บทที่ 186 รอให้ราคาดีแล้วค่อยขาย

บทที่ 186 รอให้ราคาดีแล้วค่อยขาย

สีหน้าของหยางฝูและเฉินจ้งเหิงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก

ทั้งสองคาดเดาเจตนาของหลินซูฮั่นที่มาหาพวกเขาได้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น 'สร้างต้าโจวขึ้นใหม่' หรือ 'ค้ำจุนราชวงศ์' ล้วนเป็นเพียงคำพูดที่ว่างเปล่า

เป้าหมายสูงสุดคือการขึ้นสู่บัลลังก์

หยางฝูหัวเราะออกมาก่อน "ท่านอ๋องเว่ยทรงล้อเล่นแล้ว พวกเรามีความสามารถเพียงใดตนเองย่อมรู้ดี จะสามารถสร้างต้าโจวขึ้นใหม่ได้อย่างไร?"

เฉินจ้งเหิงที่อยู่ข้างๆ แทรกขึ้น "ถูกต้อง หากท่านอ๋องเว่ยทรงมีความคิดที่จะสร้างโจวใหม่จริงๆ สิ่งที่ควรทำที่สุดคือไปหารือกับฝ่าบาท ข้าคิดว่าฝ่าบาททรงห่วงใยราชวงศ์ ย่อมต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน"

หลินซูฮั่นเจนจัดเพียงใด มีหรือจะฟังไม่ออกว่าทั้งสองกำลังประชดประชันเขาอยู่?

แต่เขากลับไม่ใส่ใจ ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "ทั้งสองท่านยังมองไม่ออกอีกหรือ พวกอ๋องติ้งซี อ๋องเจิ้นเป่ย ล้วนไม่ภักดีต่อราชสำนัก อีกทั้งยังเคลื่อนไหวอย่างมีลับลมคมใน คิดจะช่วงชิงแผ่นดินต้าโจวของพวกเรา พวกเราจะนิ่งดูดายไม่ได้ มิฉะนั้นแผ่นดินต้าโจวนี้คงต้องเปลี่ยนแซ่ไปจริงๆ เมื่อถึงร้อยปีข้างหน้า พวกเราเหล่าเชื้อพระวงศ์จะเผชิญหน้ากับบรรพบุรุษได้อย่างไร?"

ในใจของเฉินจ้งเหิงรู้สึกขบขัน

หลินซูฮั่นเอาแต่พูดว่าไม่สามารถให้ต้าโจวเปลี่ยนแซ่ได้ ก็มิใช่เพื่อไม่ให้พวกเขาแย่งชิงแผ่นดินหรอกหรือ?

อีกทั้งเขาที่เป็นชินอ๋องแซ่หลิน ย่อมมีความชอบธรรมในการขึ้นครองราชย์มากกว่าพวกเขาสองคน

หากพวกเขาช่วยหลินซูฮั่นกวาดล้างสองอุปสรรคใหญ่อย่างอ๋องติ้งซีและอ๋องเจิ้นเป่ยไปได้ เกรงว่าหลินซูฮั่นจะหันกลับมาบีบให้จักรพรรดิหย่งชิ่งสละราชสมบัติในทันที

เขาสบตากับหยางฝู

ในดวงตาของหยางฝูแฝงไปด้วยรอยยิ้ม คิดไปในทางเดียวกับเฉินจ้งเหิง

ครั้งนี้ผู้ที่เอ่ยปากคือเฉินจ้งเหิง เขาหัวเราะแห้งๆ "พวกข้าภักดีต่อฝ่าบาท ขอเพียงฝ่าบาทเอ่ยปาก จะให้พวกข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

ความนัยคือ——

เจ้าเป็นเพียงอ๋องเว่ย คำพูดของเจ้าไม่มีความหมาย

หลินซูฮั่นย่อมฟังออก

เขาไม่ได้โกรธเคือง กลับหัวเราะร่าเริง "พูดได้ดี พวกเราล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ของต้าโจว จะปล่อยให้แผ่นดินตกไปอยู่ในมือผู้อื่นไม่ได้เด็ดขาด"

"แต่ว่า..."

