บทที่ 113: จับตัวได้แล้ว

บทที่ 113: จับตัวได้แล้ว

ใบหน้าเล็ก ๆ ดำทะมึนลงในชั่วพริบตา

โต้วโต้วกัดฟันกรอด เป็นครั้งแรกที่นึกอยากจะสบถคำหยาบออกมา !

ให้ตายสิ ทำไมต้องแจ็กพอตมาเลือกรถคันนี้ด้วยนะ ?

ขณะที่ในใจหงุดหงิดสุดขีด สองมือก็เริ่มหมดแรง เกาะแชสซีรถแทบไม่อยู่แล้ว เสียงครวญครางในรถยังคงดังไม่หยุด รถก็ขยับไหว ๆ เป็นจังหวะตามไปด้วย

โต้วโต้วกัดฟันแน่น รู้สึกว่าขืนฟังต่อไปแบบนี้ เขาคงอยากจะฆ่าสองคนนี้ทิ้งมันซะตรงนั้นเลย !

ลามกเกินไปแล้ว ระวังฟ้าจะผ่าเอา

ขณะที่กำลังจะเสี่ยงปล่อยมือแล้วม้วนตัวกลิ้งออกไป รองเท้าคู่หนึ่งของผู้ชายก็มาหยุดยืนอยู่เงียบ ๆ

โต้วโต้วตั้งสติทันควัน กัดฟันฝืนทนเกาะไว้นิ่ง ๆ ไม่ให้มีพิรุธ

ส่วนระบบสื่อสารที่ข้อมือ... ตอนที่รูดราวบันไดลงมา เขาปิดลำโพงเสียงออกไปเรียบร้อยแล้ว

ความผิดพลาดเดิม ๆ จะให้เกิดขึ้นซ้ำสองไม่ได้ ไม่งั้นเขาคงสมเพชความโง่ของตัวเองตายแน่

"ก๊อก ๆ ! "

ชายหนุ่มสีหน้าเคร่งขรึม ข่มอารมณ์เคาะกระจกรถอย่างอดทน

สองคนที่กำลังนัวเนียกันอย่างดุเดือดข้างในสะดุ้งโหยง เหงื่อแตกพลั่ก

น้ำเสียงของผู้หญิงเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที ตวาดถามว่า "ใคร ? "

จากนั้นกระจกรถก็ลดลง ชายหนุ่มสายตาเย็นเยียบ กวาดตามองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง แล้วถามว่า "เห็นเด็กผู้ชายอายุห้าขวบวิ่งเข้ามาบ้างไหม ? "

ผู้หญิงในรถรูปร่างหน้าตาสะสวย ดูจากอายุประมาณสามสิบต้นๆ ตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผมลอนยาวสีน้ำตาลเกาลัดครึ่งหนึ่งตกลงมาปิดบังเนินอก อีกครึ่งหนึ่งทิ้งตัวไปด้านหลัง เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน

ทันทีที่กระจกลดลง หญิงสาวก็แค่นหัวเราะเยาะ พูดด้วยความรำคาญสุดขีดว่า "ตาบอดเหรอ ? ไม่เห็นหรือไงว่าในรถมีแค่เราสองคน ? "

มือสางผมยาวให้เข้าที่ แล้วคว้าเสื้อผ้าในรถมาปิดบังร่างกายไว้

แววตาชายหนุ่มวูบไหว "ขอโทษครับที่รบกวน"

เขาเห็นแค่คนสองคนจริง ๆ

แต่เจ้าเด็ก Eric นั่นเจ้าเล่ห์เกินไป เขาพลาดมาหลายครั้งแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป... ความอดทนเขาคงหมดลงจริง ๆ

พอชายหนุ่มหันหลังจะเดินจากไป หญิงสาวก็รีบกดปิดกระจกขึ้นทันที... เบื้องหลังความยุ่งเหยิงของเธอ มีร่างเล็ก ๆ ขดตัวอยู่ ดูแล้วเป็น... ผู้หญิง ?

ผู้หญิงสองคน?

