บทที่ 12 คุณหนูตระกูลเสิ่นเป็นฝ่ายขอแอดวีแชทเองเลยนะ

บทที่ 12 คุณหนูตระกูลเสิ่นเป็นฝ่ายขอแอดวีแชทเองเลยนะ

จ้าวสุ่ยเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก หยิบเข็มเงินขึ้นมาอีกเล่ม

ในสายตาของเขา แผนผังเส้นลมปราณในตัวเสิ่นกว๋อตงดูชัดเจนแจ่มแจ้ง

ตรงจุดลมปราณหัวใจ พลังสีดำอุดตันที่บิดเบี้ยวเหมือนอสรพิษกำลังรัดพันหัวใจไว้อย่างแน่นหนา

หากต้องการช่วยชีวิตคน ต้องขับไล่ก้อนสารพิษนี้ออกมาให้ได้เสียก่อน

แต่ปัญหาก็คือ...

สารพิษก้อนนี้สะสมมานานเกินไปจนแทบจะหลอมรวมเข้ากับเส้นเลือดหัวใจแล้ว

หากฝืนขับออกมาตรงๆ อาจจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี

ต้องใช้เทคนิคที่นุ่มนวลและชาญฉลาดกว่านั้น

ในตอนนั้นเอง หางตาของจ้าวสุ่ยเซิงเหลือบไปเห็นคุณนายเสิ่น

เธอกำลังยืนรออย่างกระวนกระวาย มือทั้งสองกุมไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

และที่เหนือศีรษะของเธอ ซองแดงสีม่วงกำลังส่องประกายแสงอันลึกลับออกมา

【ซองแดงวาสนาพานพบยอดคน (ระดับพิเศษ · การันตีสุดยอดวิชา) 】

ซองแดงระดับพิเศษ!

จ้าวสุ่ยเซิงใจสั่นวูบ

ตอนนี้แหละคือเวลาที่เขาต้องการ "สุดยอดวิชา" ที่สุด!

เขาสวมรอยเดินเข้าไปปลอบคุณนายเสิ่น

"คุณนายเสิ่นครับ อย่ากังวลเกินไปเลยครับ นั่งพักสักครู่เถอะครับ"

พูดพลาง เขาก็ประคองแขนของคุณนายเสิ่นไว้ นิ้วมือแกล้งทำเป็นสัมผัสโดนจุดแสงสีม่วงนั้นอย่าง "ไม่ตั้งใจ"

"ติ๊ง!"

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! คุณได้เปิดซองแดงวาสนาพานพบยอดคน!】

【ได้รับทักษะพิเศษ: ศาสตร์เข็มฟื้นคืนวสันต์ (ฉบับอัปเกรด) !】

【คำอธิบายทักษะ: สุดยอดวิชาฝังเข็มลับจากหมอเทวะโบราณ ใช้พลังปราณขับเคลื่อนเข็ม สามารถยื้อแย่งพรจากฟ้าดิน พลิกผันความเป็นตาย! ได้ผลชะงัดกับโรคเรื้อรังที่รักษายากและเส้นลมปราณที่เสียหายมานาน】

【แถมฟรี: พลังปราณบริสุทธิ์ร้อยปี (บัตรทดลองใช้งานครั้งเดียว) !】

วิ้ง...

กระแสความร้อนพุ่งพล่านจากจุดตันเถียน กระจายไปทั่วร่างกายและกระดูกทุกส่วน

จ้าวสุ่ยเซิงรู้สึกเหมือนมือทั้งสองข้างถูกเสริมด้วยพลังที่มองไม่เห็น นิ้วมือทุกนิ้วมีความคล่องแคล่วและแม่นยำขึ้นอย่างมหาศาล

ในสมอง ข้อมูลเกี่ยวกับศาสตร์เข็มไหลบ่ามาดั่งน้ำหลาก

เคล็ดลับวิชาฝังเข็มจากตำราโบราณ แผนภูมิชีพจร เทคนิคการลงเข็ม...

ทุกอย่างถูกสลักไว้ในหัวของเขาโดยสมบูรณ์!

