาากกก!!!”

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วจุดพักแรม ผู้รอดชีวิตที่ฉลาดหน่อยก็ไหวตัวและหนีออกจากจุดที่ถูกทิ้งระเบิดได้ทัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ต้องมาเจอกับฝันร้ายอย่างฝูงซอมบี้ที่ออกมาหาอาหารหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน

โดยปกติแล้วก็คงจะไม่มีผู้รอดชีวิตคนไหนที่จะวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาในตอนกลางคืนแบบนี้ เพราะซอมบี้ในตอนกลางคืนนั้นมีความแข็งแกร่งและดุร้ายเพิ่มขึ้นมาก เมื่อรวมกับจำนวนของพวกมันที่มีเยอะจนน่ากลัว การวิ่งหนีพวกมันในความมืดจึงไม่ต่างอะไรกับการวิ่งไปเคาะประตูนรก ในชั่วพริบตา ผู้รอดชีวิตที่เข้าร่วมกองทัพของฐานความหวังใหม่ก็ล้มตายและบาดเจ็บเป็นจำนวนมหาศาล

ทางฝั่งกองทัพหลักของฐานความหวังใหม่ก็เริ่มเกิดความโกลาหลเช่นกัน มีคนไม่น้อยที่เริ่มตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากจุดพักแรมใกล้เคียง

“เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมทางนั้นถึงมีเสียงระเบิดดังขึ้น!? ฐานลวี่หยวนบุกมางั้นเหรอ!?”

ความร้อนใจก็เริ่มก่อตัวขึ้น เพราะเมื่อครู่พวกเขาเพิ่งจะดับไฟความวุ่นวายจากซอมบี้ไปหมาดๆ แต่ทำไมตอนนี้ถึงมีเสียงระเบิดดังขึ้นมาอีก? ครั้งนี้พวกเขาเป็นฝ่ายมาโจมตีฐานลวี่หยวนไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมพวกเขาถึงโดนโจมตีเสียเอง?

“อย่าตื่นตระหนก!!” ในตอนนี้เองคนระดับสูงคนหนึ่งก็วิ่งออกมาควบคุมความวุ่นวายนี้

“เบื้องบนแจ้งมาแล้วว่า ข้างๆ พวกเราเป็นเพียงจุดพักแรมของกองกำลังพันธมิตรบางส่วนที่ถูกฐานลวี่หยวนโจมตี! ค่ายหลักของพวกเรายังปลอดภัย ไม่ได้มีศัตรูปะปนเข้ามา ดังนั้นพวกเราจะไม่ถูกทิ้งระเบิดใส่อย่างแน่นอน! แล้วก็ตอนนี้พวกเราส่งเฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไปจัดการกับพวกมันแล้ว!”

“เมื่อไหร่ที่พวกเราหาพวกมันเจอพวกเราก็จะสอยพวกมันให้ร่วงลงมาทันที! จากนั้นพวกเราก็จะเริ่มบุกทะลวงเข้าฐานลวี่หยวนกันทันที!”

ในขณะเดียวกัน เฮลิคอปเตอร์ 3 ลำของฐานความหวังใหม่ก็เริ่มทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อเห็นว่าเบื้องบนพยายามค้นหาและจัดการกับศัตรูที่กำลังลอยนวลอยู่จริงๆ! ทุกคนก็เริ่มสงบลงบ้าง เพราะพวกเขายังคงมั่นใจในแสนยานุภาพของกองทัพฝ่ายตัวเองที่มีเฮลิคอปเตอร์ถึง 8 ลำ! ดังนั้นพวกเขาจึงไม่น่าจะโดนทิ้งระเบิดใส่อยู่ฝ่ายเดียว

ในกองบัญชาการของฐานความหวังใหม่

กลุ่มชายฉกรรจ์ก็กำลังนั่งฟังรายงานต่างๆ ที่ถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่องด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและจริงจัง ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวและดูน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ ตามสถานการณ์ที่แย่ลง

“พวกสายลับของเราในเขตลวี่หยวนกับฐานย่อยไม่ได้ส่งข่าวอะไรออกมาเลยหรือยังไง!!??” ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพก็ตวาดลั่น

“หมากที่พวกเราฝังไว้ในนั้นไม่มีใครทำงานสำเร็จสักคนเลยเหรอ!? ไอ้พวกขยะเอ๊ย!!!”

