บทที่ 87: เปลี่ยนที่ดูไหมล่ะ
บทที่ 87: เปลี่ยนที่ดูไหมล่ะ
บทที่ 87: เปลี่ยนที่ดูไหมล่ะ
แม้ซูเสี่ยวเนี่ยนจะไม่มีความทรงจำในอดีต แต่เธอก็รู้นะว่าไอ้สิ่งที่ผู้ชายคนนี้กำลังใช้มาโดนตัวเธอมันคืออะไร !
"เวรเอ๊ย ! "
"เหยียนเหวยหาน คุณนี่มันหน้าไม่อายจริง ๆ ! "
"ที่นี่มันซูเปอร์มาร์เก็ตนะ ที่นี่คนเยอะแยะตาเป็นสับปะรด ! "
"คุณมาทำตัวหื่นกามประเจิดประเจ้อแบบนี้ อยากตายนักหรือไง ? "
"เหยียน ! เหวย ! หาน ! "
เธอฝืนยิ้มแข็งทื่อออกมา กัดฟันพูดทีละคำว่า “คุณกล้าควักออกมาให้ดูไหมล่ะ ? !”
ยังมีหน้ามาถามเธอว่าพอใจไหม... คำถามนี้จะให้เธอตอบยังไง ?
ถ้าบอกว่าพอใจ ก็เหมือนกับว่าเธอกับเขาทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ กันจริง ๆ
แต่ถ้าบอกว่าไม่พอใจ... แม่งก็ดูเหมือนทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ กันอยู่ดี !
งั้นก็ไม่ตอบมันซะเลย คิดซะว่ามีแมลงเหม็นบินผ่านหู เธอไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เหยียนเหวยหาน: “...”
หลังจากหน้ามืดครึ้มไปชั่วขณะ ก็แทบจะอกแตกตาย !
ผู้หญิงคนนี้... กล้ามายั่วโมโหเขาในเวลาแบบนี้ !
เขากัดฟันขยับเข้าไปหา สองมือประคองที่เอวของเธอ แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจว่า “ถ้าที่รักอยากดู งั้นเราไปเปลี่ยนที่ดูกัน รับรองว่าดูแล้วคุณจะอยากดูอีก เอาแล้วก็อยากเอาอีก...”
อื้ม ๆ
เขาเป็นผู้ชาย ทนการยั่วยุแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ
"ไสหัวไปเลย ! ของเท่าไม้จิ้มฟันมีอะไรน่าดูกัน..."
ซูเสี่ยวเนี่ยนยกเท้าเหยียบลงไปที่หลังเท้าเขาเต็มแรงโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน
เหยียนเหวยหานหน้าเขียวปั๊ด ขบกรามแน่น “...นี่คุณกะจะฆ่าผัวตัวเองเหรอ !”
"คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงคะ รบกวนจ่ายเงินด้วยค่ะ ทั้งหมดสามสิบแปดหยวนหกเหมา"
พนักงานแคชเชียร์โดนทั้งคู่ยัดเยียดอาหารหมา (ความหวาน) ใส่หน้า จนแทบจะทนดูไม่ไหวแล้ว
จะจีบกันหยอกกันเนี่ย ช่วยไปทำตอนที่ไม่มีคนอยู่ได้ไหม ?
"โอเคค่ะ จ่ายเงินเลย"
ซูเสี่ยวเนี่ยนจ่ายเงินเสร็จ ก็หิ้วขวดซีอิ๊วเดินจ้ำอ้าวนำออกไป
เหยียนเหวยหานเดินตามหลังมาติดๆ พอเห็นเธอรีบเดิน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือไปดึงเธอกลับมา
ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าไม่พอใจ “อะไรอีกเล่า ?”
"ข้ามถนนต้องมองซ้ายมองขวา เรื่องง่ายๆ แค่นี้ไม่รู้หรือไง ? “เหยียนเหวยหานขมวดคิ้ว น้ำเสียงเริ่มดุ”ไม่รู้จริงๆ ว่าผู้หญิงอย่างคุณมีชีวิตรอดปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไง..."