"พลังปราณบริสุทธิ์ร้อยปี..."

จ้าวสุ่ยเซิงพึมพำเบาๆ

ด้วยพลังปราณระดับนี้ ประกอบกับศาสตร์เข็มฟื้นคืนวสันต์...

มั่นใจได้เต็มร้อย!

"อาจารย์ครับ รบกวนให้ทุกคนออกไปรอข้างนอกห้องด้วยครับ"

น้ำเสียงของจ้าวสุ่ยเซิงราบเรียบแต่ทรงพลัง

"ผมจะเริ่มลงเข็มแล้ว"

ซูหยวนหลงพยักหน้า: "ออกไปกันให้หมดเถอะ"

"ช้าก่อน!"

เฉินจิ่งเฟิงตะโกนขัดขึ้น

"ทำไมต้องให้พวกเราออกไป? ถ้าเกิดแกทำอะไรบ้าๆ ข้างในจนทำให้นายท่านเสิ่นเป็นอะไรไปจะทำยังไง?"

"รองผู้อำนวยการเฉินครับ"

จ้าวสุ่ยเซิงมองหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มหยัน "หรือว่าท่านกลัวว่าผมจะทำสำเร็จกันแน่ครับ?"

"แก!"

เฉินจิ่งเฟิงโกรธจนหน้าเขียว

"ศิษย์น้อง อย่าได้วุ่นวายน่า"

ซูหยวนหลงพูดเรียบๆ "การลงเข็มต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ คนนอกอยู่ด้วยจะทำให้กระแสพลังปั่นป่วน ถ้าไม่สบายใจก็รออยู่หน้าประตูได้ แต่ห้ามเข้ามา"

เฉินจิ่งเฟิงยังคิดจะค้านต่อ แต่เสิ่นมิ่งเหยาก็เดินเข้ามาพูดนิ่งๆ ว่า:

"คุณอาเฉินคะ เชิญค่ะ"

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำขอร้อง แต่คือคำสั่ง

เฉินจิ่งเฟิงหน้าเขียวคล้ำ แต่ในถิ่นของตระกูลเสิ่น เขาไม่กล้าทำตัวรุ่มร่าม

"เหอะ!"

เขาสะบัดหน้าเดินออกไปทันที

ก่อนจากไป ยังไม่วายทิ้งคำขู่ไว้ว่า:

"รอดูตอนที่มันพลาดเถอะ! ถึงตอนนั้น ฉันอยากจะรู้นักว่าพวกแกจะรับผิดชอบยังไง!"

ประตูห้องปิดสนิท

ภายในห้องโถง เหลือเพียงจ้าวสุ่ยเซิง ซูหยวนหลง และเสิ่นกว๋อตงที่อยู่บนเตียง

"ไอ้หนู มั่นใจไหม?"

ซูหยวนหลงกระซิบถาม

"อาจารย์วางใจเถอะครับ"

แววตาจ้าวสุ่ยเซิงฉายประกายเจิดจ้า

"วันนี้ผมจะทำให้ท่านเห็นเองว่า อะไรคือหมอเทวะที่แท้จริง!"

เขาเดินไปที่ข้างเตียง วางเข็มเงินเรียงรายไว้

ทั้งหมดสิบสามเล่ม

นี่คือชุดเข็มที่ร้ายกาจที่สุดในศาสตร์เข็มฟื้นคืนวสันต์ที่เขาเพิ่งได้รับมา...

ศาสตร์เข็มปีศาจสิบสามเล่ม!

เน้นรักษาโรคที่หาทางแก้ไม่ได้ และฟื้นคืนชีวิตจากความตาย!

"ฟึ่บ!"

เข็มแรกปักลง!

ปักเข้าที่จุด 'ไป่ฮุ่ย' ของเสิ่นกว๋อตง!

หึ่ง...

วินาทีที่เข็มเงินเข้าสู่ร่างกาย ปลายเข็มก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมเสียงพริ้วไหว

นำพลังปราณขับเคลื่อนเข็ม!

