บทที่ 23 – กุมไพ่เหนือกว่า

บทที่ 23 – กุมไพ่เหนือกว่า

"วิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ โชคดีที่สามวิชานี้คือจุดแข็งที่ไร้เทียมทานของฉัน"

"ไม่อย่างนั้น ต่อให้ฉันพยายามหนักแค่ไหน ก็คงไม่มีทางสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับซูถงได้แน่..."

ฉู่เทียนเกอพึมพำกับตัวเอง

จากนั้น เขาก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไปอย่างขยันขันแข็ง

เซียงหลานและฉู่เจิ้งสยงกำลังยืนเงียบๆ อยู่ที่หน้าประตู

"เหล่าฉู่ คุณคิดว่าลูกชายเราไปเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอะไรมาหรือเปล่า"

"หลายปีมานี้เขาไม่เคยตั้งใจเรียนเลยนะ"

"ทำไมจู่ๆ ถึงลุกขึ้นมาขยันเอาป่านนี้ล่ะ"

เซียงหลานเอ่ยถาม

ตอนแรก เธอรู้สึกดีใจมากที่เห็นฉู่เทียนเกอตั้งใจอ่านหนังสือ

แต่พอตั้งสติได้ เธอก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แม้ว่าปากเธอจะพร่ำบอกทุกวันว่าอยากให้ลูกชายสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้

แต่ลึกๆ ในใจแล้ว เธอแค่หวังให้ลูกเติบโตมาอย่างแข็งแรงและมีความสุขก็พอ

ผลการเรียนจะดีหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย

สุขภาพกายและสุขภาพใจของฉู่เทียนเกอต่างหากที่เธอเป็นห่วงอย่างแท้จริง

"เลิกคิดมากได้แล้วน่า!"

"ทำใจให้สบายเถอะ ลูกเราไม่ได้เป็นอะไรหรอก"

"พวกเราก็แค่คอยสนับสนุนเขาอยู่เงียบๆ ข้างหลังก็พอแล้ว"

ฉู่เจิ้งสยงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สนับสนุนบ้าบออะไรกัน!"

"ช่วงนี้คุณก็เพลาๆ เรื่องสูบบุหรี่ลงหน่อยก็แล้วกัน"

"ฝุ่นควันในโรงงานของคุณมันก็แย่พออยู่แล้ว"

"ขืนคุณยังสูบหนักขนาดนี้แล้วเป็นมะเร็งปอดหรือมะเร็งตับขึ้นมา จะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอานะ"

เซียงหลานบ่น

"เอาล่ะๆ เข้าใจแล้วน่า!"

ฉู่เจิ้งสยงตอบรับ

ทว่าเขากลับไม่ได้เก็บเอาคำเตือนนั้นมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย...

วันรุ่งขึ้น

ฉู่เทียนเกอกินมื้อเที่ยงจนเสร็จ

เขาไปยืมกล่องใบหนึ่งมา แล้วจัดการบรรจุผลไม้รวมมิตรที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานลงไปจนหมด

เขายังนำก้อนน้ำแข็งที่แช่แข็งไว้ใส่ลงในถังเหล็กด้วย

เขารวบรวมอุปกรณ์ทั้งหมดแล้วรีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงสวนสาธารณะริมทะเลเพื่อตามนัดหมายกับอวี๋เทียน

"อวี๋เทียน นายเอาของที่ฉันขอมาด้วยหรือเปล่า"

ฉู่เทียนเกอเอ่ยถาม

"ไม่ต้องห่วง ฉันเอามาครบทุกอย่าง"

"แต่เทียนเกอ!"

"นายให้ฉันเอาของพวกนี้มาทำไมเนี่ย"

"มาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องอมพะนำอีกต่อไปแล้วมั้ง!"

อวี๋เทียนหยิบกระดานดำบานเล็กกับลูกเต๋าสองชุดลงมาจากจักรยาน

เขายังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าฉู่เทียนเกอต้องการของสองอย่างนี้ไปทำอะไร

เมื่อเห็นว่าของที่ต้องการมาถึงแล้ว ฉู่เทียนเกอก็ไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ

เขารับกระดานดำมาจากอวี๋เทียน แล้วใช้ชอล์กเขียนตัวหนังสือขนาดใหญ่ลงไปหนึ่งบรรทัด

"ผลไม้รวมมิตร: ทอยลูกเต๋า ชนะกินฟรี"

"แพ้จ่ายห้าหยวนซื้อผลไม้หนึ่งกล่อง!"

