บทที่ 28 – แบ่งหน้าที่

บทที่ 28 – แบ่งหน้าที่

"จริงเหรอ"

"แน่นอนสิ ฉันจะโกหกเธอทำไม"

เมื่อเห็นดังนั้น ซูถงจึงพยักหน้าช้าๆ

ทั้งสองเดินเข้าไป... ในขณะที่อวี๋เทียนกำลังเหน็ดเหนื่อยกับการหาซื้อผลไม้อยู่ที่ตลาดสด

เขาจามออกมาแล้วขยี้จมูก

"หวัดแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่าเมื่อเทียบกับการหาเงิน!"

"ลูกผู้ชายตัวจริงต้องแบกรับภาระชีวิตสิโว้ย!"

เทียนเกอดึงตัวซูถงมาช่วยงาน เพื่อจะได้จัดการกับลูกค้าช่วงเย็นให้ทัน

"ฉันเองก็ต้องฮึดสู้เหมือนกัน!"

อวี๋เทียนพึมพำกับตัวเอง

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ...

...ในขณะที่เขากำลังทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำ ฉู่เทียนเกอกับซูถงกลับกำลังนั่งสวาปามเนื้อสไลซ์กันอยู่ที่ร้านหม้อไฟ

ฉู่เทียนเกอสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ เขาคอยลวกเนื้อแล้วคีบใส่ชามให้ซูถงโดยตรง

ซูถงไม่เคยมาสถานที่แบบนี้มาก่อน

เธอจึงรู้สึกเกร็งไปหมด

เพื่อให้เธอผ่อนคลาย ฉู่เทียนเกอจึงจงใจชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ

"วันนี้ตอนออกมากับฉัน เธอได้บอกแม่หรือเปล่า"

"บอกสิ ฉันแค่บอกว่าจะออกมากับเพื่อนร่วมชั้น..."

"งั้นเธอกับฉันก็เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นงั้นเหรอ"

ซูถงดูมึนงงไปเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้หัวช้า

จะฟังความหมายแฝงในคำพูดของฉู่เทียนเกอไม่ออกได้อย่างไร

เพียงพริบตาเดียว ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอก็แดงซ่าน

เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร จึงได้แต่ก้มหน้างุดกัดกินเนื้อในชาม

ด้วยความลุกลี้ลุกลน เธอถึงกับทำน้ำจิ้มเลอะจมูก

ฉู่เทียนเกอหลุดหัวเราะก๊ากออกมาเมื่อเห็นท่าทางขวยเขินลุกลี้ลุกลนของเธอ

"พวกเราเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมชั้นนะ!"

"เราเป็นทั้งเพื่อนร่วมโต๊ะ แล้วก็เป็นทั้งครูกับศิษย์ด้วย!"

"คุณครูซู ทำไมไม่บอกคุณน้าไปแบบนั้นล่ะ"

ฉู่เทียนเกอกล่าว

ตอนนั้นเองซูถงถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าเขากำลังหยอกล้อเธออีกแล้ว

พวงแก้มของเธอจึงยิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก

ทว่าความตึงเครียดที่เธอรู้สึกในตอนแรกกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น

ฉู่เทียนเกอยกชามขึ้นมาแล้วพุ้ยข้าวเข้าปากคำหนึ่ง

พอพวกเขากินกันเกือบจะเสร็จ...

...เขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำและแอบไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์อย่างเงียบๆ

ถ้าเขาพาซูถงไปคิดเงินด้วยกันตอนหลัง เธอจะต้องรู้สึกเกรงใจกับค่าอาหารแน่ๆ

ตอนที่พวกเขาออกจากร้านหม้อไฟก็เป็นเวลาเกือบทุ่มแล้ว

ฉู่เทียนเกอปั่นจักรยานโดยมีซูถงซ้อนท้าย

"ตอนนี้เราจะไปที่สวนสาธารณะกันเหรอ"

"ใช่ อวี๋เทียนน่าจะรอเราอยู่ที่นั่นแล้วล่ะ"

"อื้อ!"