"ทั้งสองท่านจะสามารถนิ่งดูดายให้จวนอ๋องติ้งซีเติบใหญ่ได้จริงๆ หรือ?"

"ตามที่ข้ารู้มา เจ้าเฒ่านั่นวางแผนมาหลายปีแล้ว ได้สั่งสมกำลังทหารที่มิอาจดูแคลนได้"

"หรือว่าจะกำจัดเจ้าเฒ่านี่ก่อนดี?"

หลินซูฮั่นจึงยอมถอยหนึ่งก้าว หวังว่าทั้งสามฝ่ายจะร่วมมือกันกำจัดจวนอ๋องติ้งซีก่อน แล้วค่อยมาแย่งชิงแผ่นดินกันตามความสามารถของแต่ละคน

ครั้งนี้หยางฝูไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก้มหน้าครุ่นคิด

หากคำพูดของหลินซูฮั่นเป็นเรื่องจริง ผลลัพธ์ย่อมเป็นประโยชน์ต่อหยางฝู

ในบรรดาเหล่าอ๋องทั้งหลาย หยางฝูเกรงกลัวจวนอ๋องติ้งซีมากที่สุด

หากจวนอ๋องติ้งซีล่มสลาย จวนอ๋องกว่างหนานก็จะสามารถยึดครองแผ่นดินได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง

"ติ้งกั๋วกงมีความเห็นว่าอย่างไร?" หยางฝูมองไปยังเฉินจ้งเหิง

ในใจของเฉินจ้งเหิงรู้สึกขบขัน

คนตาดีล้วนมองออกว่าหยางฝูมีท่าทีคล้อยตามแล้ว

แต่ว่า...

เฉินจ้งเหิงกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย

บัดนี้จวนติ้งกั๋วกงของเขากำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาความเร็วในการขยายดินแดนน่าตกใจ ประกอบกับการปรากฏตัวของปืนใหญ่และปืนคาบศิลาอย่างต่อเนื่อง ทำให้จวนติ้งกั๋วกงมีความมั่นใจเพียงพอที่จะนั่งชมเสือกัดกันอยู่บนภู

ภายใต้เงื่อนไขเช่นนี้ เหตุใดข้าต้องนำตนเองเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายนี้ด้วยเล่า?

"อย่าเลยดีกว่า จวนติ้งกั๋วกงของข้าเพิ่งจะปราบปรามจี้หนานลงได้ อีกทั้งข้ากับจวนอ๋องเจิ้นเป่ยก็มีเรื่องบาดหมางกัน หากต้องการจะจัดการกับจวนอ๋องติ้งซี ก็ต้องปราบปรามจวนอ๋องเจิ้นเป่ยก่อน ซึ่งล้วนสิ้นเปลืองทั้งเวลาและกำลังพล" เฉินจ้งเหิงปฏิเสธ

หลินซูฮั่นและหยางฝูต่างขมวดคิ้ว

หยางฝูเห็นได้ชัดว่ายังไม่ยอมแพ้ เอ่ยถาม "ในบรรดาเหล่าอ๋องทั้งหลาย จวนอ๋องติ้งซีมีกำลังแข็งแกร่งที่สุด เมื่อไม่นานมานี้ยังยึดเมืองของซีฉู่ไปได้อีกสองเมือง หากนิ่งดูดายต่อไป ในอนาคตจะต้องกลายเป็นภัยร้ายแรงของต้าโจวอย่างแน่นอน"

เฉินจ้งเหิงหัวเราะฮ่าๆ "จวนติ้งกั๋วกงของข้าไม่เหมือนกับของท่านทั้งสองที่มีกิจการใหญ่โต เพียงแค่มีคลื่นลมเล็กน้อยก็อาจล่มสลายได้"

"จวนกั๋วกงคงไม่ยุ่งกับปัญหานี้จะดีกว่า"

เมื่อเห็นว่าหยางฝูยังคิดจะพูดอะไรอีก หลินซูฮั่นก็กล่าวพร้อมรอยยิ้ม "เอาล่ะๆ ดื่มสุรากันก่อน"

ทั้งสามคนต่างมีความคิดในใจของตนเอง สุราในจอกจึงคล้ายจืดชืดลงไปหลายส่วน

ท้ายที่สุด

หลินซูฮั่นยังไม่ยอมแพ้ กล่าวอีกว่า "หากสามารถกำจัดจวนอ๋องติ้งซีได้ พวกเราสามารถช่วยกำจัดจวนอ๋องเจิ้นเป่ยได้ด้วย แล้วยกดินแดนของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยให้ท่านติ้งกั๋วกงสืบทอดแทน เป็นอย่างไรเล่า?"

