76.ต้นท้อสวรรค์ที่เหี่ยวแห้ง

“ต้นท้อสวรรค์?”

ดวงตาของเซียวเฉินพลันเปล่งประกายวาววับหากเป็นของจริงนั่นย่อมเป็นสมบัติสวรรค์ประทานอย่างแท้จริง!

ส่วนคัมภีร์อะไรนั้นเขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

เซียวเฉินรักษาคำมั่นไม่สังหารวิญญาณหยินทั้งสามแล้วพาเย่ไคกับเย่หรูเมิ่งจากไป

แต่ทันทีที่พวกเขาเดินลับสายตาเสียงหัวเราะเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากเงามืด

หนึ่งในนั้นกล่าวเสียงต่ำว่า “สถานที่ตั้งศิลาคือเขตแกนกลางบุรุษผู้นั้นมิได้อ่อนแอหากเขาสามารถเปิดผนึกศิลาได้ที่นี่ก็จะกลายเป็นทางผ่านระหว่างแดนยมโลกกับโลกมนุษย์โดยสมบูรณ์!”

อีกตนส่ายหน้า “แต่เขาจะทำได้จริงหรือผนึกนั้นเป็นฝีมือจักรพรรดิเซียนเว้นเสียแต่เป็นจักรพรรดิเซียนเช่นเดียวกันจึงจะคลายผนึกได้ผู้อื่นไร้หนทางโดยสิ้นเชิงเจ้าคิดว่าเขาเป็นจักรพรรดิเซียนหรือ?ข้ามองอย่างไรก็ไม่เหมือน!”

“ฮึ หากไม่ใช่จักรพรรดิเซียนก็มีเพียงความตายรออยู่เบื้องหน้าภายในนั้นมีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวไม่น้อยแม้แต่มหาเซียนโบราณก็มีถึงสอง!”

…

อีกด้านหนึ่ง

ทันทีที่เซียวเฉินก้าวเท้าออกไปแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าพลันปรากฏอักขระเต๋านับไม่ถ้วนส่องประกายเจิดจ้า

ชั่วพริบตาแสงศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นสายระเบิดออกมาจากอักขระเหล่านั้นพุ่งแทงขึ้นราวกระบี่เทพหมายปลิดชีวิตผู้เหยียบย่าง

หัวใจของเย่ไคแทบทะลุออกจากอกนี่คือหนึ่งในเขตอันตรายของดินแดนจักรพรรดิร่วงหล่นพลังที่อักขระเต๋าปลดปล่อยออกมาสามารถกวาดล้างทุกสิ่งบนผืนดินให้มลายหายสิ้น

ที่ร้ายกาจยิ่งกว่านั้นคือพลังนี้รวดเร็วประหนึ่งกับดักค่ายกล ไม่มีโอกาสให้ตอบสนองก่อนจะถูกบดขยี้เป็นธุลี

ทว่าในวินาทีถัดมาเขากลับรู้สึกว่าความกังวลของตนนั้นช่างไร้สาระ

แม้อักขระเต๋าจะตื่นขึ้นและแผ่พลังอันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขตทว่าบริเวณใต้เท้าพวกเขากลับสงบนิ่งดุจผิวน้ำไร้คลื่น

อักขระฟื้นคืนทว่ามิได้ปลดปล่อยพลังออกมาแม้แต่น้อย

หรือจะกล่าวว่าพลังทั้งหมดถูกผู้อาวุโสเบื้องหน้าผู้นี้กดทับไว้โดยสิ้นเชิง!

ภายใต้การนำของเซียวเฉินพวกเขาเหยียบย่างผ่านอักขระเต๋าฝ่าฝูงวิญญาณหยินดุจเดินอยู่ในสวนหลังบ้าน

ผู้ใดฟังคำเตือน เขาไว้ชีวิต

ผู้ใดดื้อรั้น เขาสังหารในกระบวนท่าเดียว

เรียบง่ายและตรงไปตรงมา

ไม่นานเซียวเฉินก็มาถึงเบื้องหน้าต้นท้อสวรรค์ในตำนาน

ต้นไม้โบราณมหึมาตั้งตระหง่านลำต้นหนาใหญ่ชูสูงค้ำยันฟ้าดิน

ทว่า—

“นี่คือต้นท้อสวรรค์ที่วิญญาณหยินกล่าวถึงหรือเหตุใดจึงกลายเป็นต้นไม้แห้งเช่นนี้?”

เย่หรูเมิ่งเอ่ยด้วยความสงสัย

ใช่แล้วต้นท้อสวรรค์เบื้องหน้าขนาดใหญ่นั้นเหี่ยวแห้งสิ้นชีพแล้ว

เปลือกไม้แห้งกรังราวถูกไฟเผากลายเป็นสีดำสนิท

กิ่งก้านไร้ใบ

ไร้ผล

ไร้แม้เศษเสี้ยวแห่งชีวิต

เซียวเฉินยกมือวางลงบนลำต้นแห้งเหี่ยว

จิตสำนึกของเขาไหลย้อนผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลาย้อนกลับไปยังอดีตกาลอันไกลโพ้น…

ไม่รู้ผ่านมากี่หมื่นปี

เขาเห็นต้นไม้โบราณเขียวชอุ่มยืนหยัดบนผืนดินแห่งนี้กิ่งก้านแผ่กว้างผลท้อสีชมพูอวบอิ่มห้อยระย้าเต็มต้น

รอบข้างคือหมู่ตำหนักโอ่อ่าสูงเสียดฟ้าศาลาเรือนแก้ว สะพานโค้งเหนือน้ำใส ปราณเซียนอบอวล วิหควิญญาณและอสูรศักดิ์สิทธิ์บินวนทั่วฟ้า

ผู้ฝึกตนวิถีเซียนจำนวนมากทะยานขึ้นกลางอากาศกลิ่นอายแข็งแกร่งสะเทือนสวรรค์

“เป็นต้นท้อสวรรค์โดยไม่ต้องสงสัย”

เซียวเฉินลืมตาเขาไม่สนใจว่าที่นี่เคยเป็นขุมอำนาจฝ่ายใด สิ่งที่เขาใส่ใจมีเพียงต้นไม้นี้คือของจริง

“แต่มันตายแล้วแม้เป็นต้นท้อสวรรค์ก็ไร้ประโยชน์มิใช่หรือ?”

