ตอนที่ 260 เซอร์ไพรส์ที่พี่มู่ฉานเตรียมไว้ MR88 ใบหน้ายิ้มแย้ม!

ตอนที่ 260 เซอร์ไพรส์ที่พี่มู่ฉานเตรียมไว้ MR88 ใบหน้ายิ้มแย้ม!

หลินเจ๋อและหลี่มู่ฉานขับรถเข้าหมู่บ้านไป

เขาจอดรถที่ที่จอดรถใต้ดินโดยตรง

“อาเจ๋อ วันนี้ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์เล็กๆ ไว้ให้คุณด้วยนะ~”

หลี่มู่ฉานขณะที่ปลดเข็มขัดนิรภัย หันไปมองหลินเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างคนขับ แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ทุกครั้งที่ได้เจอหลินเจ๋อ อารมณ์ของเธอจะตื่นเต้นมาก รู้สึกว่าตนเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก

“คุณคือเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมแล้วล่ะ”

หลินเจ๋อยกมุมปากขึ้น โน้มตัวเข้าไปหาหลี่มู่ฉาน และประกบริมฝีปากที่แดงระเรื่อราวกับเยลลี่คริสตัลของเธอลงไปทันที

“อื้อ...”

หลี่มู่ฉานไม่อาจต้านทานการรุกรานของหลินเจ๋อได้ เธอหลับตาลงเบาๆ วงแขนโอบรอบคอของเขาและตอบสนองอย่างกระตือรือร้น

มือของหลินเจ๋ออยู่นิ่งได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มุดเข้าไปใต้กระโปรงของหลี่มู่ฉาน

สิบนาทีต่อมา...

จุมพิตที่ยาวนานและเร่าร้อนสิ้นสุดลง ใบหน้าของหลี่มู่ฉานแดงก่ำ แม้แต่สายตาที่เธอมองค้อนหลินเจ๋อก็ยังดูมีเสน่ห์เหลือเกิน

ทั้งสองคนลงจากรถทั้งสองฝั่ง หลี่มู่ฉานเดินมาหาหลินเจ๋อ ควงแขนเขาอย่างคล่องแคล่ว หน้าอกแนบชิดกับตัวเขา

มือซ้ายที่เรียวบางทั้งรักทั้งแค้นบิดเอวเขาไปทีหนึ่ง จนหลินเจ๋อถึงกับต้องทำหน้าเบ้

“เจ้าเด็กนิสัยเสียไม่รักดี”

เมื่อนึกถึงมือซุกซนที่เพิ่งจะทำเรื่องไม่ดีไปเมื่อกี้ ใบหน้าของหลี่มู่ฉานก็ยิ่งร้อนผ่าว

ติ๊ง!

สิ้นเสียงของหลี่มู่ฉาน ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

ภายในลิฟต์มีชายวัยกลางคนสวมสูทดูดี สวมแว่นกรอบทอง ผมที่บางตาถูกหวีอย่างเรียบร้อยยืนอยู่

ชายคนนั้นดูอายุประมาณ 40 กว่าปี แต่งตัวแบบนักธุรกิจระดับแนวหน้า

คนที่สามารถซื้อบ้านในบินเจียง ปาล์ม พาร์ค วัน ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

หมู่บ้านนี้เป็นที่รวมตัวของเหล่าผู้บริหารและคนระดับบนสุดของพีระมิดความมั่งคั่งในเมืองเหราโจว

เมื่อเห็นหลี่มู่ฉานและหลินเจ๋อกอดกันอย่างสนิทสนม ชายคนนั้นก็ถึงกับอึ้งไปเลย

หลี่มู่ฉานเมื่อเห็นชายคนนั้น ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

แต่เธอไม่มีท่าทีจะปล่อยมือจากหลินเจ๋อเลย กลับกอดแขนเขาแน่นขึ้นไปอีก

“มู่ฉาน... บังเอิญจัง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฝิงฉี่หมิงนั้นดูฝืนอย่างยิ่ง

รู้สึกเหมือนมีมีดนับไม่ถ้วนกำลังทิ่มแทงหัวใจจนยับเยิน

หัวใจดวงหนึ่งถูกหั่นเป็นร้อยส่วน ทุกส่วนล้วนบรรจุไปด้วยความรักที่เขามีต่อหลี่มู่ฉาน

จากการพบกันโดยบังเอิญเมื่อเจ็ดปีก่อน ในใจของเฝิงฉี่หมิงก็มีผู้หญิงที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันหาเพิ่มมาคนหนึ่ง

เพื่อที่จะจีบหลี่มู่ฉาน เขาถึงขั้นไม่เสียดายที่จะหย่ากับภรรยา และไม่เสียดายที่จะแบ่งทรัพย์สินออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อกลับมาเป็นโสด

หลังจากหย่า เฝิงฉี่หมิงก็รุกจีบหลี่มู่ฉานอย่างหนัก

แต่... ความไม่ชอบก็คือความไม่ชอบ

ความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของเฝิงฉี่หมิง ไม่ได้ทำให้หลี่มู่ฉานรู้สึกซาบซึ้งเลยแม้แต่น้อย

หลี่มู่ฉานเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเองมาตลอด และมักจะเป็นฝ่ายรุก เธอเป็นคนที่ไม่ชอบการฝืนใจตัวเอง

ต่อให้ต้องเป็นโสดมานานกว่ายี่สิบปี เธอก็จะไม่หวั่นไหวเพียงเพราะคนอื่นมารุกจีบตนเอง

