บทที่ 910: สุดท้ายไม่มีใครที่ไม่คุกเข่าขอร้องฉัน (ตอนพิเศษ)

ชาวพื้นเมืองของโลกบรรพกาลไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้

เหตุผลก็เพราะอาวุธศักดิ์สิทธิ์ เป็นสิ่งที่ทรงพลังเกินไป

ไม่ว่าจะเป็นคำสาป เวทมนตร์ ค่ายกล หรือศาสตร์อื่นๆ ต่อหน้าอาวุธศักดิ์สิทธิ์แล้วล้วนไร้ค่า

แทนที่จะเสียเวลาศึกษาทางลัดพวกนั้น สู้ขัดเกลาอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นยังจะดีกว่า

เมื่อหลายหมื่นปีก่อน เคยมีคนคิดค้นค่ายกลพิทักษ์เมืองขึ้นมา บอกว่าสามารถต้านทานสัตว์อสูรบุกเมืองได้

เรื่องนี้เคยจุดประกายความสนใจของผู้คนไม่น้อย

แต่หลังจากทดลองจริง ทุกคนกลับพบว่า พลังป้องกันของค่ายกลพิทักษ์เมืองธรรมดาเกินไป ปกป้องเมืองไม่ได้เลย สัตว์อสูรที่มีพลังหน่อยก็สามารถตบมันแตกได้ในทีเดียว

เมื่อเวลาผ่านไป ค่ายกลพิทักษ์เมืองก็ค่อยๆ ถูกลืมเลือน ไม่มีใครใส่ใจอีก

กระทั่งจักรพรรดิจุนถือกำเนิด ค่ายกลจึงกลับเข้าสู่สายตาของผู้คนอีกครั้ง

จักรพรรดิจุนอ่านหนังสือมานับไม่ถ้วน ประสบการณ์ล้ำลึกเหนือใคร

เขาใช้เวลาเพียงสองวันครึ่ง ก็รื้อโครงสร้างแกนหลักของค่ายกลพิทักษ์เมืองใหม่ ทำให้พลังป้องกันเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า

ในช่วงสามเดือนถัดมา จักรพรรดิจุนทุ่มเทศึกษาเรื่องค่ายกลอย่างลึกซึ้ง ปรับปรุงค่ายกลพิทักษ์เมืองซ้ำแล้วซ้ำเล่ากว่าสิบครั้ง

ไม่เพียงเพิ่มความสามารถในการป้องกัน แต่ยังเสริมระบบแรงโน้มถ่วงเข้าไป ทำให้มันมีศักยภาพโจมตีด้วย

นี่คือค่ายแรงโน้มถ่วงแห่งจักรพรรดิรุ่นแรก

หลังจากจักรพรรดิจุนขึ้นครองบัลลังก์ กลายเป็นจักรพรรดิรุ่นที่ 299 เขาก็ประกาศวิธีจัดวางค่ายแรงโน้มถ่วงแห่งจักรพรรดิสู่สาธารณะ ให้ทุกคนเรียนรู้ได้ฟรี

ทุกเมืองสามารถตั้งค่ายกลนี้เพื่อต้านสัตว์อสูรได้ แม้แต่เมืองของประเทศจันทร์เงินและประเทศวาเดก้าก็เช่นกัน

ในเวลานั้น มีข้าราชการของประเทศตะวันตกบางคนแอบบ่นว่า จักรพรรดิจุนไม่ควรแบ่งปันค่ายกลนี้ให้ประเทศอื่นฟรีๆ

เมื่อรู้เรื่องนี้ จักรพรรดิจุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย

ในสายตาคนอื่น ค่ายแรงโน้มถ่วงแห่งจักรพรรดิทรงพลังมาก

แต่สำหรับจักรพรรดิจุน มันเป็นเพียงความสามารถชั้นต่ำเท่านั้น

ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลย

…………

ภายในถ้ำใต้ดินเชิงเขา

หนานเฟิงมองค่ายแรงโน้มถ่วงแห่งจักรพรรดิตรงหน้าด้วยท่าทางสนใจเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่า ค่ายกลที่นี่ไม่ได้สร้างโดยจักรพรรดิจุน

