บทที่ 65: จุมพิตเทวทูต

เวลาหกโมงเย็น สองแม่ลูกออกไปทานมื้อค่ำข้างนอก หลังจากอิ่มท้อง โต้วโต้วก็มุ่งหน้าไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของ...

เมื่อเห็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์กองมหึมาที่ถูกซื้อกลับมา ซูเสี่ยวเนี่ยนถึงกับตาโต "ลูกรัก คอมพิวเตอร์เครื่องเดียวไม่พอใช้เหรอ ? ทำไมซื้อมาเยอะขนาดนี้ล่ะ ? "

อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สารพัดอย่างที่เขาซื้อมา... อื้ม รวม ๆ แล้วเกือบครึ่งคันรถได้

"อืม จะเล่นเกมทั้งที อุปกรณ์ก็ต้องล้ำสมัยหน่อยสิฮะ" โต้วโต้วยิ้มตาหยี ทำหน้าแบบ "หม่ามี้อยากเล่นเกม ลูกชายคนนี้ย่อมสนับสนุนเต็มที่" เป็นการเอาใจหม่ามี้แบบ 360 องศาไร้ที่ติ

ซูเสี่ยวเนี่ยนมุมปากกระตุก รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที

ลูกจ๋า บ้านเรามีเงินก็จริง แต่ก็ไม่ได้ใช้แบบนี้ไหมลูก ! เกมน่ะเล่นขำ ๆ ก็พอแล้ว จริง ๆ นะ...

แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าลูกชายช่างแสนดีและน่ารักเหลือเกิน ว่าไหมล่ะ ? ไอ้หย๋า ! ซูเสี่ยวเนี่ยนชอบเล่นเกมที่สุด !

"โต้วโต้ว ไอ้สิ่งนี้คืออะไรจ๊ะ ? " เธอหยิบวัตถุรูปร่างคล้ายกระดุมขึ้นมาถามด้วยความสงสัย

โต้วโต้วเม้มปาก พูดหน้าตายว่า "หม่ามี้ฮะ อย่าขยับมั่วซั่วสิฮะ นั่นมันระเบิดกระดุม"

ไอ้... หย๋า ! มือของซูเสี่ยวเนี่ยนสั่นพั่บ ๆ สติแทบหลุดในพริบตา

ไหนบอกว่าเป็นอุปกรณ์เล่นเกมไง ! แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีระเบิดกระดุมโผล่มาได้ล่ะ ?

"หม่ามี้ฮะ ของปลอมน่ะฮะ" โต้วโต้วพูดอย่างใจเย็น ขาสั้น ๆ รีบวิ่งมาคว้าเอาระเบิดกระดุมจากมือหม่ามี้ไปทันที... ในดวงตาสีดำสนิทฉายแววเย็นเยียบวูบหนึ่ง

ฉู่เฟิงคนนั้นทำงานยังไงกันนะ ? ไหนบอกว่าของพวกนี้ต้องเก็บรักษาอย่างระมัดระวังและซ่อนให้มิดชิดที่สุดไง ! เกิดระเบิดใส่หม่ามี้ขึ้นมาจะทำยังไง !

โต้วโต้วกำระเบิดกระดุมขนาดจิ๋วไว้ในอุ้งมือ โดยไม่รู้สึกว่าการที่เด็กตัวแค่นี้พกพาของอันตรายที่มีพลังทำลายล้างสูงเป็นเรื่องผิดปกติเลยสักนิด

"โต้วโต้ว หม่ามี้มองของพวกนี้แล้วเริ่มตาลาย หม่ามี้ไปพักผ่อนก่อนนะ... ถ้าหนูติดตั้งคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เสร็จเมื่อไหร่ ค่อยมาบอกหม่าอี้นะจ๊ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนหาววอด หลังจากกินมื้อค่ำแล้วเดินห้าง พละกำลังที่มีก็แทบจะหมดเกลี้ยง อืม จริง ๆ แล้วลึก ๆ เธอไม่ใช่แค่คนหลงทิศ แต่ยังเป็นคนขี้เกียจตัวเป็นขนอีกด้วย

"ได้ฮะหม่ามี้ ไม่มีปัญหาฮะ" โต้วโต้วช่วยปิดม่านให้ซูเสี่ยวเนี่ยนอย่างใส่ใจ พร้อมกับจัดที่นอนให้เรียบร้อย แถมยังเตรียมน้ำอุ่นใส่กระบอกเก็บความร้อนไว้ที่โต๊ะข้างเตียง จากนั้นจึงเอ่ยบอกหม่ามี้ "ราตรีสวัสดิ์นะฮะหม่ามี้ ขอให้ฝันดีฮะ"