ฉู่เทียนเกอจงใจเขียนคำว่า 'ฟรี' ให้มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ

"ดูเอาเองแล้วกัน!"

อวี๋เทียนชะโงกหน้าเข้าไปอ่านข้อความนั้นซ้ำอยู่หลายรอบ

จากนั้น สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"นี่คือ 'วิธีขายผลไม้แบบไม่เหมือนใคร' ที่นายบอกฉันเมื่อวานงั้นเหรอ"

"วิธีนี้ดูสร้างสรรค์ดีนะ"

"แต่คนคงจะไม่มาซื้อกันเยอะขนาดนั้นหรอกมั้ง"

"ประเด็นคือผลไม้ที่เราเอามาขายก็ไม่ได้หายากอะไร"

"ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรดึงดูดใจเป็นพิเศษตรงไหนเลย!"

"เรื่องนี้มัน..."

อวี๋เทียนเอ่ย

เขารู้สึกว่าวิธีของฉู่เทียนเกออาจจะขายผลไม้รวมมิตรไม่ได้อย่างที่คิด

"ไอ้น้องเอ๊ย วิสัยทัศน์นายมันคับแคบเกินไปแล้ว"

"ฟังนะ ฉันขอถามคำถามที่อิงจากความเป็นจริงกับนายก่อน"

"ในสังคมทุกวันนี้ คนประเภทไหนมีเยอะที่สุด"

ฉู่เทียนเกอเอ่ยถาม

เมื่อได้ยินดังนั้น อวี๋เทียนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

"ก็น่าจะเป็นพวกคนรวย ไม่ใช่เหรอ"

"ผิดถนัด!"

"ไม่ใช่คนรวยหรอก แต่เป็นพวกที่ชอบของฟรีของถูกต่างหากล่ะ!"

"ข้อแรก ผลไม้รวมมิตรไม่ใช่จุดขายหลัก"

"แต่การได้กินผลไม้รวมมิตร 'ฟรี' ต่างหากคือจุดขาย"

"นายเห็นตัวหนังสือคำว่าฟรีตัวเบ้อเริ่มนั่นแล้วใช่ไหม!"

"ข้อสอง อย่างที่ฉันเพิ่งบอกไป คนส่วนใหญ่คือพวกที่ชอบของถูก"

"คนที่เดินผ่านไปมาแค่มองแวบเดียวก็จะเห็นคำว่า 'ฟรี' บนกระดานดำ"

"พวกเขาจะเกิดความอยากรู้ว่าเงื่อนไขการกินฟรีคืออะไร"

"ก็แค่ทอยลูกเต๋าไม่ใช่หรือไง"

"พอทอยชนะ พวกเขาก็จะได้ผลไม้กล่องใหญ่ไปกินฟรีๆ"

"เพราะงั้น พวกเขาต้องไม่ลังเลที่จะมาทอยลูกเต๋ากับฉันแน่"

"ต่อให้ทอยแพ้ พวกเขาก็แค่เสียเงินห้าหยวนซื้อผลไม้รวมมิตรกล่องนึงเท่านั้น"

"ไม่ว่าจะคิดคำนวณยังไง พวกเขาก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบหรอก"

"ที่สำคัญคือ พวกเขามีโอกาสได้กินผลไม้ฟรีสูงมาก"

"พูดง่ายๆ ก็คือ คนส่วนใหญ่จะอยากลองเสี่ยงดวงด้วยความคิดที่ว่า 'เผื่อจะฟลุก' ไงล่ะ"

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย อวี๋เทียนก็ถึงบางอ้อทันที

"เทียนเกอ ฉันเข้าใจแล้ว!"

"เป้าหมายของนายก็คือการใช้ประโยชน์จากความชอบของถูกของผู้คนนี่เอง"

"เราใช้เงินต้นทุนทำผลไม้รวมมิตรกับกล่องสองร้อยใบไปทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน"

"ตอนนี้เราเอามาขายกล่องละห้าหยวน"

"ต่อให้เราทอยลูกเต๋าชนะแค่ร้อยครั้ง ก็ได้เงินตั้งห้าร้อยหยวนแล้ว"

"หักต้นทุนออก ก็ยังเหลือกำไรตั้งสามร้อยแปดสิบหยวนแหนะ!"

อวี๋เทียนกล่าว

ฉู่เทียนเกอมองเขาแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ

"ฉลาดมากไอ้น้อง"

"นั่นแหละคือหลักการของเราเป๊ะๆ!"