ซูหยวนหลงเบิกตากว้าง

ไอ้เด็กคนนี้... ไปหัดวิชานี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ฟึ่บ! ฟึ่บ!"

เข็มที่สองและสามปักตามลงไปติดๆ!

ปักเข้าที่จุด 'ตั้นจง' และ 'ชี่ไห่'!

มือทั้งสองของจ้าวสุ่ยเซิงพริ้วไหวดั่งผีเสื้อร่ายรำ รวดเร็วและแม่นยำ

ทุกเข็มล้วนแฝงไปด้วย "พลังปราณบริสุทธิ์ร้อยปี"

เข็มเงินที่ปักลงไปเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขประตูที่เคยถูกปิดตายอยู่ให้เปิดออก

ภายในร่างกายเสิ่นกว๋อตง ก้อนสารพิษสีดำที่เคยอุดตันเริ่มสั่นคลอน

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าประตู

เฉินจิ่งเฟิงเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย

"อาจารย์ครับ ไอ้เด็กนั่นมันจะรักษานายท่านเสิ่นหายจริงๆ เหรอ?" เฉินฮ่าวถาม

"ไม่มีทาง!"

เฉินจิ่งเฟิงกัดฟันกรอด

"โรคของเสิ่นกว๋อตงน่ะ ฉันเป็นคน 'สร้าง' มันมากับมือตลอดห้าปีนะโว้ย! คนธรรมดาไม่มีทางรักษาได้หรอก!"

แววตาของเขาฉายประกายอำมหิต

ตอนที่เสิ่นกว๋อตงบาดเจ็บ ความจริงถ้าใช้วิธีของเขาค่อยๆ บำรุงร่างกายไม่กี่ปีก็หายขาดแล้ว

แต่เขาตั้งใจจ่าย "ยาพิเศษ" ที่มีผลข้างเคียงรุนแรง เพื่อกดอาการเอาไว้ชั่วคราว แต่ความจริงคือการค่อยๆ วางยาทำลายร่างกายเสิ่นกว๋อตงทีละน้อย

เพื่อให้ตระกูลเสิ่นขาดเขาที่เป็น "หมอประจำตัว" ไม่ได้

ด้วยวิธีนี้ เส้นสายและทรัพยากรของตระกูลเสิ่นก็จะไหลมาหาเขาอย่างไม่ขาดสาย

ห้าปีมานี้ เขาโกยผลประโยชน์จากตระกูลเสิ่นไปเท่าไหร่ มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

ถ้าปล่อยให้ไอ้เด็กนั่นรักษาเสิ่นกว๋อตงจนหาย...

แผนการที่เขาวางมาหลายปีก็จบสิ้นกันพอดี!

"ไม่ได้! ต้องทำลายพวกมัน!"

เฉินจิ่งเฟิงตาแดงก่ำ

"อาจารย์ หรือว่าผมจะพุ่งเข้าไป..."

"ไอ้โง่!"

เฉินจิ่งเฟิงด่าเสียงเบา

"คุณหนูตระกูลเสิ่นเฝ้าอยู่หน้าประตู แกจะพุ่งเข้าไปได้ยังไง?"

"แล้วจะทำยังไงดีครับ?"

เฉินจิ่งเฟิงหรี่ตาลง พูดอย่างเหี้ยมเกรียมว่า:

"รอ รอให้ไอ้เด็กนั่นพลาด"

"แต่ถ้า... ถ้าเกิดมันทำสำเร็จล่ะครับ?"

"สำเร็จเหรอ?"

เฉินจิ่งเฟิงแค่นยิ้มหยัน

"ต่อให้มันฟลุ๊กรักษาหาย ฉันก็มีวิธีที่จะทำให้มันไม่มีที่ยืนในสังคมอยู่ดี!"

สิบนาทีต่อมา

ภายในห้อง จ้าวสุ่ยเซิงมีเหยื่อผุดซึมตามหน้าผาก

พลังปราณบริสุทธิ์ร้อยปีแบบใช้ครั้งเดียวกำลังจะหมดลงแล้ว

แต่...