จุมพิตแผ่วเบาประทับลงบนหน้าผากของซูเสี่ยวเนี่ยน... นี่คือจุมพิตบอกราตรีสวัสดิ์ที่โต้วโต้วมอบให้ราชินีหม่ามี้ของเขา

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

เธอหน้าตึงมุมปากกระตุก รู้สึกหนักใจแปลก ๆ

ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกเหมือน "คุณพ่อผู้อาทรคอยดูแลลูกสาวตัวน้อย" ขนาดนี้ล่ะเนี่ย ?

"โต้วโต้ว" จู่ ๆ ก็ไม่อยากนอนขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ซูเสี่ยวเนี่ยนลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าปวดร้าวใจพลางทบทวนตัวเองอย่างหนัก

"โต้วโต้ว หม่ามี้ดูไร้ประโยชน์มากเลยใช่ไหมจ๊ะ ? "

โต้วโต้ว: "ไม่หรอกฮะ ! หม่ามี้คือหม่ามี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเลย"

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "แต่ทำไมหม่ามี้ถึงรู้สึกว่า หม่ามี้คลอดหนูมาเพื่อให้หนูมาทวงหนี้หม่ามี้กันล่ะ ? "

โต้วโต้วหน้าตึง พูดปลอบใจว่า "หม่ามี้สบายใจเถอะฮะ โต้วโต้วเกิดมาเพื่อใช้หนี้ให้หม่ามี้ต่างหากล่ะฮะ ! "

เอ๊ะ ? ฟังดูแปลก ๆ แต่ก็ดูเหมือนจะมีเหตุผล

ซูเสี่ยวเนี่ยนสบายใจขึ้นมาทันที เธอลูบหัวลูกชาย "เด็กดี หม่ามี้จะนอนแล้วนะ"

"ได้ฮะหม่ามี้ ไม่มีปัญหาฮะ"

จุมพิตราตรีสวัสดิ์รอบที่สองช่วยกล่อมให้หม่ามี้ผู้มีหัวใจสาวน้อยขี้กังวลเข้าสู่ห้วงนิทรา

โต้วโต้วปิดไฟ แย้มประตูห้องไว้ แล้วถอนหายใจยาวพลางเดินกลับห้องตัวเอง เขาวางกองอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไว้ข้างหนึ่ง โต้วโต้วสวมถุงมือยางแพทย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก้มตัวลงลากขวดโหลและสารพัดสิ่งจากใต้เตียงออกมา แล้วเริ่มลงมือปรุงยาด้วยตัวเอง

ติ๊ด ! หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีข้อมูลเลื่อนไหลพลันเด้งกล่องข้อความขนาดใหญ่ขึ้นมา

เสียงของหยางชิงเฟิงดังขึ้นด้วยความฉงน "เอริค ? "

โต้วโต้วหัวเราะหึ ๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังข้างหูหยางชิงเฟิง "พี่หยางฮะ ช่วงนี้ผมกำลังพัฒนายาตัวใหม่ ชื่อว่า 'จุมพิตเทวทูต' (Angel's Kiss) พี่หยางสนใจจะรับไปลองไหมฮะ ? "

หยางชิงเฟิงตาเป็นประกาย "จุมพิตเทวทูตเหรอ ? ฟังดูหรูหราดีนี่"

"แน่นอนสิฮะ ระดับเอริคลงมือเอง มีอันไหนไม่หรูหราบ้างล่ะ ? " โต้วโต้วพูดอย่างมั่นใจ มุมปากภายใต้หน้ากากป้องกันยกยิ้มอย่างมาดมั่น มือของเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ปริมาณในหลอดทดลองแต่ละหลอด เวลา และอุณหภูมิ เขาควบคุมมันได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

หยางชิงเฟิง: "หนูวางแผนจะทำยังไง ? "

โต้วโต้วยิ้ม น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนและนุ่มลึก "พี่หยางเห็นข่าวฮอตในเน็ตหรือยังฮะ ? ผมคิดว่าถ้าผลิตยาตัวใหม่นี้ออกมาสำเร็จ ก็คงต้องมีคนมาเป็นหนูทดลองสักหน่อย ในเมื่อเป็นแบบนั้น ผมก็มีหนูทดลองที่เข้าท่าอยู่ตัวหนึ่ง พี่หยางสนใจจะส่งคนมาจับตัวเขาไปไหมฮะ ? "

"ใคร ? "

"เคอเจิ้นหลิน"

หยางชิงเฟิงหัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ทัน "หนูมีแค้นกับเขาเหรอ ? "

"ไม่มีฮะ"

"เขามาหาเรื่องหนูเหรอ ? "

"เปล่าฮะ"

"แล้วทำไมหนูถึงจะให้เขาเป็นหนูทดลองล่ะ ? " หยางชิงเฟิงคุยไปพลางไถหน้าจอคอมพิวเตอร์หาข้อมูลทั้งหมดของเคอเจิ้นหลินไปด้วย

เมื่อตรวจสอบดูแล้ว แน่นอนว่าเรื่องมันไม่ธรรมดา สีหน้าของหยางชิงเฟิงเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด จนสุดท้ายก็เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

ปัง ! เขาทุบโต๊ะเสียงดัง

หยางชิงเฟิงพูดเสียงเข้ม "ตกลง ! เอาหมอนี่แหละ ! "

"โอเค พี่หยางนี่เด็ดขาดจริง ๆ " โต้วโต้วดีดนิ้ว มองดู 'จุมพิตเทวทูต' ที่ปรุงสำเร็จแล้ว ในดวงตาสีดำสนิทฉายแววพึงพอใจอย่างยิ่ง

"พี่หยางฮะ จุมพิตเทวทูต... สำเร็จแล้วฮะ"

"สรรพคุณเป็นยังไงบ้าง ? "

"ก็ประมาณว่า... ทำให้รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นล่ะมั้งฮะ... เพราะถึงแม้สิ่งนี้จะไม่ใช่ไวรัส แต่มันก็ร้ายกาจมาก มันจะทำให้ประสาทรับความรู้สึกเจ็บปวดขยายตัวเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าในทันที หึหึ ของแบบนี้ ต่อให้เป็นสายลับที่ใจแข็งที่สุดในโลกมาเจอเข้า ก็ต้องกลายเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวอย่างแน่นอน"

ต้องยอมรับเลยว่า สิ่งนี้มัน "โรคจิต" จริง ๆ

หยางชิงเฟิงมุมปากกระตุก รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่ดึงตัวอัจฉริยะทั้งด้านการแพทย์และคอมพิวเตอร์คนนี้มาอยู่ข้างกาย

ไม่อย่างนั้น... หากปล่อยให้อัจฉริยะคนนี้เติบโตไปตามยถากรรม แล้วเกิดถูกฝ่ายตรงข้ามชิงตัวไป องค์กรแองเจิลของพวกเขาคงรับมือไม่ไหวแน่ ๆ

"ได้ เดี๋ยวพี่จะส่งคนไปรับ" และจะจัดการลากตัวไอ้หนูทดลองที่สมควรตายหมื่นครั้งคนนั้นกลับมาลิ้มรสความทรมานให้เต็มคราบ

โต้วโต้วตอบรับ แล้วกดตัดสาย ก่อนจะเก็บจุมพิตเทวทูตไว้อย่างระมัดระวัง เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขายกยิ้มที่มุมปาก ในแววตาฉายแววเย็นชา

ส่วนในตอนนี้ เคอเจิ้นหลินกำลังปวดหัวแทบระเบิดกับกระทู้แฉนับไม่ถ้วนที่ผุดขึ้นมาในเน็ตจนเขากระวนกระวายใจอย่างหนัก ถึงขั้นไม่กล้ากบดานอยู่ที่บ้านตัวเอง เขาหนีออกมากลางดึกเพื่อไปซ่อนตัวอยู่ในห้องพักเล็ก ๆ ที่เขาเคยซื้อไว้นานแล้ว เขาเดินไปเดินมาในห้องด้วยความร้อนรนจนแทบจะบ้า เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน ? ทั้งที่ตอนทำเรื่องพวกนั้น เขาก็จัดการเก็บกวาดร่องรอยจนสะอาดเอี่ยมแล้ว... พวกนั้นไปขุดคุ้ยมันขึ้นมาได้ยังไงกันนะ !

"ไอ้เวรเอ๊ย ต้องมีคนจงใจเล่นงานฉันแน่ ๆ มีคนจงใจเล่นงานฉัน ! "