“ติดต่อหาคนของเราที่อยู่รอบๆ เขตลวี่หยวนทันที! ให้พวกมันระบุตำแหน่งแล้วส่งพิกัดกลับมาเดี๋ยวนี้! เราจะใช้ปืนใหญ่หนักของเราเปิดฉากโจมตี!”

ผู้บัญชาการคำรามสั่งการและเริ่มปรับเปลี่ยนกลยุทธ์อย่างต่อเนื่อง แม้สถานการณ์ในตอนนี้จะแตกต่างจากที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ในตอนแรกเล็กน้อย เพราะดูเหมือนว่าทางฝั่งของฐานลวี่หยวนจะเริ่มไหวตัวทันนานแล้วและยังได้ตัดหนวดที่พวกเขาลักลอบยื่นเข้าไปก่อนหน้านี้ทิ้งจนหมด

แต่ไม่เป็นไร...เพราะแผนการที่ฐานความหวังใหม่เตรียมไว้นั้นไม่ได้มีแค่เท่านี้

เพราะในสงครามครั้งนี้พวกเขาได้เตรียมอาวุธหนักโจมตีระยะไกลไว้มากมาย! ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาไม่ใช้มันก็เพราะพวกเขาคาดหวังกับการใช้แคปซูลไวรัสมากกว่า แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ได้เตรียมพร้อมไว้ด้วยการสั่งให้คนขนย้ายอาวุธพวกนี้ไปประจำจุดไว้ล่วงหน้าแล้ว!

มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้น...ที่เป็นช่วงใกล้ค่ำที่พวกเขาจะกล้าขนย้ายอาวุธเข้ามาใกล้เขตลวี่หยวนได้ขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นหากเป็นตอนกลางวัน พวกเขาคงถูกเฮลิคอปเตอร์หรือกองกำลังภาคพื้นดินของฐานลวี่หยวนสกัดกั้นไปนานแล้ว

ผู้บัญชาการของฐานความหวังใหม่ก็ได้เตรียมพร้อมสำหรับแผนการนี้ไว้ด้วยเช่นกัน!

เพราะในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง การจะยิงปืนใหญ่ออกไปให้โดนเป้าหมายมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะมันยังจำเป็นต้องมีการสนับสนุนด้วยข้อมูลอีกมากมาย ก็เหมือนกับตอนที่ฐานลวี่หยวนทิ้งระเบิดใส่พวกเขาเมื่อครู่ หากไม่มีคนไปเปิดไฟแจ้งพิกัดล่วงหน้า เรือเหาะที่อยู่สูงขึ้นไปก็คงจะทิ้งระเบิดลงมาไม่โดนเป้าหมาย!

ทุกอย่างต้องมีเงื่อนไข

รวมถึงการโจมตีด้วยอาวุธหนักที่ฐานความหวังใหม่เตรียมจะใช้เปิดฉากโจมตีในตอนนี้ก็ด้วยเช่นกัน! พวกเขาได้จัดวางสายลับไว้หลายคนที่บริเวณนอกเขตลวี่หยวนและตอนนี้ก็คือเวลาที่คนพวกนั้นต้องแสดงฝีมือแล้ว!