มันคุ้มค่า!

ในสายตาของเขา ก้อนสารพิษสีดำในตัวเสิ่นกว๋อตงถูกเข็มเงินทั้งสิบสามเล่มบีบไล่ขึ้นมาจนถึงลำคอแล้ว!

ขออีกนิดเดียว...

"เข็มสุดท้าย!"

จ้าวสุ่ยเซิงคำรามออกมา!

เข็มเงินในมือกลายเป็นประกายแสงวาบ ปักเข้าที่จุด 'เทียนทู' ของเสิ่นกว๋อตง!

หึ่ง!!!

กระแสลมอันรุนแรงแผ่ออกจากร่างกายเสิ่นกว๋อตงเป็นศูนย์กลาง กระจายไปรอบทิศทาง!

จากนั้น...

"พรวด!"

เสิ่นกว๋อตงลืมตาโพล่งขึ้นมา พร้อมกับกระอักเลือดสีดำคำโตออกมา!

เลือดสีดำนั้นเข้มเหมือนน้ำหมึก ส่งกลิ่นคาวและเหม็นรุนแรง เมื่อหยดลงพื้นกลับทำให้หินปูพื้นเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำทันที!

"สำเร็จแล้ว!"

ซูหยวนหลงตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

นี่คือ...

การขับพิษสำเร็จแล้ว!

จ้าวสุ่ยเซิงผ่อนลมหายใจยาว ร่างกายซวนเซเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า

ซูหยวนหลงรีบเข้าไปประคอง

"ไอ้หนู เป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่... ไม่เป็นไรครับ"

จ้าวสุ่ยเซิงเช็ดเหงื่อ พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนล้าแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"อาจารย์ครับ สำเร็จแล้ว"

บนเตียง เสิ่นกว๋อตงหลังจากกระอักเลือดดำออกมา ลมหายใจก็เริ่มสม่ำเสมอขึ้นเรื่อยๆ

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาจากที่เคยฝ้ามัวกลับมาแจ่มใสชัดเจน

ความรู้สึกเบาสบายที่หายไปนานแสนนาน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมาอย่างเป็นสุข

"สบาย..."

"นี่เป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีที่ฉันรู้สึกสบายตัวขนาดนี้..."

ที่หน้าประตู

"ปัง!"

ประตูถูกผลักออกอย่างแรง

คุณนายเสิ่นวิ่งนำเข้ามาเป็นคนแรก

เมื่อเห็นสามีนั่งขึ้นมาได้ แววตาแจ่มใส และสีหน้าเริ่มมีเลือดฝาด เธอก็ถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจ

"กว๋อตง!"

เธอโผเข้าไปกอดสามีไว้แน่น

"ดีเหลือเกิน... ดีจริงๆ ..."

เสิ่นมิ่งเหยาก็รีบเดินเข้ามา เมื่อเห็นสภาพของพ่อ น้ำตาก็คลอเบ้าเช่นกัน

"คุณพ่อคะ..."

"มิ่งเหยา พ่อไม่เป็นไรแล้วลูก"

เสิ่นกว๋อตงตบมือลูกสาวเบาๆ แล้วหันมามองทางจ้าวสุ่ยเซิง

แววตาของเขาดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความทึ่ง

"น้องชาย... ไม่สิ ท่านหมอเทวะ"

เสิ่นกว๋อตงพยายามจะลุกขึ้นมาทำความเคารพ แต่ถูกคุณนายเสิ่นห้ามไว้

"ท่านช่วยชีวิตผมไว้ บุญคุณครั้งนี้ เสิ่นกว๋อตงคนนี้จะไม่มีวันลืม"

น้ำเสียงของเขาแม้จะยังเบาบาง แต่กลับหนักแน่นทุกถ้อยคำ

"นับแต่นี้ไป ในเมืองเจียงไห่ หรือแม้แต่ในมณฑล H ทั้งหมด ตราบใดที่เป็นเรื่องที่ถูกต้องและไม่ทำความผิด ตระกูลเสิ่นจะเป็นแบ็คอัพที่แข็งแกร่งที่สุดให้กับท่านเอง!"