ไม่เช่นนั้น ในวินาทีที่ค่ายกลทำงาน ซ่งเหอก็คงถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลบดขยี้กลายเป็นละอองเลือดไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ค่ายแรงโน้มถ่วงแห่งจักรพรรดิที่นี่ก็ไม่ได้อ่อนแอ อย่างน้อยมันก็สามารถกดผู้แข็งแกร่งเลเวล 44 อย่างซ่งเหอจนขยับไม่ได้ในชั่วพริบตา

การสร้างค่ายกลขนาดนี้ ต้องใช้ทรัพยากรและแรงคนมหาศาลแน่นอน

"สร้างค่ายกลทรงพลังในที่ลับแบบนี้ ไม่น่าจะมีจุดประสงค์แค่ล่อซ่งเหอคนเดียวหรอกใช่ไหม?" :หนานเฟิงพอจะเดาอะไรบางอย่างได้ แต่ยังไม่แน่ใจนัก

ดูต่อไปก่อนแล้วกัน…

ภาพอดีตตรงหน้ายังคงดำเนินต่อ

ซ่งเหอถูกกดติดพื้น ขยับตัวไม่ได้ แม้แต่จะอ้าปากพูดยังลำบาก

ตรงขอบค่ายกล มีคนยืนล้อมดูอยู่กว่าสิบคน พวกเขาหัวเราะเสียงดัง บางคนมีแววตาชั่วร้าย

สายตาของหนานเฟิงเลื่อนผ่าน ใบหน้าของคนทั้งสิบกว่าคนนั้นถูกจดจำอย่างแม่นยำ

พวกมันต้องตาย!

"ซ่งเหอ…" :ในตอนนั้นเอง เสียงหวานๆ ดังขึ้น

ฝูงชนแหวกทางออก

จากนั้น ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นที่ถือพัดพับค่อยๆ เดินออกมา และหยุดอยู่ที่ขอบค่ายกล

"เป็นเขาจริงๆ" :หนานเฟิงยิ้มเย็นชา

ก่อนหน้านี้ ตอนใช้มองย้อนสู่อดีตในเมืองอู่อิ๋น เขาเคยเห็นชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นคนนี้ผ่านๆ

ตอนนั้นเขาก็เดาไว้แล้วว่าการตายของซ่งเหอ น่าจะเกี่ยวข้องกับคนคนนี้ และตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาเดาถูก

ในภาพอดีต ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นกางพัดพับในมือ พลางโบกเบาๆ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม: "ซ่งเหอ เธอรู้ไหม? ที่นี่ฉันวางกับดักฆ่าผู้ถูกเลือกไปแล้วทั้งหมด 26 คน เธอเป็นคนที่หลอกง่ายที่สุด ฉันยังไม่ทันใช้แผนอะไร เธอก็เดินเข้ามาเอง"

ซ่งเหอถลึงตา จ้องมองเขาอย่างเคียดแค้น

"หืม? ทำไมไม่พูดล่ะ?" :ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นหัวเราะ

"ถ้าเธอขอร้องฉัน บางทีฉันอาจไว้ชีวิตเธอก็ได้นะ"

ซ่งเหอพยายามอ้าปาก แต่แรงกดดันมหาศาลบนร่างทำให้แทบเป็นไปไม่ได้

"อ้อ พูดไม่ได้สินะ" :ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นแสร้งทำเป็นเข้าใจ

"ลดแรงโน้มถ่วงลงหน่อย ให้เธอพูดให้พวกเราขำหน่อย"

ไม่นาน ซ่งเหอก็รู้สึกว่าแรงกดบนร่างเบาลงเล็กน้อย

เธอพยายามลุกขึ้น แต่ยังทำไม่ได้

ร่างกายยังขยับไม่ได้เหมือนเดิม

ต่างกันแค่ว่า ตอนนี้เธอพูดได้แล้ว

ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นย่อตัวลง มองซ่งเหอด้วยสายตาเยาะเย้ย: "เอ้า พูดอะไรให้ฉันพอใจหน่อยสิ"

ซ่งเหอมองเขาด้วยสาวตาแข็งกร้าว แล้วหัวเราะ: "ไอ้ตุ๊ด!"