นี่คือการทุ่มสุดตัวเพื่อดึงดูดเฉินจ้งเหิง

หยางฝูไม่มีความเห็น

อย่างไรเสียเขาก็อาศัยอยู่ทางใต้ มีเพียงดินแดนที่ติดกับจวนอ๋องเว่ย ไม่สามารถส่งกำลังทหารไปยังเหอซีได้ การยกให้เฉินจ้งเหิงก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เฉินจ้งเหิงแสดงสีหน้าลังเล แต่ก็ยังไม่ตอบตกลงในทันที

เพียงแต่บอกว่าจะให้คำตอบก่อนที่จะออกจากเมืองหลวง

ก็แค่การจับเสือมือเปล่ามิใช่หรือ?

ผู้ใดจะทำไม่เป็น?

งานเลี้ยงครั้งนี้จึงจบลงอย่างไม่ชื่นมื่นนัก ทั้งสามคนต่างแยกย้ายกันไป

เฉินจ้งเหิงเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากหอชิงฮวา ก็มีคนมาอยู่เบื้องหน้าหลินซูฮั่นเพื่อรายงาน

"ท่านอ๋อง ติ้งกั๋วกงมุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องติ้งซีแล้ว เกรงว่าเขาจะนำแผนการของพวกเราไปบอกให้อ๋องติ้งซีรู้นะพ่ะย่ะค่ะ!" ที่ปรึกษาร้อนใจดังไฟลน แนะนำให้หลินซูฮั่นส่งคนไปสกัดกั้นเฉินจ้งเหิง ไม่ให้เขาเปิดเผยความลับ

หลินซูฮั่นโบกมือ "ปล่อยเขาไป"

ที่ปรึกษาไม่เข้าใจ "ท่านอ๋อง เช่นนี้จะได้อย่างไร?"

หลินซูฮั่นกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "เจ้ายังมองไม่เห็นภาพรวมทั้งหมด เขาสามารถไปหาจวนอ๋องติ้งซีได้ แล้วพวกเราจะไปหาจวนอ๋องเจิ้นเป่ยไม่ได้หรือ?"

ที่ปรึกษาพลันเข้าใจ ดวงตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

"ท่านอ๋องทรงพระปรีชาสามารถ!"

***

จวนอ๋องติ้งซี

เมื่อได้ยินคนรับใช้รายงานว่าเฉินจ้งเหิงมาเยือน สีหน้าของซ่างกวานเยี่ยนก็ดำคล้ำลง แทบจะสั่งให้คนโยนตัวกาฬกิณีนี้ออกไปทันที

ซ่างกวานเวิ่นเทียนกลับไม่เป็นเช่นนั้น กล่าวอย่างเรียบเฉย "เชิญเขาเข้ามา"

"ท่านพ่อ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?" ซ่างกวานเฟิงไม่พอใจ "เจ้าหมอนี่...เห็นทีว่าคงมาเพื่อทวงหนี้เป็นแน่ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป จวนอ๋องติ้งซีของพวกเราจะไม่เสียหน้าหรือ?"

ซ่างกวานเวิ่นเทียนมองไปยังซ่างกวานเยี่ยน "ทายาท เจ้าก็คิดเช่นนี้หรือ?"

