บทที่ 96: เนี่ยนเนี่ยน คุณต้องปกป้องผมนะ

บทที่ 96: เนี่ยนเนี่ยน คุณต้องปกป้องผมนะ

เขาแพ้ผู้หญิง แต่แพ้ผู้หญิงแก่โรคจิตมากกว่า !

"หุบปาก !"

สีหน้าขรึมลงอย่างรวดเร็ว เหยียนเหวยหานตวาดเสียงเย็น

ป้าคนนั้นสะดุ้งโหยง ยังตั้งสติไม่ทัน “อุ๊ยตาย พ่อหนุ่มคนนี้ ทำไมทำคุณบูชาโทษแบบนี้ล่ะ ! ป้าหวังดีกับพ่อหนุ่มแท้ๆ...”

พรืด !

ซูเสี่ยวเนี่ยนกลั้นขำไม่อยู่ระเบิดหัวเราะออกมา

ภาพตรงหน้ามันตลกชะมัด เธอจู่ ๆ ก็หายโกรธผู้หญิงแก่คนนี้ไปเลย

โดยเฉพาะพอเห็นสีหน้าเหยียนเหวยหานที่ดำทะมึนลงเรื่อย ๆ ในใจเธอก็ยิ่งขำกลิ้ง

ฮ่าฮ่าฮ่า !

สมน้ำหน้า เมื่อกี้แกล้งฉันดีนัก

"เนี่ยนเนี่ยน..."

เหลือบตามอง เหยียนเหวยหานมุมปากกระตุก ส่งเสียงต่ำ อดไม่ได้ที่จะทำหน้าจนใจ “ชอบดูผมขายหน้าขนาดนี้เลยเหรอ ?”

เขายกมือรวบตัวผู้หญิงคนนี้เข้ามากอดไว้แน่น เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ บนหน้าผาก...

ขืนกล้าตอบว่า 'ใช่' ดูซิเขาจะจัดการเธอยังไง !

"เอ่อ... มะ ไม่ใช่นะ..."

ซูเสี่ยวเนี่ยนมีสัญชาตญาณเอาตัวรอดสูง หัวเราะจนปวดท้องไปหมดแล้ว

แต่ก็ยังตีหน้าขรึมแก้ต่างให้ตัวเองว่า “เอ่อ คุณเหยียน ฉันคิดว่าคุณผู้หญิงท่านนี้พูดถูกนะ... คุณดูสิ ผู้หญิง ร่าน อย่างฉัน ไม่เหมาะกับคุณจริง ๆ นั่นแหละ”

ป้าตาลุกวาว รีบรับลูกทันที “ใช่ไหมล่ะ พ่อหนุ่ม ดูสินังผู้หญิงคนนี้นิสัยไม่ดี แต่พูดจาเข้าท่าดีนะ เอาอย่างนี้ไหมพ่อหนุ่ม ป้ามีลูกสาวคนหนึ่งอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด กำลังเหมาะเลย เหมาะกับพ่อหนุ่มเป๊ะ ๆ ให้ป้าแนะนำให้รู้จักไหม ?”

ในใจดีดลูกคิดรางแก้วดังเปรี้ยะ !

เมื่อกี้ได้ยินผู้หญิงคนนี้เรียกเขาว่าอะไรนะ ?

คุณเหยียน ?

หรือจะเป็นคุณเหยียนในตำนานคนนั้น ?

หัวใจป้ากระตุกวูบ ที่เดิมก็ร้อนรุ่มอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเต้น 'ตึกตั๊ก ตึกตั๊ก' ด้วยความตื่นเต้น...

มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงคุ้นหน้าพ่อหนุ่มคนนี้ ที่แท้ ก็คือเหยียนเหวยหานตัวจริงเสียงจริง !

พอเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งเกาะติดเหยียนเหวยหานแจไม่ปล่อย “พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่ม... ฟังป้าอยู่หรือเปล่า ลูกสาวป้านะทั้งมีความรู้ มารยาทงาม อ่อนหวาน เป็นแม่ศรีเรือน เหมาะกับพ่อหนุ่มจริง ๆ นะ ลองพิจารณาดูหน่อยไหม ?”

นางออกแรงดึงซูเสี่ยวเนี่ยนออกจากอ้อมกอดของเหยียนเหวยหาน แล้วพยายามแทรกตัวเข้าไปเบียด “คุณเหยียน เอ่อ... ถ้าคุณรู้สึกว่าลูกสาวป้าไม่เหมาะ งั้นดูป้าเป็นไง ? ผัวป้าเพิ่งตายเมื่อต้นปี ป้ายังเป็นสาววัยทองที่แจ่มแจ๋วอยู่นะ... จริงสิ ผู้ชายพวกคุณชอบผู้หญิงนมใหญ่ไม่ใช่เหรอ ? ดูป้าสิ อย่างป้านี่พอไหวไหม...”