ชายหนุ่มเองก็คิดสงสัยในประเด็นนี้เหมือนกัน จู่ ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้ในท้อง หน้าดำคร่ำเครียด

สายตาเขาคงจะบอดจริง ๆ แล้วล่ะ

เชี่ย!

ศีลธรรมพังทลาย ทนดูไม่ได้จริง ๆ

ชายหนุ่มเดินออกไปได้สองก้าว จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบหันหลังกลับมาก้มลงมองใต้ท้องรถอย่างรวดเร็ว... ว่างเปล่า

ขมวดคิ้ว ลุกขึ้น แล้วเดินไปตรวจรถคันต่อไป

ผู้หญิงสองคนในรถ... เงียบกริบไปชั่วขณะ

ครู่หนึ่ง หญิงงามวัยสามสิบก็เอ่ยปากเสียงเรียบ ปลอบใจอีกคนว่า "เอาล่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่คนมาตามหาคน ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนญาติเสียแบบนั้นเลย"

เธอไม่ชอบท่าทางขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ที่สุด แต่ในใจก็ตัดใจจากเขาไม่ลง

พอสิ้นเสียง ร่างที่ขดตัวอยู่ก็ค่อย ๆ ลุกนั่ง

ปากแดงฟันขาว เอวบางแต่ไม่มีหน้าอก ริมฝีปากแดงระเรื่อน่าจูบ สวยยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก

อื้ม

จริง ๆ แล้วไม่ใช่ผู้หญิงสองคน แต่เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

หญิงแกร่งชายอ่อนแอ ตามความหมายตัวอักษรเป๊ะ ๆ

"ผมรู้ครับ ประธานเซิ่งไม่ชอบความขี้ขลาดของผมมาตลอด ผม... ผมจะปรับปรุงครับ ได้ไหม ? "

ชายหนุ่มหน้าสวยพูดเสียงเบา พูดไปน้ำตาก็พาลจะไหล

เซิ่งหรูหลานมองเขาด้วยความรำคาญ รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พูดเสียงเย็นว่า "ร้องไห้อยู่นั่นแหละ รู้จักแต่ร้องไห้ ! ไม่กลัวร้องจนตาบอดหรือไง ? "

เรื่องดี ๆ ถูกขัดจังหวะ ต่อให้เซิ่งหรูหลานจะชอบพ่อหนุ่มน้อยคนนี้แค่ไหน ก็ทนเสียงร้องไห้กระซิก ๆ ของเขาไม่ไหว

แน่นอนว่าไม่มีอารมณ์จะทำต่อแล้วด้วย

ด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน เซิ่งหรูหลานยืดขายาว ๆ ถีบประตูรถเปิดออก ย้ายไปนั่งฝั่งคนขับ

เหยียบคันเร่งมิด รถมายบัคสีดำพุ่งทะยานออกไปราวกับภูตผี

จังหวะที่รถพุ่งออกไป โต้วโต้วก็ปล่อยมือทิ้งตัวลงพื้น ร่างเล็กพลิกตัวม้วนหน้าอย่างคล่องแคล่ว... แล้วหยุดนิ่ง

"หึ ! ท่านเทพ Eric มีไหวพริบดีสมคำร่ำลือจริง ๆ ตอนนี้เชิญหนีสิครับ ลองหนีให้ดูอีกสักรอบสิ ? "

รองเท้าของผู้ชายคนนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเขา พูดจบก็ก้มตัวลงอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนในมือเล็งเป้าไปที่หน้าผากของโต้วโต้ว

โต้วโต้ว: ...

ถอนหายใจอย่างปลงตก ผู้ชายคนนี้ฉลาดเป็นกรดจริง ๆ แฮะ !

ในเมื่อถูกจับได้แล้ว แน่นอนว่าคงหนีไม่รอด

"ก็ได้ครับ ถ้าคุณลุงอนุญาต ผมจะลองวิ่งหนีอีกสักรอบก็ได้นะ ? "

โต้วโต้วกระพริบตาปริบ ๆ พูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสา