บทที่ 63: บนหน้าคนเลวไม่ได้มีตัวหนังสือเขียนไว้นี่ฮะ

พนักงานรักษาความปลอดภัยรับสายปุ๊บก็รีบมาที่ตึก B ทันที และรวบตัวตาแก่ประหลาดที่กำลังกดกริ่งรัว ๆ ได้คาหนังคาเขา

ซูซิงเหอเริ่มลนลาน "เฮ้ย ! พวกแกทำอะไร ? ฉันมาหาลูกสาวนะ ปล่อยฉัน ! ฉันเตือนไว้นะว่าพวกแกกำลังทำผิดกฎหมาย จับคนโดยไม่มีสาเหตุกลางวันแสก ๆ แบบนี้ ฉันจะฟ้องพวกแก ! "

"ฟ้องพวกเรา ? " หัวหน้า รปภ. มองซูซิงเหอด้วยสายตาเหยียดหยามจนเผลอขำออกมา "ได้เลย ! นี่ยังจะกล้ากลับดำเป็นขาวอีกนะ ! เจ้าของห้องเขาแจ้งมาว่าคุณอาศัยช่วงที่ผู้ใหญ่ไม่อยู่บ้าน จะมาลักพาตัวเด็กน้อยน่ารักไปใช่ไหมล่ะ ? "

"คนประเภทคุณน่ะ ผมเห็นมาเยอะแล้ว"

"แต่งตัวดูดีเหมือนเป็นคน... แต่ข้างในน่ะมันเศษสวะชัด ๆ ! "

"บอกมา ! ปากก็บอกว่ามาหาลูกสาว งั้นผมถามหน่อย ลูกสาวคุณชื่ออะไร ? บอกมาสิ... ถ้าบอกไม่ได้ ผมจะส่งคุณเข้าสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ ! พวกคนเลวที่ชอบลักพาตัวผู้หญิงและเด็กอย่างพวกคุณ ถ้าเราจับได้ ไม่มีวันปล่อยไปแน่ ! "

หัวหน้า รปภ. พูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรม ทำเอาซูซิงเหอแทบจะกระอักเลือดตาย

ใบหน้าแก่ ๆ ของเขาซีดเผือด กัดฟันพูดว่า "ลูกสาวฉันชื่อ ซูเสี่ยวเนี่ยน ! รู้จักไหมชื่อซูเสี่ยวเนี่ยนน่ะ ? เธอเป็นเจ้าของห้องที่นี่ใช่ไหมล่ะ ? ถ้าแกกล้าบอกว่าไม่ใช่ล่ะก็ ฉัน... ฉันจะไปหาหัวหน้าพวกแกเดี๋ยวนี้ ! "

ซูซิงเหออยากจะบอกว่าถ้าพวกเขาบอกว่าไม่ใช่ เขาจะโทรหาซูเสี่ยวเนี่ยนทันที... เสียดายที่เขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเธอ

"เอ๊ะ ? หัวหน้าหวังครับ ในตึก B มีเจ้าของห้องชื่อนี้จริง ๆ ด้วยครับ" รปภ. อีกคนช่วยเตือน

ซูซิงเหอได้ยินก็แค่นหัวเราะทันที เหมือนเรี่ยวแรงกลับคืนมา เขาพูดสวนทันควัน "เป็นไงล่ะ ? ฉันพูดผิดที่ไหน ลูกสาวฉันอยู่ที่นี่จริง ๆ ! "

หัวหน้าหวังตวัดสายตามองไอ้ลูกน้องจอมจุ้นทันที ชักจะขัดหูขัดตาขึ้นมาซะแล้ว ปกติก็ดูฉลาดดี ทำไมตอนนี้ดันเสนอหน้าขึ้นมาล่ะ?

เขาเลิกคิ้วมองซูซิงเหอเหมือนมองคนโง่ "ก็แค่ชื่อ ใคร ๆ ก็อ้างได้ ถ้าแน่จริงก็ให้ลูกสาวคุณมารับสิ หรือจะให้ลูกเขยหรือหลานชายมารับก็ได้... พวกเขาอยู่ที่นี่กันหมดนั่นแหละ"

"คุณ..." ซูซิงเหออึ้งไปครู่หนึ่ง "เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ ? คุณบอกว่าพวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นี่เหรอ ? "

เรื่องนี้ทำไมซานซานไม่เห็นบอกเขาเลยล่ะ ?

"ใช่สิ ! คุณบอกว่าเป็นพ่อของคุณซู แต่ขนาดที่ว่าบ้านเขามีกี่คนคุณยังไม่รู้เลย ยังจะกล้าบอกว่าไม่ใช่คนค้ามนุษย์อีกเหรอ ? แถมยังจะมาหาหัวหน้าผมอีก ? "

ฝันไปเถอะ !

หัวหน้าหวังหน้าถอดสี ตัดสินใจโทรแจ้งสถานีตำรวจทันที

ซูซิงเหอกระทืบเท้าด้วยความโกรธ ตะโกนลั่น "ฉันบอกคุณแล้วไงว่าเรื่องมันเป็นยังไง ? ฉันอายุขนาดนี้แล้วจะหลอกคุณได้เหรอ ? ฉันบอกว่าเธอเป็นลูกสาวฉัน เธอก็คือลูกสาวฉันสิ"

ทำไม รปภ. ที่นี่ถึงได้หัวแข็ง คุยไม่รู้เรื่องขนาดนี้เนี่ย ?

"โธ่เอ๋ย! สมัยนี้มันเอาแน่เอานอนไม่ได้หรอก คุณไม่เคยได้ยินประโยคนี้หรือไง... ไม่ใช่ว่าคนแก่กลายเป็นคนเลวหรอกนะ แต่เป็นคนเลวที่แก่ตัวลงต่างหาก" หัวหน้าหวังพูดจบก็เปลี่ยนสีหน้าทันที "พอแล้ว ! ไม่ต้องพูดมาก ผมดูยังไงคุณก็คือคนเลว"

เขาสั่งให้ รปภ. จับตัวตาแก่หัวหมอไว้ก่อน แล้วกดกริ่งคุยกับโต้วโต้วโดยตรง "สวัสดีครับ ใช่หนูซูหลิงเฉินไหมครับ ? "

โต้วโต้วรับสายด้วยท่าทางสงบนิ่ง "คุณอาสวัสดีครับ ผมคือซูหลิงเฉินครับ ไม่ทราบว่าตาแก่ประหลาดที่กดกริ่งคนนั้นไปหรือยังครับ ? "

หัวหน้าหวังยิ้มอย่างอ่อนโยน ปกติเขาก็ชอบเด็กคนนี้อยู่แล้ว ปากหวาน ฉลาด น่ารัก... มิน่าล่ะพวกค้ามนุษย์ถึงได้อยากลักพาตัวไป

เขาปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไม่ต้องกลัวนะครับลูก ไม่มีอะไรแล้ว ตาแก่คนนั้นโดนจับแล้วครับ แต่ว่าเขาบอกชื่อหม่ามี้ของหนูได้ถูกต้องด้วยนะ ! "