บทที่ 24 ทักษะบาสเกตบอลระดับโปร คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้จับบาสมานานแล้ว?

วันถัดมา

อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษ

หลินจิ่งเอนกายพิงหัวเตียงไถโทรศัพท์มือถืออย่างสบายอารมณ์ พลางเหลือบมองนกตัวน้อยที่กระโดดไปมาตรงขอบหน้าต่างเป็นระยะ

ในตอนนั้นเอง สื่ออี้ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เขาคลึงขมับที่ยังคงมึนงงเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: "พวกนาย ตื่นกันได้แล้วมั้ง"

"ได้เลย" หลินจิ่งขานรับ ก่อนจะลุกจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉง

อู๋ฟู่หัวเอ่ยขึ้นว่า: "หลินจิ่ง ปกติฉันไม่ค่อยยอมสยบให้ใครหรอกนะ แต่สำหรับนายนี่... ฉันยอมแพ้จากใจจริงเลย!"

"เมื่อคืนพวกเราซัดเบียร์ไปอย่างน้อยก็สองลังใช่ไหม? ผลคือร่วงกันระนาวสามคน ส่วนนายคนเดียวกลับนั่งชิลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"

เบียร์แค่สองลังย่อมไม่ระคายผิวหลินจิ่งอยู่แล้ว

เพราะเขามีทักษะคอทองแดงระดับดื่มน้ำเรียกพี่นั่นเอง!

"หลินจิ่ง บ้านเกิดนายไม่ได้อยู่แถวภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช่ไหมเนี่ย? ทำไมคอแข็งขนาดนี้" เฉินอันถาม

หลินจิ่งยิ้มแล้วตอบว่า: "ตะวันออกเฉียงเหนืออะไรกันล่ะ ผมคนซิงเฉิงครับ เอาละๆ รีบตื่นมาแต่งตัวกันได้แล้ว"

ทุกคนโอ้เอ้อยู่อีกพักใหญ่ ในที่สุดก็ยอมสละเตียงกันหมด

ต้องยอมรับเลยว่าร่างกายวัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ

ตอนเพิ่งตื่น อู๋ฟู่หัว สื่ออี้ และเฉินอันยังรู้สึกสมองตื้อ มึนหัวอยู่เลย

แต่พอได้ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาและกินมื้อเช้า ทั้งสามคนก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ช่วงเช้าเป็นวิชาคณิตศาสตร์พื้นฐานที่บรรยายโดยอาจารย์อาวุโสท่านหนึ่ง อู๋ฟู่หัวกับเฉินอันนั่งฟังไปสัปหงกไป

ส่วนสื่ออี้นั้นเป็นพวกบ้าเรียน เขานั่งฟังอย่างตั้งใจและคอยจดประเด็นสำคัญอยู่ตลอด

ทางด้านหลินจิ่งนั้น ฟังบรรยายบ้างเป็นครั้งคราว สลับกับเปิดตำราอ่านเองบ้าง

พอเสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้น

สื่ออี้ก็บอกว่า: "หลินจิ่ง นายเพิ่งเริ่มเข้าเรียน ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจมาถามฉันได้ตลอดนะ"

เขาสังเกตเห็นว่าตอนเรียนหลินจิ่งไม่ค่อยตั้งใจฟัง แต่อาศัยเปิดหนังสือรัวๆ

เขาเลยคิดว่าหลินจิ่งคงฟังไม่รู้เรื่อง

แต่สื่ออี้จะไปรู้ได้อย่างไรว่า ที่หลินจิ่งไม่ฟังนั้นไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกว่าเนื้อหาที่สอนมันพื้นฐานเกินไปต่างหาก

อู๋ฟู่หัวหาวหวอดพลางเสริม: "ใช่แล้ว สื่ออี้เรื่องอื่นอาจจะงั้นๆ แต่เรื่องเรียนนี่ถือว่าใช้ได้เลยล่ะ"

"ที่ว่าเรื่องอื่นงั้นๆ นี่หมายความว่าไง?" สื่ออี้ท้วงอย่างไม่ยอม

อู๋ฟู่หัวยิ้มกริ่ม: "งั้นเย็นนี้เราไปที่คลับนั้นกันอีกไหมล่ะ?"

ใบหน้าของสื่ออี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที เขาอ้าปากค้างอยู่นานแต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ

"เอาล่ะๆ เลิกไร้สาระได้แล้ว พูดต่ออีกนิดมีหวังเบียดเข้าโรงอาหารไม่ได้แน่" เฉินอันรีบเปลี่ยนเรื่อง

ต้องยอมรับว่าโรงอาหารของมหาวิทยาลัยฮั่นตงแตกต่างจากโรงอาหารมัธยมของหลินจิ่งอย่างสิ้นเชิง

โรงอาหารมัธยมที่เขาเคยเรียนไม่ต่างจากร้านข้าวแกงทั่วไป

ทว่าโรงอาหารมหาวิทยาลัยฮั่นตงกลับเป็นอีกโลกหนึ่งเลยทีเดียว

มีทั้งซุปตุ๋นโถดิน ข้าวหน้าห่านย่าง อาหารตามสั่ง ปิ้งย่าง ราเมน และอื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่ามีครบทุกอย่าง

เหล่านักศึกษาต่างก็ชอบมาฝากท้องที่นี่ ทำให้แต่ละหน้าร้านมีแถวยาวเหยียด

ในขณะนั้น เวลาเดินมาถึงเที่ยงตรงพอดี

โทรศัพท์ของหลินจิ่งสั่นเบาๆ ซองแดงเด้งขึ้นมา

หลินจิ่งอาศัยช่วงเวลาที่ยืนรอคิว นิ้วมือรัวกดบนหน้าจอไม่หยุด

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ 5 หยวน”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ 1,000 หยวน”

……

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ 10,000 หยวน”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ 3 หยวน”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ ทักษะบาสเกตบอลระดับมืออาชีพ”

เมื่อกดซองแดงซองสุดท้ายเสร็จ เวลาขยับไปที่ 12.01 น.

และเป็นจังหวะพอดีกับที่ถึงคิวหลินจิ่งและเพื่อนๆ สั่งข้าว

พวกเขาทั้งสี่คนเป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์ จึงสั่งเมนูเนื้อมาเพียบพร้อมอาหารหลากหลายอย่าง กินกันอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

เฉินอันเสนอขึ้นว่า: "บ่ายนี้ไม่มีเรียน ฉันนัดเพื่อนไว้ว่าจะไปเล่นบาส หลินจิ่ง นายไปกับพวกเราด้วยสิ"

หลินจิ่งคิดว่าบ่ายนี้ไม่มีแผนอะไรพอดี ประกอบกับเพิ่งได้รับทักษะบาสเกตบอลระดับมืออาชีพมา จึงถือโอกาสนี้ไปลองวิชาเสียเลย

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินจิ่งจึงพยักหน้าตอบตกลง: "ได้สิครับ"

เฉินอันยื่นมือมาโอบไหล่หลินจิ่งแล้วพูดอย่างดีใจ: "เยี่ยมนี่เพื่อน!"

จากนั้นเขาเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานหลินจิ่งบอกว่าไม่ได้จับลูกบาสมานานแล้ว

เขาจึงเสริมว่า: "ไม่ต้องกังวลไปนะ พวกเราฝีมือก็งั้นๆ แหละ เล่นกันขำๆ ก็พอ"

หลังมื้อเที่ยง อู๋ฟู่หัวกลับหอไปนอนต่อ ส่วนสื่ออี้มุ่งหน้าไปห้องสมุด

เฉินอันและหลินจิ่งซื้อน้ำคนละขวดแล้วเดินตรงไปที่สนามบาสทันที

ที่สนามมีหนุ่มสี่คนในชุดกีฬามายืนรออยู่ก่อนแล้ว

หนุ่มร่างสูงผิวเข้มโบกมือตะโกนมาแต่ไกล: "เฉินอัน ในที่สุดก็นายก็มาสักที!"

"มาแนะนำให้รู้จัก นี่หลินจิ่ง เพื่อนใหม่หอเรา เขาไม่ได้จับบาสมานานแล้ว เดี๋ยวพวกนายก็เพลาๆ มือหน่อยนะ" เฉินอันกล่าว

"จัดไป"

"ไม่มีปัญหา!"

หนุ่มทั้งสี่คนขานรับ

จากนั้นทุกคนก็แบ่งทีมตามกฎสนามทั่วไปด้วยการหมุนลูกบาส

ไม่นานนัก หลินจิ่งกับหนุ่มรูปร่างค่อนข้างบางที่สวมเสื้อเบอร์ 1 และเบอร์ 3 ก็ถูกจัดให้อยู่ทีมเดียวกัน

หนุ่มสองคนนั้นมองดูทีมที่แบ่งเสร็จแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ด้วยความจำยอม

ฝีมือพวกเขาก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร ส่วนสูงก็ไม่ได้เปรียบ

คราวนี้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เมื่อต้องมาแบกหลินจิ่งที่ไม่ได้เล่นบาสมานานอีกคน...

ทั้งคู่ดูเหมือนจะเห็นภาพล่วงหน้าแล้วว่า... พวกเขาคงถูกอีกฝ่ายถล่มจนยับเยินแน่นอน

ตรงกันข้ามกับเฉินอัน ไอ้หนุ่มตัวดำ และไอ้หนุ่มร่างยักษ์

ทั้งสามคนมองหน้ากันแล้วเก็บรอยยิ้มไว้แทบไม่อยู่

"ไม่ต้องห่วงนะ แค่ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายเฉยๆ"

เริ่มเกม เฉินอันเป็นฝ่ายส่งบาส ก่อนจะจ่ายให้หนุ่มร่างยักษ์

หนุ่มร่างยักษ์จ่ายบาสต่อไปให้ไอ้หนุ่มตัวดำ

จากนั้นไอ้หนุ่มตัวดำก็เลี้ยงลูกบุกขึ้นเลย์อัปอย่างรวดเร็ว

“สวบ!”

