บทที่ 24: เนตรหยั่งรู้! สกิลโกงขั้นเทพ!

บทที่ 24: เนตรหยั่งรู้! สกิลโกงขั้นเทพ!

สายตาของกู้ฝานจับจ้องไปที่ซูหลีเยว่

ชุดนอนสีชมพูทรงหลวมโพรกห่อหุ้มเรือนร่างที่ทั้งบอบบางและเย้ายวนของเธอเอาไว้ราวกับปุยเมฆ

เนื่องจากไม่มีไดร์เป่าผม เธอจึงเช็ดผมให้แห้งไม่ได้

หยดน้ำจากปลายผมของซูหลีเยว่ไหลรินลงมาตามคอเสื้อ ทำให้ผ้าไหมสีชมพูเปียกชุ่มเป็นดวงๆ

เส้นผมที่เปียกชื้นแนบสนิทไปกับพวงแก้มทั้งสองข้าง ขับเน้นให้ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วดูขาวเนียนและเปล่งประกายยิ่งขึ้น แววตากรอบดำยิ่งช่วยเสริมให้เธอดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ผุดผ่อง

เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ สวมชุดนอนสีชมพู แถมยังใส่แว่นตาอีก

ทั้งดูบริสุทธิ์และยั่วยวนในเวลาเดียวกัน ใครจะไปเข้าใจฟีลนี้วะพวก?

เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่จ้องมองมาอย่างหื่นกระหายของกู้ฝาน ริมฝีปากสีกุหลาบของซูหลีเยว่ก็เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ ท่าทีเขินอายปนขัดเขินนั้นช่างดูน่ารักน่าทะนุถนอมเสียนี่กระไร...

"มองอะไรยะ...?"

ซูหลีเยว่พูดเสียงอ่อย

"อย่าคิดจะทำอะไรฉันเชียวนะ นายยังไม่ได้อาบน้ำเลย ตัวก็เหม็นเหงื่อ แถมยังสกปรกอีก..."

กู้ฝานถึงกับพูดไม่ออก

เขายังไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลย ซูหลีเยว่ก็ลุกลี้ลุกลนไปซะเองแล้ว

"งั้นถ้าฉันอาบน้ำ ก็แปลว่าทำได้ใช่ไหมล่ะ?"

กู้ฝานเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ไม่ อาบน้ำแล้วก็ทำไม่ได้ย่ะ"

ซูหลีเยว่นอนขดตัวอยู่บนเตียง มุดหน้าลงใต้ผ้าห่ม แล้วชะโงกหัวออกมา

กู้ฝานเดินไปอาบน้ำ นอกจากการล้างตัวลวกๆ บนเกาะแล้ว เขาก็ยังไม่ได้อาบน้ำแบบจริงๆ จังๆ เลยตั้งแต่ทะลุมิติมา

เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วถอดเสื้อผ้าทั้งหมดโยนทิ้งไว้ข้างนอก

เมื่อเห็นดังนั้น ซูหลีเยว่ก็ลุกขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าสกปรกของกู้ฝานและของตัวเอง เพื่อเตรียมจะซักในเครื่องซักผ้า ข้างๆ เครื่องซักผ้ามีน้ำยาซักผ้าเตรียมไว้ให้พร้อม

ทว่า หลังจากโยนเสื้อผ้าของตัวเองลงไปแล้ว

ซูหลีเยว่ก็เหมือนโดนผีสิง เธอหยิบเสื้อผ้าสกปรกของกู้ฝานขึ้นมาดม...

...

หลังจากกู้ฝานอาบน้ำเสร็จ เครื่องซักผ้าก็ยังคงปั่นผ้าอยู่ ส่งเสียงดังกุกกักเป็นจังหวะ

กู้ฝานเห็นว่าซูหลีเยว่มุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว เขาก็เลยสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มด้วย และด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เขาก็รวบตัวหญิงสาวแว่นผู้แสนจะบริสุทธิ์แต่เย้ายวนคนนั้นเข้ามากอด

"ไอ้โรคจิต"

ซูหลีเยว่สบถเบาๆ

"อะแฮ่ม หลีเยว่ คืนนี้ล่ะ?"

กู้ฝานเป็นผู้ชายปกติทั่วไป และซูหลีเยว่ก็รู้เรื่องนี้ดี แต่แววตาของเธอก็ยังคงมีความกังวลฉายชัด

"เสี่ยวฝานจื่อ... คืนนี้... นายอยากจะ... เหรอ?"

ซูหลีเยว่ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่กู้ฝานก็เข้าใจความหมายของเธอดี

เขารู้ว่าซูหลีเยว่อาจจะประหม่า หรือไม่ก็กลัว

แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เธอกำลังกังวล

"ดูทำหน้าเข้าสิ กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าเธอไม่อยาก ฉันก็ไม่บังคับหรอกน่า"

กู้ฝานพูดพลางยิ้มบางๆ

"ไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยาก แต่ฉันกลัวว่าถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง?"