เย่หรูเมิ่งถอนหายใจ

เซียวเฉินยิ้มบาง “มันตายแล้วก็จริงแต่ข้าทำให้มันฟื้นคืนชีพได้”

ต้นไม้ต้นนี้มิได้ถูกทำลายเพียงไม่อาจทนสภาพแวดล้อมของแดนยมโลกจนสิ้นชีพ

ตราบใดที่ยังเหลือรากแม้เพียงเส้นเดียวเขาก็สามารถทำให้มันกลับมาเบ่งบานได้อีกครั้ง

ต่อให้ต้องสร้างสิ่งมีชีวิตหรือพืชวิญญาณสายพันธุ์ใหม่ขึ้นมาก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เพียงแต่ไม่จำเป็นเท่านั้น

กล่าวจบเขาสะบัดแขนเสื้อเก็บต้นท้อสวรรค์เข้าไปเตรียมนำกลับไปฟื้นฟูภายหลัง

เย่ไคถอนใจ “จนบัดนี้ยังไม่พบร่องรอยไข่มุกพิษเลยหรือแม้แต่ที่นี่ก็ไม่มี?”

“โอกาสมีน้อย” เซียวเฉินกล่าวเรียบเฉย “ไข่มุกพิษต้องถือกำเนิดในแดนพิษหมื่นกาลแม้ที่นี่จะมีพลังหยินของแดนยมโลกแต่มิใช่พิษอย่าคาดหวังมากเกินไป”

เย่ไคกัดฟัน “ผู้อาวุโสท่านมั่นใจหรือว่าไม่ต้องอาศัยไข่มุกพิษก็รักษาบุตรสาวข้าได้?”

เซียวเฉินมิได้หันกลับ “ต่อให้นางตายข้าก็ฉุดกลับจากยมโลกได้”

มุมปากเย่ไคกระตุกทว่ามิกล้าโต้แย้ง

บัดนี้ความหวังทั้งหมดอยู่ในมือบุรุษผู้นี้

หลังเก็บต้นท้อสวรรค์เซียวเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังศิลาจารึก

หากมีคัมภีร์ใดเข้าตาเก็บไว้ก็มิใช่เรื่องเสียหาย

เมื่อบีบบังคับสอบถามวิญญาณหยินตนหนึ่งเขาก็ออกเดินทางต่อ

ยิ่งลึกเข้าไปวิญญาณหยินยิ่งมากขึ้นทั้งแข็งแกร่งและหนาแน่น

“ผู้อาวุโสเหตุใดที่นี่จึงมีวิญญาณหยินมากเพียงนี้?”

เย่หรูเมิ่งรู้สึกหนังศีรษะชา

หมอกวิญญาณสีดำถูกพลังจากเซียวเฉินผลักแหวกเผยให้เห็นร่างซีดขาวนับไม่ถ้วนใบหน้าไร้เลือดฝาดดวงตาหม่นหมองไร้แวว

พวกมันทั้งหมดจ้องมองทั้งสามไม่กะพริบ

หากไร้พลังที่แผ่ออกมาจากร่างเซียวเฉินพวกเขาคงถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆไปแล้ว

“ที่นี่เคยเป็นที่ตั้งของขุมอำนาจอันยิ่งใหญ่มีผู้ฝึกตนวิถีเซียนจำนวนมาก” เซียวเฉินกล่าว

แต่ที่น่าสงสัยคือศพมากมายกลับกำเนิดเป็นวิญญาณหยินทั้งหมดเว้นแต่จะมีสิ่งใดช่วยกระตุ้นการกำเนิด

เย่ไคถามด้วยความไม่เข้าใจ “หากที่นี่เคยยิ่งใหญ่เหตุใดจึงถูกทำลาย?และศพเหล่านี้ไร้บาดแผลราวกับล้มตายโดยไร้การต่อต้านนี่เกิดสิ่งใดกันแน่?”

เซียวเฉินหัวเราะเบา “ขุมอำนาจใดจะไม่มีผู้ไร้เทียมทานค้ำจุนแต่ก็ย่อมมีวันพินาศส่วนสาเหตุ…ดูจากร่างซีดไร้โลหิตนั้นสิพวกเขาถูกดูดกลืนพลังหยางจนสิ้นชีวิต”

“ดูดพลังหยาง?”

เย่หรูเมิ่งงุนงงแม้สตรีก็มีไม่น้อยแล้วพลังหยางมาจากไหน?

ยังมิทันได้คิดลึกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบื้องหน้า

“ผู้ใดบังอาจล่วงล้ำเข้ามา!”

ร่างกำยำตนหนึ่งยืนขวางทางเสียงตวาดดังก้อง

เซียวเฉินหรี่ตาเล็กน้อย

“ไสหัวไป”

แรงกดดันจากร่างเขาระเบิดออกในพริบตา

ร่างนั้นถูกซัดกระเด็นปลิวหายไปในหมอกวิญญาณทันที

บรรยากาศรอบด้านเงียบงันลงในชั่วอึดใจ

แต่แรงกดดัน…กลับทวีคูณขึ้นอย่างเงียบงัน