สีหน้าของชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเกลียดที่สุดเวลาถูกเรียนแบบนั้น

เขาแค่เสียงหวานกว่าคนอื่นหน่อยเดียว

มันผิดตรงไหน?

เพื่อสลัดฉายานี้ เขาเริ่มออกกำลังกายตั้งแต่เด็ก ฝึกจนได้กล้ามเนื้อทั้งตัว แถมยังตากแดดจนผิวคล้ำ

เขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วคนอื่นจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเขา

แต่ไม่คิดเลยว่า…

ซ่งเหอที่เพิ่งเจอเขาแค่ครั้งเดียว จะเรียกฉายาที่เขาเกลียดที่สุดได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

"คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ?" :ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นสีหน้ามืดมน

"คนปากแข็งแบบเธอ ฉันเห็นมามากแล้ว แต่สุดท้ายไม่มีใครที่ไม่คุกเข่าขอร้องฉัน"

ซ่งเหอมองเขาอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นลุกขึ้น มือเขาเปล่งแสงวาบ ในมือมีแส้เหล็กที่เต็มไปด้วยหนามแหลมปรากฏขึ้น

ฟึ่บ!

เพี๊ยะ!

เสียงแส้แหวกอากาศดังสนั่น ตามด้วยเสียงแส้ฟาดลงบนหลังซ่งเหออย่างแรง

หนามบนแส้แทงทะลุเนื้อ กระชากเอาเลือดเนื้อออกมามากมาย

"อึก…" :ซ่งเหอกัดฟัน แต่ก็มีเสียงครางหลุดออกมา ความเจ็บปวดทำให้นิ้วมือของเธอจิกดินแน่น

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นฟาดแส้ซ้ำกว่าสิบครั้ง แผ่นหลังของซ่งเหอที่เคยเรียบเนียน กลายเป็นเศษเลือดเนื้อฉีกขาดเละเทะ

แต่เธอกัดฟันแน่น ไม่กรีดร้องโอดครวญแม้แต่ครั้งเดียว

"แค่นี้เองเหรอ?"

เมื่อชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นหยุดมือ ซ่งเหอก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองเขาด้วยแววตาเหยียดหยาม

ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นหัวเราะ: "อย่าเพิ่งรีบ นี่ยังแค่เริ่มต้น เอาล่ะ พวกนาย เอาสมบัติล้ำค่าของฉันมา"

ผู้คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงโห่ร้อง

ไม่นาน ก็มีชายร่างกำยำยกถังไม้ใบใหญ่เดินเข้ามา

ทุกคนในที่นั้นต่างยกมือปิดจมูก

ซ่งเหอขมวดคิ้ว เธอได้กลิ่นเหม็นรุนแรงโชยมา

"ฮ่าๆๆ" :ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นหัวเราะ: "ซ่งเหอ เดาสิ นี่คืออะไร?"

ซ่งเหอขมวดคิ้ว เธอไม่ตอบ

ชายหนุ่มผิวคล้ำกล้ามแน่นพูดต่อ: "ถ้ำของเราไม่ค่อยสะดวกสบาย ไม่มีท่อระบายน้ำ ของเสียของพวกเราก็เลยต้องเก็บไว้ในถังพวกนี้"

"ลองคิดดูสิ ถ้าฉันสาดถังขี้กับฉี่ลงบนหลังที่มีแต่แผลเละๆ ของเธอ…"

"เธอจะยังทำเป็นใจเย็นแบบตอนนี้ได้ไหม?"

ร่างของซ่งเหอสั่นเล็กน้อย

ต่อหน้าสิ่งโสโครกเหม็นเน่าแบบนี้ เธอก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………