ซูถงพยักหน้าอย่างว่าง่ายตามคำพูดของเขา

ตราบใดที่ฉู่เทียนเกอเป็นคนนำทาง เธอต็มใจไปทุกที่

ความจริงแล้ว ฉู่เทียนเกอไม่ได้พาเธอมาเพื่อหวังให้ช่วยงานจริงๆ หรอก...

...เขาเพียงแค่อยากจะเริ่มฝึกฝนบุคลิกภาพของเธอตั้งแต่นี้เป็นต้นไปต่างหาก

ด้วยนิสัยชอบเก็บตัวเงียบของเธอ...

...ในอนาคตไม่ว่าจะไปที่ไหนเธอก็จะต้องเสียเปรียบคนอื่น

ฉู่เทียนเกอไม่สามารถรับประกันได้ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอได้ทุกวินาที

มีเพียงต้องให้ซูถงเปลี่ยนแปลงตัวเองเท่านั้น เขาถึงจะเลิกกังวลได้

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงสวนสาธารณะริมทะเล

"ทางนี้!"

อวี๋เทียนโบกมือเรียกจากบนรถสามล้อปั่น

เมื่อไปถึง พวกเขาก็เห็นท้ายรถเต็มไปด้วยผลไม้รวมวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ อย่างน้อยๆ ก็ห้าร้อยกล่อง

อวี๋เทียนยิ้มกว้างเมื่อเห็นซูถง

"ซูถง หวัดดี!"

"ส-สวัสดี...!"

ซูถงไม่เคยชอบทักทายคนแปลกหน้า...

...แต่ในเมื่ออวี๋เทียนเป็นเพื่อนสนิทของฉู่เทียนเกอ เธอจึงฝืนใจเงยหน้าขึ้นมาตอบรับ

วินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้น อวี๋เทียนก็ถึงกับชะงักงัน

ปกติแล้วซูถงมักจะซ่อนใบหน้าไว้หลังปกเสื้อนักเรียนตอนอยู่ที่โรงเรียน นอกจากฉู่เทียนเกอแล้ว ก็มีครูแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าหน้าตาของเธอเป็นอย่างไร

นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋เทียนได้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆ...

...และเขาไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะงดงามขนาดนี้

เขาหาคำมาบรรยายความงามของเธอไม่ได้เลย

สำหรับเขาแล้ว แม้แต่ถังอิงเสวี่ยก็ยังหมองลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับซูถง

ดาวโรงเรียนของพวกเขาไม่ใช่ถังอิงเสวี่ยเสียหน่อย—มันควรจะเป็นซูถงต่างหาก!

"มิน่าล่ะเทียนเกอถึงเลิกตามจีบถังอิงเสวี่ย" อวี๋เทียนคิดในใจ

"เฮ้ย มองพอหรือยัง"

"นี่... เพื่อนร่วมโต๊ะฉันเว้ย!"

"ขืนยังมองต่อฉันจะควักลูกตานายออกมา!"

ฉู่เทียนเกอเอ่ยเตือน

"แหะๆ โทษที!"

"ก็ซูถงสวยซะจนฉันเผลอลืมตัวไปแป๊บนึงนี่หว่า!"

อวี๋เทียนฉีกยิ้ม

"เทียนเกอ ทุกอย่างพร้อมตามที่นายสั่งแล้วนะ"

"บนรถสามล้อนี่มีผลไม้รวมอยู่หกร้อยห้าสิบกล่อง"

"เราจะตั้งแผงตรงจุดเดิมไหม"

"คราวนี้ไม่—ตรงไปที่ทะเลสาบเทียมของสวนสาธารณะเลย"

"ตรงนั้นมีคนเดินพลุกพล่านกว่าตอนกลางคืนตั้งเยอะ"

ฉู่เทียนเกอรู้รูปแบบการมาเยือนของผู้คนในสวนสาธารณะริมทะเลอย่างทะลุปรุโปร่ง

ในชาติที่แล้ว โครงการของบริษัทก็เคยจัดขึ้นที่นี่ เขาจึงรู้จักสถานที่นี้ดีราวกับหลังมือของตัวเอง

จังหวะนั้นเอง ซูถงก็กระตุกแขนเสื้อของฉู่เทียนเกอเบาๆ

"ฉู่เทียนเกอ คืนนี้เราจะขายผลไม้รวมกันเหรอ" เธอกระซิบถาม

"นี่มันสวนสาธารณะนะ... ทำไมถึงมาขายของที่นี่ล่ะ"

อีกไม่นานผู้คนมากมายก็จะมารวมตัวกัน...