มันน่าโมโหจริงๆ !
มีที่ไหนข้ามถนนแล้วเอาแต่วิ่งพรวดพราดออกไปแบบนั้น ?
เกิดมีรถพุ่งเข้ามาชนจะทำยังไง ?
แค่คิดภาพนั้นขึ้นมา เหยียนเหวยหานก็รู้สึกหัวใจบีบรัดแน่นไปหมด
"นี่ ! ตรงนี้มันถนนในหมู่บ้านนะ แทบไม่มีรถวิ่งหรอกน่า... คุณก็ตื่นตูมเกินไปแล้ว"
ซูเสี่ยวเนี่ยนปัดมือเขาออก แล้วก้าวฉับ ๆ เดินหน้าต่อ
ทันใดนั้นเอง รถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวคันหนึ่งทางด้านซ้ายหน้า ก็พุ่งเข้ามาชนซูเสี่ยวเนี่ยนราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งและส่งเสียงคำรามกึกก้อง
"ระวัง ! "
เหยียนเหวยหานหน้าถอดสี พุ่งตัวเข้าไปหาโดยสัญชาตญาณ แต่ก็สายไปเสียแล้ว
รถบีเอ็มดับเบิลยูแล่นมาด้วยความเร็วสูง ส่วนซูเสี่ยวเนี่ยนก็วิ่งออกไปไกลพอสมควรแล้ว เหยียนเหวยหานช่วยเธอไม่ทันจริง ๆ
ซูเสี่ยวเนี่ยนได้ยินเสียงตะโกนของเหยียนเหวยหาน และสังเกตเห็นความผิดปกติของรถบีเอ็มดับเบิลยูได้ในทันทีเหมือนกัน
เธอหันขวับไปมองทางรถบีเอ็มดับเบิลยูทันที ผ่านกระจกหน้าใสแจ๋ว เธอเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึงของซูซานซานได้อย่างชัดเจน
ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่มีเวลาคิดอะไรมาก พอเห็นรถบีเอ็มดับเบิลยูพุ่งเข้ามา เธอก็อาศัยความคล่องตัวทิ้งตัวกลิ้งหลบเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทางอย่างรวดเร็ว
"เอี๊ยด ! "
เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว ในที่สุดรถก็หยุดลงตรงหน้าพุ่มไม้อย่างเฉียดฉิว
"เนี่ยนเนี่ยน ! "
เหยียนเหวยหานร้องเรียกเสียงหลง วิ่งถลันเข้ามาหา กวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “เนี่ยนเนี่ยน เป็นอะไรไหม ? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?”
"ฉันไม่เป็นไร"
ซูเสี่ยวเนี่ยนตอบเสียงเย็นเยียบ “แค่ซีอิ๊วที่ซื้อมาคงใช้ไม่ได้แล้ว”
จังหวะที่กลิ้งหลบ ซูเสี่ยวเนี่ยนกอดขวดซีอิ๊วไว้ใต้ร่าง มันช่วยรับแรงกระแทกจากการกลิ้งให้เธอได้ส่วนหนึ่ง
ทว่า ซีอิ๊วหมดก็ยังซื้อใหม่ได้
แต่คนที่ขับรถชนเธอ... จะจัดการยังไงดีล่ะ ?
"ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ เสี่ยวเนี่ยน ฉัน... เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันตกใจทำอะไรไม่ถูก ควบคุมรถไม่อยู่...” ซูซานซานลงมาจากรถด้วยท่าทางตื่นตระหนก ลนลานขอโทษซูเสี่ยวเนี่ยนไม่หยุดปาก
"เพียะ ! "
เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่นขัดจังหวะคำขอโทษของซูซานซาน
ซูซานซานยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าโกรธจัด “ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน ?”