ตอนที่ 268 หวาดกลัว (ฟรี)

ตอนที่ 268 หวาดกลัว

เหนือสำนักเสียงสวรรค์ ชายวัยกลางคนในชุดดำรู้สึกราวกับหัวใจกำลังหลั่งเลือด

ถึงตอนนี้ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร นี่ต้องเป็นฝีมือของยอดฝีมือระดับสูงสุดที่ลงมือแทรกแซงแล้ว!

และยังเป็นการลงมือจากเงามืดอีกด้วย

ผู้ที่ตายไป ล้วนเป็นศิษย์ และผู้อาวุโสของสำนักเขา

ขณะที่คนเบื้องหลังของอีกฝ่าย… กลับไม่สูญเสียอะไรเลยแม้แต่น้อย!

ใครก็ได้ช่วยบอกเขาที เหตุใดค่ายกลมารจึงเกิดแรงสะท้อนกลับได้?!

ตามปกติ ค่ายกลทั่วไปเมื่อถูกทำลายก็ถูกทำลายไปเฉยๆ ไม่ควรเกิดปัญหาใหญ่โตอะไร

แต่ค่ายกลมารนี้กลับสะท้อนพลังกลับมาตรงๆ

ศิษย์และคนของสำนักมารปลิดวิญญาณของเขา ถูกแรงสะท้อนคร่าชีวิตไปเกือบครึ่งหนึ่ง

ที่เหลือก็ล้วนบาดเจ็บหนักเบาแตกต่างกันออกไป

แม้เขาจะไม่ใส่ใจชีวิตลูกน้องนัก แต่ความสูญเสียเช่นนี้… มันมากเกินไปแล้ว!

สถานการณ์ตอนนี้ หากยังดันทุรังบุกต่อก็ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย

หญิงสาวผู้นั้น ภายใต้การหนุนเสริมของค่ายกลป้องกันสำนักสามารถลากพวกเขาสามคนให้ตกตายไปอย่างน้อยสองคนได้จริงๆ นั่นไม่ใช่คำพูดเพ้อฝันเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้วันนี้ยึดสำนักเสียงสวรรค์ได้ เขาก็ไม่คิดว่าตนเองจะมีชีวิตอยู่พอจะได้ลิ้มรสชัยชนะนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่ลงมือเมื่อครู่นี้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ระดับใดกันแน่

ค่ายกลมารนี้ แม้นางจะใช้ค่ายกลป้องกันสำนักทุ่มพลังเต็มกำลังก็ยังไม่อาจสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย

ต่อให้เผาผลาญพลังชีวิตของตนเอง… ก็ยังทำไม่ได้

แต่กลับถูกใครบางคนบดทำลายด้วยกระบี่เดียว!

เช่นนั้นก็หมายความว่า พลังของคนผู้นั้น… อยู่เหนือหญิงสาวที่ได้รับการหนุนเสริมจากค่ายกลอย่างสิ้นเชิง?

ขั้นผสานมรรคา!

ต้องเป็นยอดฝีมือขั้นผสานมรรคาอย่างไม่ต้องสงสัย!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จิตใจของเขาก็เริ่มถอยหนีโดยไม่รู้ตัว

เขารู้ดีว่า สำนักมารปลิดวิญญาณของตนก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของผู้อื่นเท่านั้น

มีคุณค่า ก็ถูกใช้ หมดค่า ก็ถูกโยนทิ้ง

นี่คือเรื่องปกติในโลกของผู้บำเพ็ญเซียนสายมาร ที่ซึ่งคำว่า “มนุษยธรรม” ไม่เคยมีอยู่

กับหมากตัวหนึ่ง พวกมันย่อมไม่คิดใส่ใจอะไรมากนัก

ถึงขนาดที่ว่าค่ายกลนี้จะเกิดแรงสะท้อนกลับ พวกมันก็ไม่เคยเตือนเขาเลยแม้แต่น้อย

บัดนี้ เมื่อมียอดฝีมือขั้นผสานมรรคาคนอื่นเข้ามาแทรกก็เท่ากับว่า… นี่คือศึกของเทพเซียน

ส่วนเขา เป็นได้แค่ภูตผีตัวเล็กๆแม้แต่ระดับผีแม่ทัพก็ยังเอื้อมไม่ถึง

หากเข้าไปพัวพันกับศึกเช่นนี้ สิ่งที่รออยู่ อาจเป็นหายนะล้างบางทั้งสำนัก

แต่เมื่อขึ้นเรือโจรมาแล้วก็ย่อมต้องแล่นไปจนสุดทาง

เขา… ไม่มีทางถอยอีกแล้ว

ไม่มีที่ให้ถอย

จากนั้น เขามองไปยังความว่างเปล่าที่ซึ่งเงาร่างสองสายเคยซ่อนอยู่

บัดนี้ ทั้งสองก้าวออกมาจากมิติว่างเปล่า

เป็นชายหนึ่ง หญิงหนึ่งอายุราววัยหนุ่มสาว

การแต่งกายแปลกประหลาดยิ่งทั่วร่างเต็มไปด้วยอักขระมารหนาแน่น ราวกับหนอนเกาะกระดูก พันรัดแขนและใบหน้าแน่นหนา

เขารีบเข้าไปต้อนรับ

“ทูตมารทั้งสอง… พวกท่านยังคิดจะบุกต่ออีกหรือไม่?”

“ทำไม?” ชายหนุ่มผู้นั้นแค่นเสียงเย็นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน

“เจ้าคิดจะถอยแล้วงั้นหรือ?”

ชายวัยกลางคนฝืนยิ้ม

“ไม่ใช่ว่าข้าอยากถอย เพียงแต่…”

“ผู้ที่ลงมือเมื่อครู่ ไม่มีใครรู้ว่าระดับใดและจะย้อนกลับมาอีกหรือไม่… ก็ไม่มีใครกล้ารับประกัน”

“หากพวกท่านมีวิธีรับมือ ข้าย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง”

“ต่อให้ไม่มี…ขอเพียงพวกท่านสั่งการสำนักมารปลิดวิญญาณทั้งบนล่างพร้อมจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”

แววตาของชายหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที

“คำสั่งจากเบื้องบน คือยึดเขตฉวนอวิ๋นให้ได้ภายในสามวัน”

“ไม่ว่าพวกมันจะเล่นลูกไม้อันใดวันนี้ สำนักเสียงสวรรค์ต้องล่มสลายที่นี่!”

หญิงสาวก็เอ่ยเสียงหนักแน่น

“มีนางเพียงคนเดียว ต่อให้พึ่งค่ายกลป้องกันสำนักเราก็สามารถลากให้นางตายได้!”

“ไม่เช่นนั้น หากกลับไปแล้วถูกตำหนิต่อให้เป็นข้าก็แบกรับโทษทัณฑ์ไม่ไหว!”

“ส่วนเรื่องคนผู้นั้น หากเขากล้าลงมืออีก เบื้องบนจะไม่นิ่งเฉยอย่างแน่นอน!”

สีหน้าชายวัยกลางคนหม่นลง

เขารู้แล้ว นี่คือคำสั่งฆ่าตัวตาย

หลังผ่านวันนี้ไป สำนักของเขา… อาจไม่เหลืออยู่อีกต่อไป

แต่หากสามารถกำจัดศัตรูเก่าแก่ได้ทรัพยากรทั้งหมดในสำนักเสียงสวรรค์ก็จะตกเป็นของเขามิใช่หรือ?

ทูตมารเหล่านี้ไม่มีวันเหลียวแลสิ่งของเล็กน้อยเหล่านี้ เป้าหมายของพวกเขามีเพียงทั้งเขตฉวนอวิ๋นเท่านั้น

เขากัดฟัน งั้นก็ทำ!

สำนักจะอยู่หรือไม่อยู่ ช่างมันขอเพียงได้ทรัพยากรเหล่านี้บวกกับคำสัญญาจากทูตมาร

บางทีในไม่ช้า เขาอาจบรรลุขั้นผสานมรรคาได้เช่นกัน

ถึงตอนนั้น… ทะเลกว้างย่อมมีที่ให้ปลาแหวกว่าย

เขาเลี้ยงดูศิษย์เหล่านี้มานานถึงเวลาที่พวกมันต้องตอบแทนแล้ว

แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก

เงาร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากความว่างเปล่าอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างราวกับเห็นผี

นั่นคือหญิงผู้หนึ่งผมเผ้ารุงรังสกปรกจนจับตัวเป็นก้อน

สวมเพียงชุดเต๋าสีเทาหม่นเปื้อนฝุ่น เปื้อนคราบน้ำเก่าโทรมอย่างน่าสมเพช

หญิงมอซอเช่นนี้กลับทำให้ทั้งสามคนรู้สึกราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจพร้อมๆ กัน

นางยืนอยู่กลางอากาศ ไม่เอ่ยคำใด

เพียงจ้องมองทั้งสามนิ่งๆ

ในใจของพวกเขา สัญญาณอันตรายเย็นเยียบแล่นวาบ

“เหยียนเสี่ยวหรู?!” ชายวัยกลางคนเสียงสั่น ฟันกระทบกัน ไม่รู้ว่าเพราะความหวาดกลัว หรือเพราะความหวาดผวาอย่างอื่น

“เจ้า… ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรือ?!”

