บทที่ 105: ปากจัดกันทุกคน
บทที่ 105: ปากจัดกันทุกคน
บทที่ 105: ปากจัดกันทุกคน
"ตอนนี้เนี่ยนะ ? "
ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วมุ่น แสดงท่าทีไม่พอใจออกมาเล็กน้อย "ซาลี่ อีกเดี๋ยวเดียวก็จะถึงท่าเรือแล้ว ทำไมต้องมาซื้อน้ำเอาตอนนี้ด้วย ? "
"ก็เพราะฉันหิวน้ำตอนนี้น่ะสิ ! "
ซาลี่ทำหน้าหงุดหงิดเต็มประดา "สรุปนายจะไปไม่ไป ? "
"โอเค ๆ ไปก็ได้ ๆ ที่นี่เธอเป็นหัวหน้า เธอว่าไงก็ว่างั้น" ชายคนนั้นมองซาลี่ ยอมลงจากรถไปซื้อน้ำอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมากำชับอย่างไม่วางใจว่า "ซาลี่ ไอ้เด็กนี่เบื้องบนต้องการตัวนะ เธอห้ามแตะต้องเขาเด็ดขาดเลยนะ ! "
เขากลัวจริง ๆ ว่าถ้าเกิดแม่เจ้าประคุณไม่พอใจขึ้นมา แล้วเชือดเจ้าลูกหมานั่นทิ้งจะทำยังไง ?
"รู้แล้วน่า ฉันซาลี่ไม่ได้โง่นะ ยังรู้ว่าอะไรควรไม่ควร"
ซาลี่ไล่ผู้ชายคนนั้นไป ปิดประตูรถดัง "ปัง" แล้วจอดรถรออยู่ริมทางเดิน
ชายคนนั้นหันกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเรียบร้อยดีก็เบาใจลง รีบวิ่งไปซื้อน้ำที่ร้านสะดวกซื้อริมทาง... แววตาซาลี่วูบไหว รีบหยิบกระบอกฉีดยาไร้เข็มรูปร่างประหลาดออกมาจากช่องเก็บของหน้ารถอย่างรวดเร็ว
เธอพลิกตัวกลับไป นัยน์ตาฉายแววอำมหิต คว้าหมับเข้าที่คอของโต้วโต้ว แล้วจ่อกระบอกฉีดยาเข้าไป
แทบจะในวินาทีเดียวกัน จู่ ๆ ความเจ็บปวดแหลมคมก็แล่นปราดเข้ามาที่หลังหูของซาลี่ เธอตัวสั่นสะท้าน รีบหันขวับไปมอง เห็นมือน้อยๆ ขาวผ่องของโต้วโต้ว กำลังวางทาบอยู่ที่หลังหูของเธออย่างมั่นคง
พอเห็นเธอมองมา โต้วโต้วก็ยักไหล่ พูดด้วยท่าทางจนใจว่า "ผมก็ไม่ได้ตั้งใจนะ แต่คุณบีบคอผม ผมแค่อึดอัดน่ะ"
ซาลี่: ...
แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว !
เด็กบ้านไหนเขาพอรู้สึกอึดอัดก็เอาเข็มมาแทงคนอื่นกันหา !
เจ็บชะมัด
"แก ! "
ซาลี่เจ็บที่หลังหู จนลืมเรื่องที่จะฉีดยาให้โต้วโต้วไปเลย เธอยกมือขึ้นดึงเข็มเหล็กที่ปักอยู่หลังหูออกมา
เข็มเหล็กยาวสองนิ้ว เป็นเข็มกลวง
"ข้างในนี้คืออะไร ? แกฉีดอะไรให้ฉัน ? "
ชั่วพริบตาเดียว ซาลี่ก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย เธอรีบถามออกไป มือที่ถือกระบอกฉีดยาเริ่มสั่นจนแทบจะถือไม่อยู่
โต้วโต้วมองเธอด้วยรอยยิ้ม ดึงกระบอกฉีดยาจากมือเธอมาถือเล่นไว้เอง "ซาลี่ ? นี่ชื่อคุณสินะ... แค่ชื่อก็ฟังดูแย่พอแล้ว ไม่นึกเลยว่าคนจะโง่ยิ่งกว่าชื่อซะอีก ! "
ซาลี่แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโกรธ
เด็กสมัยนี้ ปากจัดกันทุกคนเลยหรือไง ?
เธอทำไมถึงโง่กว่าชื่อฮะ !
ซาลี่อยากจะถามต่อ แต่ยาสลบฤทธิ์แรงที่โต้วโต้วฉีดเข้าที่หลังหูเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
ตุ้บ !
ศีรษะหนักอึ้ง ฟุบลงไปทันที
โต้วโต้วเม้มปาก มองด้วยสายตาเย็นชา แล้วจำใจขยับเท้าเขี่ยหัวซาลี่ให้ตั้งตรงเข้าที่เข้าทาง
"ซาลี่ เปิดประตูหน่อย"
ประตูรถถูกล็อกไว้ ชายคนนั้นซื้อน้ำกลับมาแล้ว เคาะกระจกรถรัว ๆ โต้วโต้วถอนหายใจในใจ... กลับมาเร็วจริงแฮะ
เขารีบล้มตัวลงนอนกลับท่าเดิมอย่างแนบเนียน เปิดระบบระบุตำแหน่งที่นาฬิกาข้อมือดู แล้วก็ต้องชะงัก
อุ๊ย !
หม่ามี้ตามมาแล้ว จะทำยังไงดีล่ะ ?
เดิมทีคิดว่าจะแจ้งให้ฉู่เฟิงมาช่วย แต่ดูท่าแล้ว... ต้องเปลี่ยนแผน
แววตาเป็นประกายวูบ รีบซ่อนกระบอกฉีดยาไร้เข็มที่แย่งมาไว้ใต้พรมรองเท้าที่เบาะหลัง โต้วโต้วหลับตาลง แกล้งทำเป็นนิ่งสนิท
"ซาลี่ ซาลี่ ? "
ชายคนนั้นตะโกนเรียกอยู่ข้างนอกอีกสองครั้ง ในรถยังคงเงียบกริบ เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี รีบล้วงกุญแจสำรองออกมาไขประตูรถ
ซาลี่หลับตาพริ้ม ร่างพิงพนักเก้าอี้ ศีรษะเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย ดูเหมือนจะง่วงจัดจนเผลอหลับไป
เขารีบหันไปมองข้างหลังอย่างระแวดระวัง เจ้าเด็กผีที่เพิ่งจับตัวมาได้ ยังคงนอนสลบไสลอยู่ที่เบาะหลัง ดูท่าฤทธิ์ยายังไม่หมด
ชายคนนั้นโล่งอกทันที ไม่เกิดเรื่องก็ดีแล้ว
เขายื่นมือไปเขย่าตัวเธอ "ซาลี่ ตื่นสิ หิวน้ำไม่ใช่เหรอ ? ซื้อน้ำมาให้แล้วเนี่ย"
ซาลี่แน่นิ่ง
ชายคนนั้นเขย่าอีกสองที ซาลี่ยังคงไม่มีปฏิกิริยา สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ซาลี่ ? "
สิ้นเสียงร้องด้วยความตกใจ ชายคนนั้นรีบยื่นมือไปอังจมูกดูว่าซาลี่ยังหายใจอยู่ไหม
พูดช้าแต่ทำเร็ว...