ซูหลีเยว่รีบอธิบายความกังวลของเธอออกมา

"แล้วตอนนี้มันก็เป็นช่วงวันสิ้นโลกด้วย มีทั้งสัตว์ประหลาด อันตรายรอบตัว โรงพยาบาลก็ไม่มี ถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาจริงๆ..."

ซูหลีเยว่อาจจะกลัวว่ากู้ฝานจะโกรธ เธอจึงรีบพูดต่อว่า

"ช่างมันเถอะ ไอ้โรคจิต คืนนี้นายอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ เราแค่ระวังตัวกันหน่อยก็แล้วกัน"

ซูหลีเยว่หลับตาปี๋ด้วยความตื่นเต้นและประหม่าสุดๆ

"เธอไม่กลัวท้องแล้วเหรอ?"

กู้ฝานลองคิดตามสิ่งที่ซูหลีเยว่พูด มันก็มีเหตุผลนะ

นี่ไม่ใช่โลกก่อนที่พวกเขาจะทะลุมิติมา

ถ้าเกิดซูหลีเยว่ท้องขึ้นมาจริงๆ ในระยะสั้นอาจจะไม่เป็นไร แต่ในระยะยาว มันต้องส่งผลกระทบอย่างหนักแน่นอน

ความจริงแล้ว เหตุผลหลักก็คือซูหลีเยว่กลัวนั่นแหละ!

ก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาไปเข้าห้องน้ำ พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจออันตราย

ซูหลีเยว่ก็เลยแอบชำเลืองมองกลับไปหลายครั้งตอนที่กู้ฝานกำลังเข้าห้องน้ำ

ตอนนั้น ซูหลีเยว่แทบจะช็อกตายอยู่แล้ว

มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

นอกจากเรื่องท้อง นี่แหละคือสิ่งที่เธอกังวลจริงๆ!

"นอนกันเถอะ หลีเยว่"

กู้ฝานสวมกอดซูหลีเยว่แล้วประทับจูบลงไป

ซูหลีเยว่ที่หลับตาปี๋อยู่ เมื่อเห็นว่ากู้ฝานยอมแพ้จริงๆ เธอก็กะพริบตาปริบๆ แล้วถามด้วยความระมัดระวัง

"ไอ้โรคจิต นายไม่ได้โกรธใช่ไหม?"

"ฉันจะโกรธไปทำไมล่ะ? หลีเยว่ เธอเป็นแฟนฉันนะ ฉันก็ต้องให้เกียรติเธอสิ"

กู้ฝานอดขำไม่ได้ แต่เขาก็รู้ดีว่าจริงๆ แล้วซูหลีเยว่ก็ต้องการเรื่องแบบนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ความกลัวและความกังวลของเธอมันมีมากกว่า เธอถึงได้มีท่าทีแบบนี้

รอให้เวลาผ่านไปอีกสักพัก กู้ฝานค่อยหาจังหวะหยอกล้อและยั่วยวนเธอเป็นพักๆ แค่นั้นก็เรียบร้อย!

ถึงตอนนั้น กู้ฝานก็ไม่เชื่อหรอกว่าด้วยความที่ซูหลีเยว่เป็นฝ่ายรุกก่อนบวกกับความรักที่เธอมีต่อเขา เธอจะต้านทานเสน่ห์ของเขาไหว!

...

"เสี่ยวฝานจื่อ ดีจังที่นายไม่โกรธ"

ซูหลีเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอกอดกู้ฝานแน่น แล้วขบเม้มใบหูของเขาเบาๆ

ทั้งสองกอดก่ายกันและหลับใหลไปบนเตียงนุ่มๆ

ด้วยความที่ห้องนี้รับประกันความปลอดภัยแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ประกอบกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน

ไม่นาน ทั้งสองก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราโดยมีกันและกันอยู่เคียงข้าง

...

【การเอาชีวิตรอดวันที่ 4】

【ตัวเลือกที่หนึ่ง: พลังป้องกัน +30 หน่วย】

【ตัวเลือกที่สอง: สกิลคุณภาพพิเศษ: เนตรหยั่งรู้

เนตรหยั่งรู้: ช่วยให้คุณมองเห็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ ข้อมูลหลังประตู รวมถึงแผงคุณสมบัติของสัตว์ประหลาด สัตว์ และผู้เล่น หากคุณพยายามใช้เนตรหยั่งรู้กับสิ่งมีชีวิตที่มีระดับพลังต่างกันมากเกินไป คุณจะไม่สามารถใช้เนตรหยั่งรู้ได้ หรืออาจเห็นข้อมูลเพียงบางส่วนเท่านั้น

ระดับคุณภาพสกิล: ธรรมดา, ชั้นเลิศ, ชั้นเยี่ยม, อีปิค, ตำนาน...

และคุณภาพพิเศษ】

【ตัวเลือกที่สาม: กระโดดข้ามขึ้นไป 200 ชั้น】

กู้ฝานได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้างหูและค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น

เขาสะดุ้งตกใจทันทีที่ลืมตา

รางวัลของวันนี้มันจะโหดเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

อย่างแรก ตัดตัวเลือกที่สามทิ้งไปได้เลย

ตัวเลือกที่หนึ่งและตัวเลือกที่สองคือเป้าหมายหลัก

ไม่สิ พูดให้ถูกคือตัวเลือกที่สองต่างหาก

ถึงแม้ตัวเลือกที่หนึ่งจะเพิ่มพลังป้องกันให้เยอะมาก ถ้าเขาได้พลังป้องกันเพิ่ม 30 หน่วยในช่วงแรกๆ ก็แทบจะไม่มีสัตว์ประหลาด สัตว์ หรือผู้เล่นคนไหนทำอันตรายเขาได้เลย

แต่ในช่วงหลังๆ พลังป้องกัน 30 หน่วยคงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก บางทีถ้าไปเจอสัตว์ประหลาดคุณภาพชั้นเลิศหรือชั้นเยี่ยม พลังป้องกัน 30 หน่วยอาจจะแทบไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่ตัวเลือกที่สองนั้นต่างออกไป!

ตัวเลือกที่สองคือ 'เนตรหยั่งรู้' กู้ฝานรู้สึกว่าแค่สกิล 'เนตรหยั่งรู้' นี้ ก็ถือเป็นพรสวรรค์ระดับ S ได้เลย

ด้วยสกิลนี้ เขาสามารถตรวจสอบข้อมูลต่างๆ ที่อยู่หลังประตู รวมถึงแผงคุณสมบัติของสัตว์ประหลาดต่างๆ ได้

เขารู้ดีว่าในการต่อสู้ที่ผ่านมา เขาต้องเสียเปรียบเพราะขาดข้อมูลเกี่ยวกับคู่ต่อสู้

หลังจากซูหลีเยว่ตื่นขึ้นมา เธอก็บอกให้กู้ฝานเลือกตัวเลือกที่สองอย่างไม่ลังเล

หลังจากตัดสินใจเลือก

กู้ฝานก็รู้สึกแปลบๆ ที่ดวงตาเมื่อสกิล 'เนตรหยั่งรู้' เริ่มทำงาน เขาหลับตาลงเบาๆ

ห้านาทีต่อมา กู้ฝานก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาสายตาสั้นนิดหน่อย แต่มันหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว และเขาก็สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้อย่างชัดเจนแจ๋วแหวว

เขามองไปที่ซูหลีเยว่

แผงคุณสมบัติของซูหลีเยว่ก็ปรากฏขึ้นข้างๆ เธอโดยอัตโนมัติ

เขามองไปที่เครื่องซักผ้า

【เครื่องซักผ้า:

คุณภาพ: ธรรมดาระดับต่ำ

สามารถใช้สำหรับซักเสื้อผ้าได้】

เขามองไปที่เตียง

【เตียงนอนขนาดใหญ่แสนสบาย:

คุณภาพ: ธรรมดาระดับกลาง

สามารถใช้สำหรับนอนหลับพักผ่อนได้】

ไม่ว่าเขาจะมองไปที่ไหน ก็จะมีหน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นเสมอ

เมื่อเขาเล่าเรื่องนี้ให้ซูหลีเยว่ฟัง

ซูหลีเยว่ก็ร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

"เจ๋งสุดๆ ไปเลย! สกิลนี้ถือเป็นพรสวรรค์ใหม่ได้สบายๆ เลยนะเนี่ย!"

กู้ฝานยิ้มบางๆ แต่เมื่อเขามองดูแผงคุณสมบัติของตัวเอง เขาก็พบว่าพละกำลังของเขาลดลงไปสองขีด

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ไม่ได้การล่ะ สกิลนี้กินพละกำลังเวลาใช้งานด้วยแฮะ ฉันเพิ่งตื่น พละกำลังควรจะเต็มสิ!"

"นี่น่าจะเป็นผลข้างเคียงของการใช้สกิลละมั้ง มันใช้พละกำลังหลังจากการใช้งาน และพละกำลังก็เปรียบเสมือนมานานั่นแหละ!"

ซูหลีเยว่วิเคราะห์เรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม กู้ฝานก็ไม่มีอะไรจะบ่นหรอก การใช้สกิลตรวจสอบข้อมูลสองสามครั้ง กินพละกำลังไปแค่สองขีด ถ้างั้นวันหนึ่งเขาคงใช้สกิลนี้ตรวจสอบได้ไม่เกินร้อยครั้งแน่ๆ

...