“ศิษย์พี่?”

หญิงที่กำลังคุมค่ายกลอยู่ สีหน้าพลันฉายแววดีใจอย่างไม่อาจปิดบังได้

ต่อให้สภาพจะเป็นเช่นนี้ นางก็ยังจำได้ในทันที

นี่คือ ศิษย์พี่ที่เลี้ยงดูนางมาด้วยมือตนเอง

เมื่อพันปีก่อน ศิษย์พี่ผู้นี้เคยเดินทางไปยังดินแดนรกร้างทางเหนือเพื่อเสาะหาโอกาสบรรลุขั้นหลอมสูญตาระดับกลาง

หลังจากนั้นก็ไร้ข่าวคราวใดๆ

ใครจะคิดว่า… ในยามที่สำนักเผชิญวิกฤตเป็นตายเช่นนี้ นางจะปรากฏตัวขึ้นจริงๆ

หากเป็นศิษย์พี่จริง เช่นนั้นพลังในปัจจุบันจะอยู่ในระดับใดกันแน่?!

ย่อมต้องมากพอจะช่วยสำนักให้รอดพ้นจากหายนะได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่า… ศิษย์พี่ในตอนนี้ ดูแปลกๆ นัก?

แต่นางก็ไม่คิดมากอีก

ในชั่วพริบตา นางก็ลงมือโจมตีหนึ่งในผู้ที่เพิ่งปรากฏกายขึ้น

ชายหนุ่มผู้นั้นรับการโจมตีไว้ทั้งๆ อย่างฝืนทน แต่กลับถูกแรงสะเทือนซัดกระเด็นออกไปไกลกว่าจะตั้งหลักได้จริงๆ ก็ไกลลิบ

สีหน้าซีดเผือด อ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านทูตมาร!” เจ้าสำนักวัยกลางคนหน้าเปลี่ยนสี รีบเข้าไปพยุงร่างนั้นเอาไว้

“ไป!” ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันเปล่งคำนี้ออกมา

หากไม่ไปตอนนี้ พวกเขาต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่จริงๆ

อีกทั้ง ระยะเวลาสามวัน ตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวเท่านั้น

ยังมีเวลาให้วางแผนการ คราวหน้าที่กลับมาอาจไม่ใช่แค่พวกเขาไม่กี่คนอีกแล้ว

ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็น

จากนั้น ร่างก็หายลับไปบนฟากฟ้า

หญิงผู้บำเพ็ญเซียนสายมารก็เหลือบมอง ยอดฝีมือขั้นหลอมสูญตาทั้งสองของสำนักเสียงสวรรค์เพียงแวบหนึ่ง นางไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะจากไปเช่นกัน

เหลือเพียงเจ้าสำนักมารปลิดวิญญาณที่จ้องมองหญิงมอซอผู้นั้นอยู่ครู่หนึ่ง แววตาสะท้านสั่นไหว

ก่อนจะหันกายจากไป เขารู้จักหญิงผู้นี้ดี และต่อสู้กันมานานนับพันปี เกือบทุกครั้ง… เขาล้วนถูกนางกดไว้หนึ่งขั้น

ไม่คิดเลยว่า วันนี้นางจะปรากฏตัวอีกครั้ง

เขาเคยคิดว่า นางตายอยู่ในดินแดนรกร้างแห่งนั้นไปแล้ว

เมื่อทั้งสามจากไป ศิษย์และคนของสำนักมารปลิดวิญญาณก็ทยอยถอนตัว

พวกมันไม่มีอะไรต้องเก็บกวาด

ผู้บำเพ็ญเซียนสายมาร… แทบไม่มีคำว่า “สหาย”

แม้แต่คนเก็บศพก็ไม่มีอยู่จริง

ทุกอย่างจบลงก็แยกย้ายไปเช่นนั้น

“ศิษย์พี่…”

เมื่อผู้คนจากไปหมดแล้ว หญิงสาวเจ้าของเจ็ดหฤทัยพิณมายาจึงก้าวเข้าไปมองหญิงมอซอผู้นั้นอย่างใกล้ชิด

ดวงตาของนางว่างเปล่าไร้ประกาย

ดูเลื่อนลอย เย็นชาจนน่าขนลุก

“สำนัก…มีภัย…กลับสำนัก…”

