บทที่ 22 ฉู่หานเริ่มเสียดาย "อดีตคนรับใช้" ที่กลายเป็น "เทพบุตร"

"พี่หาน ดูนั่นสิ นั่นใช่โจวอี้ที่นั่งอยู่มุมโน้นหรือเปล่า?"

"เออจริงด้วย เมื่อก่อนเขาเป็นเบ๊ของพี่หานไม่ใช่เหรอ? พักนี้ไม่เห็นเขามาตามตื้อพี่เลยนะ"

"โถ่ พี่หานเขามีคุณชายเกาแล้ว มีหรือจะไปแลตามองไอ้เด็กจนๆ แบบนั้น"

ไม่ไกลจากโต๊ะของโจวอี้มากนัก ฉู่หาน กำลังนั่งกินข้าวอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวพราวเสน่ห์ของเธอ ในสายตาของพวกเธอ โจวอี้ก็เป็นแค่ "สุนัขรับใช้" ที่ซื่อสัตย์คนหนึ่งเท่านั้น

"ไม่นึกเลยว่าเขาจะหล่อขนาดนี้ พี่หานเสียดายบ้างไหมเนี่ย ฮิฮิ"

"ถ้าพี่ไม่เอา ส่งต่อให้ฉันก็ได้นะ พี่มีวีแชทเขาไหม? ส่งให้ฉันหน่อยสิ"

พอคิดถึงว่าตอนนี้โจวอี้มีสาวสวยรวยเสน่ห์ล้อมรอบ แถมยังใจแข็งกล้าบล็อกวีแชทเธอ ประกายตาของฉู่หานก็หม่นลงทันที เธอคนน้ำซุปในชามเล่นพลางพูดปัดๆ ว่า "คนอย่างฉันจะไปมีวีแชทไอ้พวกสุนัขรับใช้ได้ไง? ถ้าพวกเธออยากได้ก็ไปหาเอาเองสิ"

"เฮ้อ ได้ยินว่าเขาจีบยากจะตาย ไม่งั้นฉันรุกไปนานแล้ว"

"แต่เขาไปสนิทกับพวกซูหนิงได้ไงนะ? นั่นน่ะดาวมหา’ลัยสายคูลเลยนะนั่น"

ซูหนิง หวังอี้ซิน และสาวงามอีกหลายคนรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะนั้น ทำให้โต๊ะของโจวอี้กลายเป็นจุดสนใจที่สุดในโรงอาหาร

ปกติฉู่หานมักจะออกไปกินมื้อหรูข้างนอกกับ เกาเหวินห้าว แต่พักนี้ดูเหมือนคุณชายเกาจะสังเกตเห็นว่าท่าทีที่เธอมีต่อโจวอี้เปลี่ยนไป เขาเลยดูหงุดหงิดและไม่พาเธอออกไปเลี้ยงข้าว ฉู่หานเองก็ไม่ได้แคร์ คนรวยอีโก้สูงอย่างเกาเหวินห้าวชอบสะบัดบัดสะบิ้งเป็นธรรมดา เธอขี้เกียจจะไปเอาใจ

แต่พอได้ยินว่าโจวอี้อยู่ที่นี่ แถมยังมีสาวๆ รุมล้อม เธอจึงอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจด้วยความสงสัย

ฉู่หานเท้าคางมองอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้น "ยัยผู้หญิงข้างๆ เขานั่น หวังอี้ซินไม่ใช่เหรอ?"

เพื่อนสาวผมดัดข้างๆ พูดด้วยความหมั่นไส้ "เหอะ ยัย 'นังชาเขียว' นั่นจริงๆ ด้วย สงสัยโจวอี้จะโดนยัยนั่นปั่นหัวจนตายแน่ๆ"

หวังอี้ซินไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา เธอชอบปั่นหัวผู้ชายเล่นเป็นชีวิตจิตใจ เพื่อนของฉู่หานคนนี้เคยโดนหวังอี้ซินแย่งแฟนไปก่อนหน้านี้

ฉู่หานหรี่ตาพลางเหยียดยิ้ม "ยัยนั่นก็คงแค่เข้าไปทักไปงั้นๆ แหละ ไม่ได้สนใจโจวอี้จริงๆ หรอก คนอย่างโจวอี้ ต่อให้หน้าตาดีขึ้น แต่สันดานก็ยังเป็นพวกสุนัขรับใช้อยู่ดี"

ลึกๆ แล้ว ฉู่หานกลัว... กลัวว่าโจวอี้จะดีขึ้นเรื่อยๆ จนเกินเอื้อม

เธอกำลังพยายามสะกดจิตตัวเองว่าโจวอี้คนเดิมยังอยู่ และหวังว่าความรักที่เขามีต่อเธอจะยังไม่เปลี่ยนไป แต่ความหวังนั้นริบหรี่เหลือเกิน ตั้งแต่โดนเขาบล็อกวีแชท

"พี่หาน พี่มาตรฐานสูงเกินไปหรือเปล่า? พี่รู้ไหมว่ามีคนอยากได้วีแชทโจวอี้กี่คน? ในเว็บบอร์ดมีคนคอมเมนต์กระทู้เขาเป็นพันเลยนะ!"

"ใช่ แถมฉันเพิ่งได้ยินข่าวที่เหลือเชื่อกว่านั้นมาด้วย"

"อะไรเหรอ?"

"เขาว่ากันว่าวันนี้โจวอี้สอบได้คะแนนเต็มทั้งภาษาจีนและคณิตศาสตร์ แถมยังได้โควตาแข่งโมเดลลิ่งคนเดียวของคณะด้วยนะ!"

ฉู่หานหลุดหัวเราะก๊าก "เป็นไปได้ไง? ปีที่แล้วเขายังสอบตกซ้ำซากอยู่เลย คะแนนเต็มเนี่ยนะ? ข่าวลือมั่วๆ มากกว่า"

เพื่อนสาวไม่รอช้า รีบยื่นมือถือโชว์หน้าเว็บบอร์ดมหา’ลัยให้ดู

"นี่ไง ดูสิ! เด็กห้อง 3 คณะออกแบบฯ เป็นคนโพสต์เองเลยนะ ใครๆ ก็รู้ว่าโควตาหนึ่งเดียวคนนั้นน่ะเป็นของโจวอี้"

ฉู่หานอึ้งกิมกี่ไปทันทีเมื่อเห็นหลักฐานคาตา... โจวอี้ได้คะแนนเต็ม? ได้ไปแข่งระดับชาติ?

"และยังมีข่าวลือที่เด็ดกว่านั้นอีกนะ อยากรู้ไหม?"

"อะไรอีกล่ะ?"

"พวกคณะออกแบบฯ เขาลือกันว่าที่โจวอี้เปลี่ยนไปขนาดนี้ เพราะที่ผ่านมาเขาจงใจ 'ซ่อนคม' ไว้ เห็นว่าเบื้องหลังฐานะของเขาไม่ธรรมดาเลยล่ะ!"

เรื่องนี้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย จนมาถึงหูฉู่หานว่าโจวอี้คือ "ทายาทตระกูลดัง"

ฉู่หานแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "เด็กกำพร้าอย่างเขาน่ะเหรอจะมีฐานะ? พวกเด็กนิเทศฯ มโนเก่งสมเป็นพวกทำโฆษณาจริงๆ"

"โถ่พี่! ก็เพราะเขาเคยเป็นเด็กกำพร้านั่นแหละมันถึงน่าคิด! ได้ยินว่าเขาเพิ่งเจอพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดที่แท้จริง และการเปลี่ยนแปลงก็เริ่มจากตรงนั้นแหละ พี่ลองคิดดูสิ มันต้องมีความลับซ่อนอยู่แน่ๆ"

ฉู่หานเริ่มลังเล "คนส่วนใหญ่คิดแบบนั้นเหรอ?"

"ใช่ ไม่งั้นพี่คิดว่าคนอย่างหวังหยางจะมายอมกินข้าวกับโจวอี้เหรอ? เมื่อก่อนไม่เคยมีใครแลเขาเลยนะ"

"นั่นสิ แม้แต่ซูหนิงที่เคยรังเกียจเขาจะตาย ยังยอมนั่งร่วมโต๊ะด้วยเลย เธอต้องรู้อะไรแน่ๆ"

ฉู่หานมองไปที่โจวอี้สลับไปสลับมาด้วยความสับสน

ถ้าสิ่งที่พวกเขามโนเป็นเรื่องจริง... โจวอี้ก็คือ "ทายาทเศรษฐีรุ่นที่ 2" น่ะสิ?

แถมยังเป็นอัจฉริยะที่แกล้งโง่มาตลอด?

แล้วที่เขาเคยทำดีกับเธอทุกอย่าง... มันคือการแสดงงั้นเหรอ?

ฉู่หานลุกพรวดขึ้นกะจะเดินเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่พอเห็นผู้คนรุมล้อมเขาอยู่ สติก็กลับมา เธอรีบนั่งลงที่เดิม

เธอจะเข้าไปแบบนี้ไม่ได้ ถ้าเกาเหวินห้าวรู้เข้าคงเป็นเรื่องใหญ่แน่

แต่เธอต้องรู้ให้ได้ว่าความจริงคืออะไร ถ้าโจวอี้รวยและเก่งกว่าเกาเหวินห้าว... เธอก็เลือกทางผิดไปมหันต์น่ะสิ!

【คะแนนความเสียใจของฉู่หาน +20, คะแนนความหวั่นไหว +20】

โจวอี้ถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ จนพบฉู่หานนั่งอยู่ในกลุ่มสาวงาม

ในบรรดาสาวๆ ที่เจ้าของร่างเดิมเคยตามจีบ ฉู่หานคือคนที่ "รักสบาย" และ "มองโลกตามความเป็นจริง" ที่สุด คะแนนของเธอจึงพุ่งง่ายและเร็วที่สุด แต่อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงประเภทที่ไม่มีหัวใจแบบนี้จะพิชิตใจให้ถึงขั้นสุดได้ยากที่สุดในภายหลัง

โจวอี้รู้ทันทีว่าเธอคงได้ยินข่าวลือพวกนั้นแล้ว

"ระบบ ฉันอยากรู้ว่าคะแนนความหวั่นไหวจากเป้าหมายแก้แค้นพวกนี้มีประโยชน์ยังไง?"

077: "แน่นอนครับ คะแนนความหวั่นไหวที่พวกเธอมีให้โฮสต์จะถูกเปลี่ยนเป็น 'เหรียญแดง'ซึ่งใช้แลกซื้อไอเทมใน System Mall ได้ ยิ่งพวกเธอหลงรักโฮสต์มากเท่าไหร่ โฮสต์ก็ยิ่งแลกของเทพๆ ได้มากขึ้นเท่านั้น"

"ห้างสรรพสินค้าของฉันเปิดใช้งานแล้วเหรอ?"

"ครับ เพิ่งเปิดเมื่อครู่นี้เอง เพราะโฮสต์อัปเลเวลถึง Lv.10 แล้ว!"

โจวอี้รีบเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูทันที

[ แผงสถานะของโจวอี้ ]

[ ความคืบหน้าภารกิจ ]

ยินดีด้วยโฮสต์ ระดับของคุณเพิ่มขึ้น และ System Mall พร้อมให้บริการแล้ว!