ลูกบาสลงห่วงอย่างแม่นยำ ทำแต้มแรกไปได้อย่างง่ายดาย!

รอบถัดมา เบอร์ 1 เป็นฝ่ายส่งบาส เขาถูกหนุ่มร่างยักษ์ประกบติดทันที

จนปัญญา เขาจึงต้องจ่ายบาสให้เบอร์ 3

เบอร์ 3 เลี้ยงลูกได้เพียงสองจังหวะก็ถูกไอ้หนุ่มตัวดำขโมยบาสไปได้

จากนั้นไอ้หนุ่มตัวดำก็ครองบาสบุกขึ้นเลย์อัปอีกครั้ง

“สวบ!”

ลงอีกแล้ว!

รอบที่สาม เบอร์ 1 กลับมาส่งบาสใหม่ เขาเห็นเบอร์ 3 ถูกไอ้หนุ่มตัวดำประกบตายตัว ไร้ทางเลือกจึงต้องจ่ายบาสมาที่มือหลินจิ่ง

เฉินอันที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลินจิ่งยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า: "หลินจิ่ง ฉันจะเริ่มป้องกันนายแล้วนะ ระวังตัวด้วยล่ะ"

พูดพลางค่อยๆ ขยับเข้าหาหลินจิ่งอย่างไม่รีบร้อน

“ฟึ่บ!”

ทว่า ก่อนที่เฉินอันจะเข้าถึงตัว หลินจิ่งก็เลี้ยงลูกประดุจพายุหมุน พุ่งผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว

หนุ่มร่างยักษ์เลิกคิ้วขึ้น รีบวิ่งเข้ามาช่วยซ้อนป้องกัน

หลินจิ่งไม่ได้ยี่หระเลยแม้แต่น้อย เขาหลอกล่อเพียงจังหวะเดียวก็เลี้ยงบาสผ่านไปได้อย่างง่ายดาย

ไอ้หนุ่มตัวดำรีบทิ้งเบอร์ 3 แล้ววิ่งเข้ามาสกัด

แต่ว่า มันสายเกินไปเสียแล้ว

“ฉิว!”

หลินจิ่งก้าวขายาวๆ สองก้าวขึ้นเลย์อัป วางลูกลงห่วงอย่างนิ่มนวล

ทำแต้ม!

"สวยงาม!" เบอร์ 1 และเบอร์ 3 ตะโกนลั่นด้วยความดีใจ

เฉินอันอุทานออกมาอย่างตกตะลึง: "หลินจิ่ง ทักษะของนายนี่... ไม่เบาเลยนี่นา!"

"ก็พอได้ครับ" หลินจิ่งยิ้มตอบ

เกมในสนามดำเนินต่อไป

หนุ่มร่างยักษ์ส่งบาส แต่ถูกเบอร์ 1 ประกบติดจนต้องจ่ายให้เฉินอันแทน

เฉินอันยิ้มแล้วพูดว่า: "หลินจิ่ง เมื่อกี้นายเลี้ยงบาสเร็วมาก มาลองดูซิว่าจะขโมยบาสจากมือฉันได้ไหม"

“แปะ!”

สิ้นเสียงเขาเพียงชั่วครู่ หลินจิ่งก็เอื้อมมือคว้าบาสมาอยู่ในมือได้อย่างมั่นคง

เฉินอันถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทันที

เดี๋ยวสิ!

ฉันบอกให้นายลองมาขโมยบาสดู แต่ก็ไม่ได้บอกให้ทำได้ง่ายดายและรวดเร็วขนาดนี้ไหมล่ะ!

ส่วนหลินจิ่งไม่ได้สนใจอะไร เขาหมุนตัวกลับแล้วเลี้ยงบาสด้วยความเร็วสูงมุ่งตรงสู่ใต้แป้น

“สวบ!”

ทำแต้มได้อีกครั้ง!

"ยอดเยี่ยม!" เบอร์ 1 และเบอร์ 3 ตะโกนออกมาพร้อมกันอย่างตื่นเต้น

ส่วนเฉินอันได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกพลางถามว่า: "หลินจิ่ง นายแน่ใจนะว่าไม่ได้จับลูกบาสมานานแล้วจริงๆ?"

หลินจิ่งพยักหน้ายอมรับ

เฉินอัน: ……

ถ้าขนาดนี้เรียกว่าไม่ได้จับบาสมานาน แล้วอย่างเขาจะเรียกว่าอะไร?

ไม่เคยจับลูกบาสเลยงั้นเหรอ?

(จบตอน)