นมของป้า... ใหญ่จริง ๆ นั่นแหละ

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่ถูกเบียดกระเด็นออกมา ยืนกลั้นขำมองดูฉากตรงหน้า โลกทัศน์แทบพังทลาย

ยังดีที่ตอนนั้นคนในซูเปอร์มาร์เก็ตมีไม่มาก...

มีแค่มุงดูอยู่ห่าง ๆ สองสามกลุ่ม แต่ถึงอย่างนั้น เหยียนเหวยหานก็ยังรู้สึกอยากจะฆ่าคนอยู่ดี !

“ป้าครับ ! ผมว่าหมูในเล้าดูเหมาะสมกับป้ามากกว่า ป้าไม่ลองไปจีบหมูดูบ้างล่ะ ?”

เหยียนเหวยหานหน้าบึ้ง พยายามจะเดินหนี

สาววัยทองผัวเพิ่งตาย · ป้า: ...

"ไม่เอาสิพ่อหนุ่ม พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ต่อให้พ่อหนุ่มจะรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับป้ายังไง ก็อย่าเอาตัวเองไปเปรียบกับหมูสิ... ป้าว่าป้ายังชอบพ่อหนุ่มมากกว่านะ"

เหยียนเหวยหาน: ...

จริงนะ เขาอยากฆ่าคนจริง ๆ !

ป้าจับประเด็นเป็นไหมเนี่ย ?

คนอย่างฉันเนี่ยนะไม่คู่ควรกับป้า ?

ถุย !

นี่ไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นคือ... ฉันไปรู้จักหมูที่ไหนมาเปรียบเทียบกับป้ากัน ?

"ไปให้พ้น ! "

ตวาดลั่น เหยียนเหวยหานยกมือผลักป้าคนนี้ออกไป

แค่ชั่วพริบตานั้น เขาก็เริ่มรู้สึกคันยุบยิบที่คอ

ผื่นแดงเห่อขึ้นเต็มหน้าอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะที่ข้อมือซึ่งถูกป้าจับไว้แน่น... ยิ่งบวมเป่งขึ้นมาเป็นวง

"ซูเสี่ยวเนี่ยน !"

รู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกาย เหยียนเหวยหานถึงกับรู้สึกหายใจลำบาก... เขารีบก้าวไปหาซูเสี่ยวเนี่ยน คว้าตัวเธอแล้วลากออกไป

บ้าชิบ !

ดันมาแพ้เอาตอนนี้

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มค้าง รีบพูดว่า “คุณเหยียนไม่ลองพิจารณาคุณป้า... สาวน้อยคนนี้ดูหน่อยเหรอคะ ?”

พูดจบ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา

พอมองดี ๆ ความขี้เล่นในใจซูเสี่ยวเนี่ยนก็หายวับไปกับตา ตกใจถามว่า “...เป็นหนักขนาดนี้เลย ?”

เหยียนเหวยหานถลึงตาใส่เธอ !

ถามโง่ ๆ ก็เพราะเธอนั่นแหละหาเรื่อง ?

"คุณเหยียน คุณเหยียนคะ..."

ป้าที่ถูกผลักออกไป ยังไม่ยอมตัดใจวิ่งไล่ตามมา

เหยียนเหวยหานหันกลับไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ยกเท้าถีบชั้นวางของข้าง ๆ ล้มระเนระนาด

โครม !

สินค้าบนชั้นร่วงกราวลงมาเต็มพื้น

พนักงานเก็บเงินไม่กล้ายืนดูเฉยๆ แล้ว รีบวิ่งเข้ามา “คุณคะ คุณจะไปไม่ได้นะ... ของพวกนี้ เสียหายต้องชดใช้นะคะ”

ตอนนั้นเอง ไม่รู้ใครไปแจ้งรปภ. ของหมู่บ้าน

"ทำอะไรกัน ? ทำอะไรกัน ? ใครมาก่อเรื่องที่นี่ ? ” รปภ. มาถึงที่เกิดเหตุ ตะคอกถามเสียงดัง แต่พอมองเห็นซูเสี่ยวเนี่ยน... อ้าว คนกันเอง

แม่น้องโต้วโต้วนี่เอง !

ท่าทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ พูดอย่างกระตือรือร้น “แม่น้องโต้วโต้ว เกิดอะไรขึ้นครับ ? เป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือเปล่า ?”

ป้ากระโดดออกมา นั่งแปะลงกับพื้น ร้องไห้โวยวาย “ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดแน่นอน ! ผู้ชายคนนี้ลวนลามฉัน... โอ๊ย ฉันอายุป่านนี้แล้ว ไม่เหลือหน้าไปมองใครแล้ว ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...”

ลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้น สถานการณ์เปลี่ยนกะทันหัน

ไทยมุงทั้งหลาย: ...

เชี่ย... เอ้ย !

สรุปคือ นี่มันจุดหักมุมเทพนิยายเรื่องไหนกันเนี่ย ?