ระยะยิงของปืนครกทั่วไปนั้นอยู่แค่เพียง 3 กิโลเมตรเท่านั้น ซึ่งนั่นย่อมไม่สามารถตอบสนองความต้องการในการโจมตีระยะไกลได้ จะมีก็เพียงปืนใหญ่หนักเท่านั้นที่จะสามารถยิงข้ามระยะทางกว่า 20 กิโลเมตรตรงไปยังฐานหลักลวี่หยวนได้!

ระยะยิงหวังผลของปืนใหญ่หนักธรรมดาจะอยู่ที่ประมาณ 20 กิโลเมตร แต่ปืนใหญ่หนักบางรุ่นที่ผ่านการดัดแปลงพิเศษและใช้กระสุนที่มีส่วนขับเคลื่อนจะสามารถยิงได้ไกลกว่า 40 กิโลเมตร! ในระยะทางนี้ ขอแค่มีพิกัดที่แน่นอนของเป้าหมาย ฐานลวี่หยวนก็จะต้องถูกยิงถล่มจนราบคาบอย่างไม่ต้องสงสัย!

แต่ปัญหาคือ... ฐานลวี่หยวนที่รู้ดีว่าอาวุธของฐานความหวังใหม่นั้นไม่ธรรมดาและรู้ว่าอีกฝ่ายมีอาวุธหนักชนิดนี้อยู่ พวกเขาจะไม่มีการป้องกันเตรียมไว้เลยได้ยังไง?

ในขณะที่ผู้บัญชาการของฐานความหวังใหม่กำลังจะสั่งการให้เปิดฉากยิงโจมตีโดยอาศัยสายลับนอกเขตลวี่หยวนเพื่อทำการระบุพิกัดให้อยู่นั้นเขาคงจะไม่รู้เลยว่า ก่อนที่ฉินจิ้นจะสั่งกวาดล้างหมากของศัตรูในเขตลวี่หยวนนั้น ฉินจิ้นก็ได้ส่งคนออกมาเพื่อรับมือกับความเป็นไปได้นี้แล้ว!

ในอำเภอเฟิงเหอ

บนดาดฟ้าของอาคารสูงที่ดูเหมือนจะเงียบสงบในยามค่ำคืน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ที่นี่กลับมีสมาชิกทีมต่อสู้ของฐานลวี่หยวนจำนวนไม่น้อยซ่อนอยู่!

ที่นี่ห่างจากฐานหลักมาหลายสิบกิโลเมตรซึ่งเป็นระยะที่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีศัตรูโผล่มา! โดรนลาดตระเวนจำนวนไม่น้อยก็ได้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและเฝ้าระวังรอบนอกของอำเภอเฟิงเหออยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะตามถนนสายหลักและถนนสายรอง พวกมันแทบจะเต็มไปด้วยกับดักและสายตาของฐานลวี่หยวน!

ฉินจิ้นไม่มีทางที่จะปล่อยให้ศัตรูบุกเข้ามาถึงหน้าบ้านของเขาอยู่แล้ว! ดังนั้นเขาจึงต้องการเด็ดหัวของพวกมันตั้งแต่ก่อนที่จะเข้ามาใกล้!

“เป้าหมายปรากฏแล้ว!! เป้าหมายปรากฏแล้วแล้ว!”

“เริ่มปฏิบัติการทำลายล้าง!!”

บนอาคารหลังหนึ่งหลิวชิงบุคลากรหลักผู้ซึ่งหลงใหลในการบังคับโดรนมาตั้งแต่ช่วงต้นของวันสิ้นโลก เขากำลังควบคุมโดรนลาดตระเวนรุ่นพิเศษ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่หน้าจอควบคุมและเมื่อเห็นขบวนรถบรรทุกปืนใหญ่ที่ปรากฏขึ้นในจอ เขาก็รายงานกลับฐานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นทันที

นิ้วมือของเขาขยับบังคับรีโมทควบคุมอย่างชำนาญ ส่งโดรนพิฆาตมุ่งตรงไปยังขบวนรถเป้าหมายเบื้องล่างทันที!

ทำลายพวกมันซะ!!