หญิงผู้นั้นพึมพำซ้ำไปซ้ำมา สองมือสอดอยู่ในแขนเสื้อท่าทางแข็งทื่อ ราวกับหุ่นไม้

“ศิษย์พี่? ศิษย์พี่?” หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น

นางไม่รู้เลยว่า ศิษย์พี่ต้องผ่านอะไรมาบ้างถึงกลายเป็นเช่นนี้

แต่สิ่งที่สัมผัสได้ชัดเจนคือ ระดับพลังในตอนนี้อยู่ที่ขั้นหลอมสูญตาระดับกลางจริงๆ

เพียงแต่ว่า… ไร้ซึ่งพลังชีวิตแม้แต่น้อย

หรือกล่าวอีกอย่างคือ… นางตายไปแล้ว?

หญิงสาวไม่กล้าคิดต่อ ทำได้เพียงพาศิษย์พี่กลับเข้าไป

เมื่อทำการตรวจสอบอย่างละเอียด ดวงตานางก็แดงก่ำนิ่งเงียบอยู่นาน ไม่อาจเปล่งวาจาใด

ทารกวิญญาณของศิษย์พี่ได้สูญสิ้นไปแล้ว

ไม่ก็สลาย

ไม่ก็ถูกเผาผลาญจนหมด

หลงเหลืออยู่มีเพียงร่างกายหนึ่งเท่านั้น

แต่ริมฝีปากกลับยังพึมพำถึงสำนักไม่หยุด

“สำนัก…มีภัย…กลับสำนัก…”

มีเพียงเศษเสี้ยวของจิตสำนึกก่อนตายที่ยังคงหลงเหลือ และบางครั้งก็กลับมาชัดเจนขึ้นชั่วครู่หนึ่ง

ศิษย์พี่… น่าจะหาวิธีฝ่าด่านพลังได้จริง

แต่ราคาที่ต้องจ่ายอาจเป็นการสังเวยทารกวิญญาณของตนเอง

ถึงจะมีพลังเต็มร่างเช่นนี้ แล้วจะมีประโยชน์อันใดอีกเล่า…

หญิงสาวนิ่งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ศิษย์พี่… วิกฤตของสำนักคลี่คลายแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“ไม่เป็นอะไรแล้ว… ไม่เป็นอะไรแล้ว…”

หญิงมอซอผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อยเพียงพยักหน้าช้าๆ

จากนั้นก็หลับตาลง ราวกับได้ปลดเปลื้องภาระทั้งหมดในที่สุด

ความยึดติดทั้งปวง สลายหายไปในชั่วขณะนั้น

สำนักปลอดภัยแล้ว… ช่างดีเหลือเกิน ริมฝีปากของนางเผยรอยยิ้มบางเบาแล้วก็ไร้ซึ่งลมหายใจใดๆ อีกต่อไป

นางไม่ได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือแล้วศิษย์พี่รู้ได้อย่างไรว่าสำนักกำลังเผชิญเภทภัย?

อีกทั้งร่างกายของศิษย์พี่… มาจากที่ใด เรื่องเหล่านี้นางไม่รู้เลย

นางรู้เพียงว่าหากไม่ใช่เพราะศิษย์พี่ออกมาข่มขวัญทั้งสามคนนั้น สำนักของพวกนาง คงไม่มีแม้แต่เวลาจะเตรียมตัว

ต่อให้นางแลกชีวิต สังหารได้สักหนึ่งหรือสองคนเท่านั้น ล้วนแต่แทบไม่มีความหมายใดๆ

ศิษย์ในสำนักก็อาจยังไม่หลีกพ้นจากความตายอยู่ดี

แต่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ยังมีเวลาให้เตรียมการ

บางที… นี่อาจเป็นความหมายของ “สำนัก”

แม้คนที่ตายไปแล้วไม่รู้ว่าจากโลกนี้มานานเพียงใด

แต่เมื่อสำนักมีภัย นางก็ยังสามารถกลับมาได้

และหากจำเป็นนางก็ยังสามารถออกมือดึงพลังบางส่วนในยามมีชีวิตออกมาใช้

หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดขอบตาที่แดงก่ำ

นางร้องไห้ไม่ได้ และล้มลงไม่ได้

เพราะด้านหลังของนางยังมีทั้งสำนักที่ต้องปกป้องคุ้มครอง

นางเตรียมจะส่งศิษย์บางส่วนออกไป เพราะคนเหล่านั้นย่อมต้องกลับมาอีกแน่

และคราวหน้าสิ่งที่ต้องเผชิญอาจเป็นการโจมตีที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ตราบใดที่สายสืบทอดยังไม่ขาดสะบั้น คนของสำนัก… แม้ตายก็ยังเหมือนไม่ตายจริงๆ