คำสัญญาจากผู้นำตระกูลเสิ่น!

คำพูดประโยคนี้ มีค่ายิ่งกว่าเงินทองมหาศาลนัก!

ที่หน้าประตู เฉินจิ่งเฟิงหน้าซีดราวกับกระดาษ

เขาจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

เป็นไปได้ยังไง...

โรคที่เขาใช้เวลาวางแผนมาตั้งห้าปี ทำไมถึงโดนไอ้เด็กเมื่อวานซืนใช้เข็มไม่กี่เล่มรักษาจนหายได้?

"รองผู้อำนวยการเฉินครับ"

เสียงของจ้าวสุ่ยเซิงดังขึ้น

"เรื่องการเดิมพัน ท่านยังไม่ลืมใช่ไหมครับ?"

เฉินจิ่งเฟิงสะดุ้งสุดตัว

เขามองไปที่จ้าวสุ่ยเซิง เห็นใบหน้าที่เยาว์วัยนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"แก..."

"ผมจำได้ว่าท่านเคยพูดไว้"

จ้าวสุ่ยเซิงเน้นย้ำทีละคำ

"ถ้าผมรักษานายท่านเสิ่นหาย ท่านต้องออกมาขอโทษอาจารย์ผมต่อหน้าทุกคน และยอมรับว่าเมื่อยี่สิบปีก่อนท่านเป็นคนใส่ร้ายป้ายสีอาจารย์ผมเอง"

"ตอนนี้ เชิญครับ"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกสายตาจับจ้องมาที่เฉินจิ่งเฟิง

สายตาเหล่านั้นมีทั้งการตรวจสอบ ความสงสัย และความดูแคลน...

เฉินจิ่งเฟิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแก้ผ้าประจานต่อหน้าสาธารณชน

"ผม... ผม..."

เขาอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

"คุณอาเฉินคะ"

น้ำเสียงของเสิ่นมิ่งเหยาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

"หลายปีมานี้ คุณอา 'รักษา' คุณพ่อหนูยังไงเหรอคะ?"

"ที่เมื่อกี้คุณจ้าวพูดถึงสารพิษสะสมจากยาน่ะ... เป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ?"

"ผม... คือว่า..."

เฉินจิ่งเฟิงเหงื่อท่วมหน้า

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

ซูหยวนหลงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

"ศิษย์น้องเอ๋ยศิษย์น้อง ยี่สิบปีผ่านไป ในที่สุดความจริงก็ปรากฏ!"

เขาเดินไปหยุดตรงหน้าเฉินจิ่งเฟิง แววตาของคนแก่ที่เคยฝ้ามัว บัดนี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าปนความสะใจ

"เมื่อก่อนนายวางแผนใส่ร้ายฉัน ทำลายชื่อเสียงฉันจนต้องเร่ร่อนไปทั่ว"

"มาวันนี้ กงเกวียนกำเกวียนให้ผลแล้ว"

"นายแพ้แล้ว!"

ร่างกายของเฉินจิ่งเฟิงเริ่มสั่นเทา

เขารู้ดีว่า ตัวเองจบเหม่แล้ว

คราวนี้คือจบสิ้นอย่างแท้จริง!

"เหอะ!"

เขากัดฟันแน่น แล้วสะบัดหน้าจะเดินหนี

"เฉินฮ่าว กลับ!"

"เดี๋ยวก่อนครับ"

เสียงจ้าวสุ่ยเซิงดังขึ้นอีกครั้ง

"รองผู้อำวยการเฉิน คำขอโทษล่ะครับ?"

"แกอย่าให้มันมากนัก!"

เฉินจิ่งเฟิงหันกลับมามองด้วยแววตาอาฆาต

"ชนะแล้วก็ชนะไปสิ ทำไมต้องให้ฉันขอโทษด้วย? พวกแกไม่กลัวฉันจะ..."

"จะทำไมเหรอ?"