เสียงในใจป้า: ยังไงไอ้แซ่เหยียนก็รวยอยู่แล้ว ในเมื่อไม่เอาป้าก็ไม่เป็นไร ไถเงินสักหน่อยก็ยังดี"

"พอได้แล้ว ! "

เห็นเหยียนเหวยหานอาการแพ้กำเริบหนัก ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าขรึมพูดเสียงเย็น “ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ ฉันช่วยสงเคราะห์ให้ได้นะ ! ถ้าไม่อยากตาย ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไสหัวไปให้พ้น !”

ชี้มือไปที่ทางออกซูเปอร์มาร์เก็ต ฝูงชนที่มุงดูอยู่รีบแหวกทางให้อย่างเงียบกริบ รอดูว่าป้าที่นั่งอยู่กับพื้นจะเลือกทางไหน

"เนี่ยนเนี่ยน..."

เหมือนมีก้อนเนื้อปูดโปนขึ้นมาอุดในลำคอ เหยียนเหวยหานพูดอย่างยากลำบาก “ออกไปจากที่นี่ก่อน”

"ได้ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนหันกลับไป รีบประคองเหยียนเหวยหานเดินออกไป

ป้าอึ้งไปครู่หนึ่ง คว้ามีดทำครัวที่ตกอยู่บนพื้นขว้างใส่ซูเสี่ยวเนี่ยน “นังตัวดี หยุดเดี๋ยวนี้นะ !”

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว

มีดเล่มนั้นถ้าโดนตัว ไม่ตายก็คางเหลือง !

มีความแค้นอะไรกันนักหนา ? ถึงต้องลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้ ?

ทุกคนกรีดร้องไม่หยุด คิดว่าซูเสี่ยวเนี่ยนต้องซวยแน่ ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนแววตาไหววูบ เหลืออดจริง ๆ “แก รนหาที่ตาย !”

เค้นเสียงลอดไรฟันสามคำนี้ออกมา ซูเสี่ยวเนี่ยนหมุนตัวหลบมีดที่พุ่งมา พร้อมกับตวัดเตะเปรี้ยง ส่งป้าผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงสลบเหมือดคาที่

เด็ดขาด เฉียบคม ไร้ความลังเล

ฉากพลิกผันขั้นเทพนี้ ทำเอาทุกคนตกตะลึง

อู้หู !

ยอดฝีมือ... ฉบับเรียลลิตี้ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนประคองเหยียนเหวยหาน รีบเดินจ้ำอ้าวออกไป “ไป ! ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล !”

ซิ่งรถปานพายุไปถึงโรงพยาบาล พอหมอได้ยินว่าแพ้รุนแรง ก็รีบทำการกู้ชีพทันที...

เวลานี้ คอของเหยียนเหวยหานบวมเป่งจนพูดไม่ได้แล้ว

แม้แต่ในโพรงจมูก ก็มีก้อนเนื้อเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาอัดแน่นไปหมด

หมอตรวจอาการเสร็จ เหงื่อแตก “โชคดีที่ส่งมาทันเวลา ไม่งั้นถ้าเกิดภาวะช็อก DIC (ภาวะลิ่มเลือดกระจายในหลอดเลือด) คนไข้คงแย่แน่ ๆ...”

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ...

เมื่อก่อนเคยได้ยินแต่ว่าเหยียนเหวยหานแพ้ผู้หญิง ตอนนั้นก็แค่ขำ ๆ คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น

ใครจะไปรู้ ว่านี่จะเป็นเรื่องจริง ?

ลองนึกดูดี ๆ ป้าคนนั้นก็แค่พุ่งเข้าใส่เขา จับข้อมือเขาไว้เท่านั้นเอง... อื้ม !

เหมือนจะมีอะไรแปลก ๆ ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนนึกถึงเรื่องที่ถูกผู้ชายคนนี้จูบในลิฟต์ขึ้นมาได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นพิกลทันที

อาการแพ้ผู้หญิงแบบนี้ หรือว่าจะเลือกปฏิบัติด้วย ?

"เนี่ยนเนี่ยน... คุณ อย่าไปนะ"

เหยียนเหวยหานที่ฟื้นขึ้นมาหลังการกู้ชีพ กำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่ อาการแพ้ดีขึ้นมากแล้ว พูดได้แล้ว แต่ประโยคแรกที่หมอนี่พูดออกมา ดันเป็นขอร้องไม่ให้เธอไป ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนคันไม้คันมือ อยากจะตบเขาสักฉาด !

"เหยียนเหวยหาน ! ฉันอยากรู้จริง ๆ ... ร่างกายคุณสุดยอดขนาดนี้ คุณรอดมาจนโตป่านนี้ได้ยังไง ? "

ต่อไปถ้าผู้หญิงคนไหนเหม็นขี้หน้าไอ้แซ่เหยียนนี่ แค่วิ่งมาจับตัวเขาทีเดียว ก็ฆ่าเขาได้เลยไหมเนี่ย ?

เหยียนเหวยหานกระพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าตาน่าสงสาร “เนี่ยนเนี่ยน ตอนนี้คุณรู้จุดอ่อนของผมแล้วนะ... ต่อไปคุณต้องปกป้องผมนะ ตกลงไหม ?”

อืม !