ซ่างกวานเยี่ยนเกือบจะหลุดปากออกไป

ในชั่วพริบตาเขาก็พลันชะงักงัน นับตั้งแต่ถูกเฉินจ้งเหิงตบหน้าไปหนึ่งฉาด ตนเองก็ราวกับคนสับสนมึนงง ขาดซึ่งความหลักแหลมในการวางแผนดังเช่นเคย

บัดนี้เมื่อใจเย็นลง ก็เริ่มมองเห็นความผิดปกติบางอย่าง

"ท่านพ่อ ลูกกลับคิดว่า เฉินจ้งเหิงอาจจะมาเพื่อความร่วมมือ" คำพูดของซ่างกวานเยี่ยนทำให้ซ่างกวานเวิ่นเทียนแย้มยิ้ม กล่าวชมเชย "ถูกต้อง เจ้ายังรู้จักใช้ความคิดอยู่บ้าง"

"ไป เชิญเฉินจ้งเหิงมา"

ไม่นานนัก

เฉินจ้งเหิงก็มาถึงห้องโถงใหญ่ นั่งลงข้างกายซ่างกวานเวิ่นเทียนอย่างเป็นธรรมชาติ

ซ่างกวานเฟิงแทบจะกัดฟันจนแหลกละเอียด

เมื่อเช้าเพิ่งจะสร้างความอัปยศให้สองพี่น้องพวกข้า ตอนเที่ยงก็มาเป็นแขกผู้มีเกียรติเสียแล้ว

ผู้ใดจะทนได้?

ซ่างกวานเวิ่นเทียนมีสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงค่อนข้างเย็นชา "เจ้ามาเพื่อทวงหนี้หรือ?"

"ท่านก็เดาได้แล้วมิใช่หรือ?" เฉินจ้งเหิงย้อนถาม

ซ่างกวานเวิ่นเทียนแค่นเสียง ไม่ได้มีสีหน้าที่ดีนัก "เจ้าไม่รู้สึกว่าตัวเองน่ารำคาญบ้างหรือ? เมื่อเช้าเพิ่งจะทำให้จวนอ๋องของข้าต้องอับอายขายหน้า บัดนี้ยังกล้ามาวางอำนาจบาตรใหญ่ถึงจวนของข้าอีก! หากไม่ใช่เพราะอยู่ในนครหลวง ผู้เฒ่าผู้นี้คงจะใช้ดาบสับเจ้าเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว"

เฉินจ้งเหิงยิ้ม "แม้จะอยู่ที่มณฑลหลิงอู่ ท่านก็สับข้าไม่ได้"

ซ่างกวานเวิ่นเทียนโกรธจนหัวเราะ

"พูดมา"

"มาหาอ๋องผู้นี้มีธุระอันใด?"

เฉินจ้งเหิงพูดอย่างตรงไปตรงมา "อ๋องเว่ยชักชวนข้าและอ๋องกว่างหนานให้ร่วมมือกันกำจัดจวนอ๋องติ้งซีก่อน"

คำพูดนี้ออกมา สองพี่น้องซ่างกวานก็ตกใจ

เสียงของซ่างกวานเยี่ยนสั่นเทา "จริงหรือ?"

เฉินจ้งเหิงจิบชาร้อน "ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกพวกท่าน"

ซ่างกวานเฟิงถามอย่างติดๆ ขัดๆ "ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ตอบตกลงแล้ว?"

เฉินจ้งเหิงเหลือบมองเจ้าคนโง่นี่ ซ่างกวานเวิ่นเทียนกล่าวเสียงเข้ม "เจ้าโง่ หากเขาตอบตกลง ก็คงไม่มาปรากฏตัวที่นี่แล้ว!"

ซ่างกวานเวิ่นเทียนหันไปมองเฉินจ้งเหิง

"พูดมา"

"เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"

เฉินจ้งเหิงหัวเราะเบาๆ "ข้าจะร่วมมือกับพวกเขาเพื่อกำจัดท่านก็ได้ หรือจะหันมาร่วมมือกับท่านเพื่อกำจัดพวกเขาก็ได้"

"ขอเพียงท่านให้ราคาสูงพอ ข้าก็สามารถร่วมมือกับท่าน กำจัดจวนอ๋องเว่ยได้"

ซ่างกวานเวิ่นเทียนมีสีหน้าชะงักงัน เกือบจะเสียอาการ

เจ้าหมอนี่!

ช่างไร้ยางอายเสียจริง