เธออยากจะอยู่กับเขา แต่ฝูงชนทำให้เธอประหม่า ถ้าเธอตื่นตระหนกขึ้นมา มีแต่จะทำตัวเกะกะเปล่าๆ

"ฉู่เทียนเกอ ฉัน... ฉัน!"

"ฉันคงจะเป็นตัวถ่วงพวกนายเปล่าๆ"

"ฉันซุ่มซ่าม—บางทีฉันควรจะกลับบ้าน..."

ซูถงกล่าว

"จะกังวลไปทำไม"

"เธอไม่ได้ซุ่มซ่ามซะหน่อย!"

"ยังไงซะเธอก็สอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนเรานะ"

"ถ้าแบบนั้นเรียกว่าซุ่มซ่าม พวกเราที่เหลือก็คงเป็นพวกงี่เง่าหมดแล้วล่ะ จริงไหม"

"ตอนที่เราเริ่มขาย เธอไม่ต้องทำอะไรเลย"

"แค่ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วคอยเก็บเงินก็พอ—สบายๆ น่า"

ฉู่เทียนเกอลูบหัวเธอพร้อมกับรอยยิ้ม

ซูถงก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ฉู่เทียนเกอเสียสติไปแล้วหรือไง

ในสวนสาธารณะมีคนตั้งเยอะแยะ...

แถมอวี๋เทียนเพื่อนสนิทของเขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย!

เขาลูบหัวเธอได้ยังไง

เขาไม่กลัวอวี๋เทียนจะเข้าใจผิดหรือไง

ทว่าอวี๋เทียนกลับทำตัวราวกับมองไม่เห็นอะไรเลย

"ก็ได้..."

ซูถงเอ่ย

"ต้องอย่างนี้สิ!"

"พอเราหาเงินได้ เธอจะได้ส่วนแบ่งด้วยนะ!"

ฉู่เทียนเกอฉีกยิ้ม

"ไม่ต้องหรอกจริงๆ—ฉันไม่อยากได้เงิน"

"แค่ได้ช่วยก็พอแล้ว"

ซูถงส่ายหน้า

ฉู่เทียนเกอหัวเราะร่วนจนแทบจะหุบปากไม่ลง

แม่สาวน้อยคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว

ในเมื่อเธอไม่อยากได้เงิน แบบนี้ก็ยิ่งเลี้ยงดูง่ายเข้าไปใหญ่!

ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงทะเลสาบเทียมในสวนสาธารณะริมทะเล

พวกเขาตั้งแผงขายของอยู่ริมทะเลสาบ

ในตอนเย็น สถานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยผู้สูงอายุที่มาเดินเล่นและคู่รักที่มาออกเดต

ติดกับสวนสาธารณะคือห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่...

และถัดไปไม่ไกลก็คือห้องสมุดประจำเมือง

ดังนั้นการสัญจรของผู้คนจึงคับคั่งมาก

คนส่วนใหญ่ที่ออกมาจากห้างสรรพสินค้าหรือห้องสมุดมักจะเดินเตร็ดเตร่มาทางนี้—บางคนก็มาเดินย่อยอาหารเย็น บางคนก็มาพักผ่อนหย่อนใจ

"อวี๋เทียน หน้าที่ของนายคือแจกผลไม้รวม"

"ซูถง เธอจัดการเรื่องเงิน..."

"ส่วนฉันจะเป็นคนทอยเต๋าเอง!"

ฉู่เทียนเกอประกาศ

"รับทราบ!"

"ร-รับทราบ!"

ซูถงดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

เมื่อแบ่งหน้าที่กันเสร็จสรรพ ฉู่เทียนเกอก็ตั้งกระดานดำบานเล็กขึ้น

ไม่นานนัก ลูกค้ารายแรกของพวกเขาก็มาเยือน