นางไม่ได้ประกาศเรื่องนี้ออกไป

มิฉะนั้น การเสียสละของศิษย์พี่ก็จะไร้ความหมายอย่างสิ้นเชิง

และคนเหล่านั้นย่อมกลับมาเร็วขึ้นกว่าเดิม

นางนึกถึงกระบี่หนึ่งเล่มที่ดังแยกท้องฟ้าทั้งผืนออกเป็นสอง

หากไม่มีกระบี่เล่มนั้นต่อให้ศิษย์พี่ยังอยู่ก็อาจไม่ช่วยอะไรได้เลย

นางไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใครแต่ต้องเป็นยอดฝีมือกระบี่ผู้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

นางทำได้เพียงเก็บความสำนึกคุณนั้นไว้ในใจ

สำนักของนางแทบจะถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายเลยก็ว่าได้

แต่เพราะกระบี่เล่มนั้น สำนักมารปลิดวิญญาณเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย

เมื่อเทียบกันแล้ว ใครกันแน่ที่สูญเสียมากกว่ากันก็ยากจะกล่าวได้

นางก้าวออกไป

เหล่าศิษย์และคนในสำนักยังคงยืนอึ้งไม่อาจเรียกสติกลับมาได้เนิ่นนาน

พวกเขาเคยเป็นจ้าวดินแดนถึงขั้นกล่าวได้ว่าเป็นสำนักเซียนอันดับหนึ่งแห่งเขตฉวนอวิ๋น

แต่กลับยังต้องเผชิญวิกฤตล้างบางทั้งสำนัก

ทว่าวันนี้พวกเขากลับถูกช่วยไว้ด้วยกระบี่เพียงเล่มเดียว

กระบี่เดียว… เกือบทำลายสำนักมารปลิดวิญญาณไปกว่าครึ่งหนึ่ง

นี่คือพลังที่แกร่งกล้าถึงเพียงใดกัน?

จนทำให้เลือดในกายของพวกเขา เดือดพล่านแทบจะปะทุ

นี่แหละ… พลังของคนผู้เดียวที่สามารถกดทับหนึ่งสำนักได้จริง

น่าเสียดายที่ยอดฝีมือลึกลับผู้นั้นไม่ได้ลงมืออีก

ไม่เช่นนั้นคนเหล่านี้คงไม่มีใครรอดชีวิตกลับไป

แน่นอนทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดของพวกเขาเท่านั้น

การที่คนผู้นั้นยอมลงมือ ก็ถือว่าเมตตาเกินพอแล้ว

จะไปเรียกร้องอะไรได้อีกเล่า?

“ถ้าไม่มีกระบี่เล่มนั้น วันนี้พวกเราคงตายกันหมดแล้ว”

“ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดถึงได้มีพลังแข็งแกร่งเพียงนี้อาจจะแข็งแกร่งกว่าแม้แต่บรรพจารย์เสียอีก”

“ยอดฝีมือเช่นนั้นยังยอมช่วยพวกเราแสดงว่าเราก็ไม่ได้โดดเดี่ยว ต้องมีคนที่ทนดูสิ่งที่พวกมันทำไม่ได้ เพียงแต่ว่ายอดฝีมือผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไปพวกเราก็หาช่องทางติดต่อไม่ได้เลย”

“แม้พวกมันจะล่าถอยไปแล้วแต่ย่อมต้องกลับมาอีกคราวหน้าจะรับมืออย่างไรดี ท่านผู้นั้น… จะลงมืออีกหรือไม่?”

“ไม่รู้ว่าสำนักมารปลิดวิญญาณไปพัวพันกับขุมกำลังใดถึงสามารถเชิญยอดฝีมือมาได้มากเพียงนี้ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงจะไม่ถูกกดดันถึงขั้นนี้”

“ใครจะไปรู้แต่ข้าคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องเป็นขุมกำลังอื่นที่แข็งแกร่งกว่าสำนักเราหลายเท่าตัว”

“หากท่านผู้นั้นยังยอมช่วยอีกสักครั้งก็คงดี…”

“…”

หญิงสาวฟังคำพูดเหล่านั้นกลับไม่รู้สึกสะเทือนใจนัก

เพราะในใจของนางได้มีความคิดบางอย่างแล้ว

และ… ก็มีข้อคาดเดาบางอย่างเช่นกัน

…