เสิ่นกว๋อตงเปิดปากพูดขึ้นในที่สุด

น้ำเสียงของเขาแม้จะยังอ่อนแรง แต่รัศมีอำนาจนั้นของจริง

"เฉินจิ่งเฟิง ฉันเสิ่นกว๋อตงแม้จะไม่ชอบถือสาใคร แต่เรื่องที่แกวางยาทำร้ายร่างกายฉันมาหลายปี... แกคิดว่าฉันจะไม่เอาเรื่องงั้นเหรอ?"

"ท่าน... ท่านเสิ่น..."

เฉินจิ่งเฟิงหน้าซีดเผือด

"ฉันให้แกเลือกสองทาง"

เสิ่นกว๋อตงพูดเสียงเรียบเย็น

"ทางแรก ขอโทษต่อหน้าทุกคน แล้วไสหัวออกไปจากมณฑล H ซะ"

"ทางที่สอง ฉันจะให้คนตรวจสอบเรื่องที่แกทำมาตลอดหลายปีนี้ แล้วแกก็ไปรอใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุกได้เลย"

"จะเลือกทางไหน?"

ร่างกายของเฉินจิ่งเฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เขารู้ดีว่า เสิ่นกว๋อตงพูดจริงทำจริงแน่นอน

ถ้าปล่อยให้ตระกูลเสิ่นมาตรวจสอบเขา...

ทั้งเรื่องเงินใต้โต๊ะ เรื่องความลับมืดๆ เรื่องที่เขาทำไว้เบื้องหลัง...

ชีวิตเขาพังทลายแน่!

"ผม... ผมขอโทษครับ..."

เฉินจิ่งเฟิงเหมือนถูกสูบวิญญาณออกจากร่าง เขาทรุดเข่าลงกับพื้น "ปึก!"

"ซูหยวนหลง... เมื่อก่อนฉันผิดเอง! ฉันเป็นคนใส่ร้ายพี่! ฉันป้ายสีพี่เอง!"

"ฉันขอโทษพี่ด้วย..."

ซูหยวนหลงมองดูศิษย์ผู้น้องที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกในใจมันตีกันยุ่งไปหมด

ความอยุติธรรมตลอดมายี่สิบปี บัดนี้ได้รับการล้างมลทินเสียที

"ลุกขึ้นเถอะ"

เขาถอนหายใจยาว

"ความแค้นจบลงที่ตรงนี้ นายไปเถอะ"

เฉินจิ่งเฟิงพยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เดินคอตกออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นท่ามกลางสายตาดูแคลนของทุกคน

นับจากนี้ ชื่อเสียงของเขาในมณฑล H ถือว่าป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

หลังจากกลุ่มของเฉินจิ่งเฟิงจากไป

คุณนายเสิ่นรีบหยิบการ์ดสีดำขอบทองใบหนึ่งออกมา แล้วยัดใส่มือของจ้าวสุ่ยเซิง

"ท่านหมอจ้าว น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นี้โปรดรับไว้ด้วยนะคะ! รหัสคือหกแปดหกตัวค่ะ"

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกุศล

"วันหลังมีอะไรให้ช่วย บอกพี่สาวคนนี้ได้เลยนะ! เธอคือน้องชายแท้ๆ ของพี่สาวหวังอวิ๋นคนนี้แล้ว!"

บัตรดำ?

จ้าวสุ่ยเซิงรับมา รู้สึกว่ามันหนักอึ้งและดูแพงมาก

เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อน! คุณนายเสิ่นบอกว่าผมคือน้องชายแท้ๆ ของเธอแล้ว งั้นผมก็... กลายเป็นคุณน้าของคุณหนูตระกูลเสิ่นผู้เลอโฉมคนนี้ไปแล้วงั้นเหรอ?