"เส้นทางหาเงินสายนี้มาถูกทางแล้วแน่นอน"

"แต่ทว่า ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกนาย..."

"ฝีมือการทอยลูกเต๋าของลูกพี่คนนี้น่ะอยู่ในระดับปรมาจารย์เลยนะ"

"ถ้าฉันบอกว่าตัวเองเป็นที่สองในเมืองนี้ ก็รับรองได้เลยว่าไม่มีใครกล้าอ้างตัวเป็นที่หนึ่งเด็ดขาด"

"ในโอกาสสองร้อยครั้ง ฉันสามารถทอยชนะได้อย่างน้อยร้อยห้าสิบครั้งก็แล้วกัน"

ฉู่เทียนเกอกล่าว

จากนั้นเขาก็โยนลูกเต๋าชุดหนึ่งไปตรงหน้าอวี๋เทียน

ความหมายของเขาชัดเจน เขาต้องการให้อวี๋เทียนลองเล่นกับเขาสักสองสามตาก่อน

"ไม่ต้องเล่นอะไรให้ซับซ้อน เรามาทอยเล่นสูงต่ำกันก็พอ"

"ใครได้แต้มเยอะกว่าคนนั้นชนะ"

"เชื่อไหมล่ะว่าถ้านายเล่นกับฉันห้าตา นายก็จะแพ้รวดทั้งห้าตาเลย"

"ใครๆ ก็ขี้โม้ได้ทั้งนั้นแหละ!"

"ต่อให้ฉันดวงซวยแค่ไหน อย่างน้อยก็ต้องชนะนายได้สักตาแหละน่า!"

"ฮ่าๆๆ!"

"ไอ้น้อง ฉันว่านายยังอ่อนหัดไปนะ..."

หลังจากหัวเราะร่วน ฉู่เทียนเกอก็เริ่มเขย่าลูกเต๋า

ในการดวลทั้งห้าตานั้น อวี๋เทียนแพ้เรียบทุกตาจริงๆ

อวี๋เทียนมองหน้าฉู่เทียนเกอด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"ฉันไม่ยอมรับหรอก"

"เทียนเกอ เอาใหม่อีกตา!"

อวี๋เทียนเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

ในห้าตาต่อมา เขาเบิกตากว้างจ้องเขม็งไม่กะพริบ

แต่ฉู่เทียนเกอก็ยังคงชนะรวดทุกตาอยู่ดี

"ให้ตายเถอะ!"

"ผีหลอกกลางวันแสกๆ หรือไง!"

"เทียนเกอ บอกมานะ นายโกงใช่ไหม"

"ฉันเริ่มสงสัยอย่างจริงจังแล้วนะว่าลูกเต๋าพวกนี้มันมีปัญหา"

"ไม่งั้นนายจะชนะทุกตาได้ยังไง"

อวี๋เทียนเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"จะด่าว่านายโง่เป็นหมูก็คงจะแรงไปหน่อย"

"นายจำไม่ได้เหรอว่าลูกเต๋าพวกนี้นายเพิ่งเป็นคนเอามาเองนะ"

"มีปัญหาหรือไม่มี นายเองก็น่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือไง"

"ฉันเป็นคนเอาลูกเต๋ามาเองน่ะใช่"

"แล้วนายทำได้ยังไงกันล่ะเนี่ย"

"มันเป็นเรื่องของเทคนิคน่ะ"

"ต่อให้ฉันอธิบายให้ฟังจนหมดเปลือก นายก็คงจะเรียนรู้ไม่ได้หรอก"

ในชาติที่แล้ว ฉู่เทียนเกอมักจะเล่นทอยลูกเต๋าดื่มเหล้ากับเพื่อนร่วมห้องอยู่บ่อยๆ

ตอนนั้น มีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งมาจากชนบทห่างไกลบนเขา

เขาคนนั้นชอบเล่นลูกเต๋ามาตั้งแต่เด็ก

ว่ากันว่าเขาเคยได้รับการชี้แนะจากปรมาจารย์ด้วยซ้ำ

ฉู่เทียนเกอไม่ได้เรียนรู้วิชาอะไรมามากมายนักหรอก

แต่ฝีมือการทอยลูกเต๋าของเขากลับพัฒนาไปจนถึงขั้นไร้เทียมทานดุจเทพเจ้า

เวลาไปบาร์หรือร้านคาราโอเกะ ไม่เคยมีใครเอาชนะเขาได้เลยสักคน

เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ทุกคนก็เป็นได้แค่พวกกระจอกเท่านั้น