เธอชอบที่จะกุมความสุขไว้ในมือของตนเอง

เมื่อเจอคนที่ชอบจริงๆ เธอจะเป็นฝ่ายรุกมากกว่าใครเสียอีก

การที่เธอและหลินเจ๋อมาอยู่ด้วยกันได้ ก็เป็นผลมาจากความพยายามของเธอเอง

และเธอก็พึงพอใจกับผลลัพธ์นี้มากที่สุด

การได้อยู่กับหลินเจ๋อ คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของเธอ

“เฝิงฉี่หมิง ฉันขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือสามีของฉัน หลินเจ๋อ”

“สามีคะ นี่คือเฝิงฉี่หมิง เพื่อนบ้านที่อยู่ชั้นบนค่ะ”

หลี่มู่ฉานแนะนำหลินเจ๋อให้เฝิงฉี่หมิงรู้จักด้วยรอยยิ้มที่เปิดเผย และยังยกระดับฐานะของเขาขึ้นมาโดยตรง

“คุณเฝิง สวัสดีครับ”

หลินเจ๋อทักทายเฝิงฉี่หมิงพร้อมรอยยิ้ม เมื่อได้ยินหลี่มู่ฉานเรียกตนว่าสามีเขาก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร

ตอนที่ทั้งคู่ "ออกกำลังกาย" กันในห้อง เธอก็เรียกเขาแบบนี้มาตลอด

“เอ่อ... สามี? พวกคุณ...”

เฝิงฉี่หมิงมองหลินเจ๋อและหลี่มู่ฉานด้วยความประหลาดใจ รู้สึกใจสลายไปเลยล่ะนะ

เขาคิดว่าทั้งสองคนเป็นเพียงแฟนกันธรรมดา และคิดว่าตนเองยังมีโอกาส

แต่ผลปรากฏว่า หลี่มู่ฉานกลับแนะนำผู้ชายคนนั้นว่าเป็น “สามี” !

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

ตนเองแค่ไปดูงานต่างประเทศเพียงเดือนกว่าๆ ก็ถูกคนอื่นบุกมาถึงถิ่นแล้วเหรอ?

“ใช่ค่ะ พวกเราไปจดทะเบียนกันมาแล้ว เพราะฉะนั้น...”

“รบกวนคุณเฝิงวันหลังอย่าส่งของไปที่บริษัทของเราอีกเลยนะคะ เดี๋ยวสามีฉันจะเข้าใจผิดเอา”

หลี่มู่ฉานพูดไปพลาง กอดแขนหลินเจ๋อแน่นขึ้นไปอีก ราวกับกลัวว่าเขาจะหลุดลอยไปจากเธอ

“เอ่อ... งั้น... ขอแสดงความยินดีด้วยนะ พอดีที่บริษัทฉันมีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ ฉันต้องรีบไปแล้วล่ะ ไว้เจอกันใหม่นะ”

เฝิงฉี่หมิงเมื่อเห็นหลี่มู่ฉานพูดมาถึงขนาดนั้น ก็รีบหาทางลงให้ตัวเองทันที

เขาโบกมือลาหลี่มู่ฉาน แล้วหันหลังพกหัวใจที่แตกสลายเดินตรงไปยังรถของตนเอง

หลินเจ๋อและหลี่มู่ฉานเดินเข้าลิฟต์พร้อมกัน เขากดปุ่มปิดประตู ประตูลิฟต์ก็ปิดลง

“สามีคะ คุณคงไม่หึงหรอกนะ?”

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลงและเริ่มเคลื่อนที่ขึ้น หลี่มู่ฉานก็จ้องมองหลินเจ๋อตาปริบๆ และถามเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ฮ่าๆ มู่ฉานของผมสวยขนาดนี้ ถ้าไม่มีคนตามจีบสิถึงจะแปลก”

“ถ้าเรื่องแค่นี้ผมยังหึง แสดงว่าใจคอผมคงแคบเกินไปแล้วล่ะ”

หลินเจ๋อยิ้ม เขาไม่ได้คิดเรื่องหึงอะไรแบบนั้นเลยจริงๆ

อย่างที่เขาเพิ่งจะพูดไป พี่มู่ฉานมีทั้งหน้าตาและรูปร่างที่ดี

ถ้าไม่มีคนตามจีบ นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

นอกเสียจากจะขังเธอไว้ในกรงทองเหมือนนกน้อย ไม่ยอมให้ออกไปไหนเลย ซึ่งนั่นก็เป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่า

แม้เวลาที่คบกันจะยังไม่นาน แต่หลินเจ๋อก็มีความมั่นใจในความรู้สึกที่มีให้กัน และยังมีความเชื่อมั่นในตัวหลี่มู่ฉานร้อยเปอร์เซ็นต์

คู่รักกัน ถ้าไม่มีแม้แต่ความเชื่อใจขั้นพื้นฐานแบบนี้ คงอยู่กันไม่ยืดหรอก

“สามีของฉันใจกว้างที่สุดเลย~ ให้รางวัลหน่อยนะ”

หลี่มู่ฉานเขย่งเท้าขึ้น จุ๊บไปที่แก้มของหลินเจ๋อทีหนึ่ง

“ทีเดียวไม่พอ ทางนี้เอาด้วย จะได้เท่าเทียมกัน”

หลินเจ๋อยิ้มและเอียงหน้า ส่งแก้มอีกข้างให้หลี่มู่ฉาน

“โลภจัง”

หลี่มู่ฉานค้อนหลินเจ๋อด้วยความหมั่นไส้

แต่เธอก็ยังประทับรอยริมฝีปากลงบนแก้มอีกข้างของเขาด้วยความเต็มใจ

เมื่อมองดูใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาของชายคนรัก หลี่มู่ฉานก็ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

ความรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนอบอวลอยู่ในใจ