"นี่คือบัตรแบล็กโกลด์ระดับสูงสุดของตระกูลเสิ่น ทั้งมณฑลมีไม่ถึงสิบใบค่ะ"

เสิ่นมิ่งเหยาเดินเข้ามาพูดเสียงเบา น้ำเสียงดูนอบน้อมขึ้นกว่าเดิม

"นี่คือบัตรเสริมของคุณพ่อค่ะ วงเงินไม่จำกัด เห็นบัตรเหมือนเห็นผู้นำตระกูล ในมณฑล H ทั้งหมด ตราบใดที่เป็นธุรกิจของตระกูลเสิ่น หรือที่ที่ร่วมงานกับเรา แค่ถือบัตรใบนี้ คุณคือแขกที่ทรงเกียรติที่สุดค่ะ"

วงเงินไม่จำกัด!

จ้าวสุ่ยเซิงดีใจจนเนื้อเต้น แต่ภายนอกยังคงทำหน้านิ่งๆ ไว้

"คุณนายเสิ่นเกรงใจเกินไปแล้วครับ การช่วยชีวิตคนคือหน้าที่ของหมอครับ"

"คุณช่างถ่อมตัวจริงๆ นะคะ"

เสิ่นมิ่งเหยามองเขา แววตาฉายแววชื่นชมขึ้นมาหลายส่วน

"จริงด้วยค่ะ คุณมีวีแชทไหมคะ?"

เธอหยิบมือถือออกมา

"วันหลังมีธุระอะไร จะได้ติดต่อกันสะดวกค่ะ"

จ้าวสุ่ยเซิงอึ้งไปครู่หนึ่ง

คุณหนูตระกูลเสิ่น... เป็นฝ่ายขอแอดวีแชทเขาเองเลยเหรอ?

"ได้ครับ"

เขาบอกไอดีวีแชทไป

เสิ่นมิ่งเหยาแอดเพื่อนเสร็จ ก็เมมชื่อไว้ว่า "ท่านหมอจ้าว"

"จริงสิคะ ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงไห่ค่ะ"

เสิ่นมิ่งเหยาพูดต่อ "ถ้าวันหลังคุณผ่านมาแถวมหาลัย แวะมาหาฉันได้นะคะ"

มหาวิทยาลัยเจียงไห่?

นั่นคือมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของมณฑลเลยนี่นา!

จ้าวสุ่ยเซิงนึกถึงหลิ่วหรูเยียนที่เคยหัวเราะเยาะเขาว่า "คนอย่างนาย คู่ควรเหรอ" ขึ้นมาทันที

หลิ่วหรูเยียนคนนั้น รู้สึกว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียงไห่เหมือนกันใช่ไหมนะ?

แต่คงจะเป็นวิทยาลัยสมทบภาคสมทบมากกว่า...

"ได้ครับ มีโอกาสผมจะแวะไปแน่นอน"

จ้าวสุ่ยเซิงยิ้มตอบ

เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่า ในอนาคตเขากับคุณหนูตระกูลเสิ่นคนนี้ จะต้องได้เจอกันอีกบ่อยๆ แน่

ตอนที่ออกจากคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ท้องฟ้ากลายเป็นสีทองสวยงาม

จ้าวสุ่ยเซิงนั่งอยู่ในรถ ลูบบัตรดำใบนั้นไปมา พลางมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่แล่นผ่านไป

ไม่กี่วันก่อน เขายังต้องกลุ้มใจเรื่องค่ารักษาพยาบาลไม่กี่พันหยวนให้พี่สาว ถูกเพื่อนดูถูก ถูกนักเลงรังแก

แต่มาตอนนี้ เขามีสุดยอดวิชาติดตัว มีทรัพย์สินมหาศาล กลายเป็นคนดังของร้านนวด ได้เป็นศิษย์หมอเทวะ แถมยังเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลเสิ่น

ชีวิตคนเรานี่มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ

"ไอ้หนู คิดอะไรอยู่เหรอ?"

ซูหยวนหลงมองดูเขา

"ผมกำลังคิดว่า... ถึงเวลาต้องกลับร้านนวดแล้วครับ"

จ้าวสุ่ยเซิงมองดูเงาเมืองที่อยู่ไกลออกไป มุมปากยกยิ้มขึ้น

ไม่รู้ว่าพี่สาวกับพี่เสี่ยวหง วันนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ...