บทที่ 83: ไร้คำบอกรัก ทว่าทุกคำคือความรัก

บทที่ 83: ไร้คำบอกรัก ทว่าทุกคำคือความรัก (บทฟรี * ขอบคุณที่ติดตาม * ตอนนี้ชนต้นฉบับ)

ในขณะที่ไต่ชิงหนิงเริ่มต้นวันใหม่ของการทำงาน ซูจิงหมิงเองก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พลางครุ่นคิดถึงเพลงใหม่เพลงที่สองของเขา

ก่อนหน้านี้เขาได้เข้าร่วมการประกวด นักสร้างสรรค์ ของพีพีมิวสิก และได้รับเงินรางวัล 200,000 หยวนภายในเวลาเพียงสามวัน อีกทั้งรายได้และการเข้าถึงก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สิ่งนี้ทำให้ซูจิงหมิงได้ลิ้มรสความหวานชื่นจากการเข้าร่วมการแข่งขันดนตรีออนไลน์ เขาจึงวางแผนที่จะทำมันอีกครั้ง โดยเลือกเข้าประกวดในรายการที่คล้ายกันและปล่อยเพลงตามหัวข้อที่กำหนด

ในไม่ช้า เขาก็พบการแข่งขันดนตรีบนเน็ตอีสคลาวด์มิวสิกที่ชื่อว่า ฤดูร้อนนี้

ช่วงเวลาการแข่งขันเริ่มต้นตั้งแต่ต้นเดือนพฤษภาคมและยาวไปจนถึงสิ้นเดือนกรกฎาคม

อันดับที่หนึ่งจะได้รับเงินรางวัล 3 ล้านหยวน อันดับที่สอง 1.5 ล้านหยวน และอันดับที่สาม 600,000 หยวน

ในตอนนี้ หวังว่าผู้อ่านจะจดจำชื่อโดเมนของเรา เว็บไซต์นิยายไต้หวัน เพื่อการพักผ่อนและการอ่านได้ทุกเวลา

การชนะเงินรางวัล 3 ล้านหยวนในเวลาสามเดือนฟังดูเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย ซูจิงหมิงจึงตัดสินใจสมัครเข้าร่วมทันที

การแข่งขันดนตรี ฤดูร้อนนี้ แบ่งออกเป็นสามขั้นตอน ได้แก่ รอบคัดเลือก รอบรองชนะเลิศ และรอบชิงชนะเลิศ

ปัจจุบันการแข่งขันอยู่ในรอบคัดเลือก มีผู้เข้าแข่งขันสมัครเข้ามานับพันคน แต่จะมีเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้นที่จะได้ผ่านเข้าสู่รอบต่อไป การแข่งขันจึงดุเดือดอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้เข้าแข่งขันหลายคนในครั้งนี้เป็นบล็อกเกอร์ที่มีผู้ติดตามนับล้าน และยังมีอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังที่มีผู้ติดตามนับสิบล้านคนด้วย คนเหล่านี้มีฐานแฟนคลับที่หนาแน่น ซึ่งเท่ากับว่าพวกเขาการันตีตำแหน่งในการผ่านเข้ารอบไปล่วงหน้าแล้ว

สิ่งนี้ทำให้ที่นั่งสำหรับผ่านเข้ารอบที่เดิมทีก็มีน้อยอยู่แล้ว ยิ่งหายากขึ้นไปอีก

อย่างไรก็ตาม ซูจิงหมิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องอินฟลูเอนเซอร์หรือบล็อกเกอร์เหล่านั้น ไม่ว่าคู่แข่งจะเป็นใครก็ดาหน้าเข้ามาได้เลย นี่คือความมั่นใจที่เพลงฮิตระดับตำนานจากโลกคู่ขนานมอบให้กับเขา

หลังจากนั้น ซูจิงหมิงก็เริ่มเตรียมเพลงที่จะใช้เข้าประกวด หัวข้อสำหรับรอบคัดเลือกของ ฤดูร้อนนี้ คือ แม่

สำหรับเพลงที่เกี่ยวข้องกับแม่ ซูจิงหมิงนึกถึงเพลงหนึ่งขึ้นมาได้ในทันที

ฟังคำที่แม่สอน

เพลงนี้เป็นเพลงคลาสสิกที่ยืนยงเหนือกาลเวลาในโลกอีกใบ นับตั้งแต่เปิดตัวในปี 2006 เพลงนี้ก็กวาดรางวัลมานับไม่ถ้วนและมีความหมายแฝงทางการศึกษาที่แสนพิเศษ

เขาจะให้เพลงนี้ช่วยเขาฝ่าด่านการแข่งขัน และในขณะเดียวกัน ก็จะสร้างความสั่นสะเทือนเล็กน้อยให้กับวงการเพลงจีนด้วย

ความเหนื่อยยากของแม่ไม่ใช่เพื่อให้ลูกเห็น สูตรอาหารที่แสนอบอุ่นถูกเก็บไว้ในใจของเธอ...

เมื่อมีเวลา ก็จงกุมมือเธอให้บ่อยขึ้น กุมมือกันแล้วฝันไปด้วยกัน...

ก่อนหน้านี้ซูจิงหมิงได้เลือกรับทักษะความเชี่ยวชาญด้านเปียโน และในตอนนี้เองที่ประโยชน์ของมันปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ตลอดทั้งเพลง ฟังคำที่แม่สอน นั้นใช้เปียโนเป็นหลัก

หลังจากฝึกซ้อมมาทั้งวัน ตอนนี้ซูจิงหมิงสามารถบรรเลงทำนองเพลง ฟังคำที่แม่สอน ได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

ลำดับต่อไปคือการเตรียมส่วนของการร้อง

ในขณะที่ซูจิงหมิงกำลังเตรียมตัวบันทึกเสียงในห้องอัดแบบเรียบง่ายของเขา เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากพนักงานส่งของกะทันหัน

“คุณมีพัสดุหลายรายการที่นี่ ไม่ทราบว่าสะดวกมารับตอนนี้เลยไหมครับ?”

พัสดุอย่างนั้นเหรอ?

ซูจิงหมิงมึนงงเล็กน้อย ช่วงนี้เขาไม่ได้ซื้ออะไรเลย

“ผมไม่ได้สั่งของนะครับ คุณจำผิดคนหรือเปล่า?”

“ไม่น่าจะผิดนะครับ เบอร์โทรศัพท์ของคุณลงท้ายด้วย 9527 และคุณอาศัยอยู่ที่...”

พนักงานส่งของทบทวนข้อมูลการจัดส่งของซูจิงหมิงได้อย่างถูกต้องแม่นยำ

ชั่วขณะหนึ่ง ซูจิงหมิงยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้นไปอีก “คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับว่าข้างในพัสดุคืออะไร?”

“มีการ์ดเสียง ไมโครโฟน... ดูเหมือนจะเป็นของที่เกี่ยวกับการร้องเพลงครับ” พนักงานตอบตามจริง

ของเกี่ยวกับการร้องเพลงเหรอ?

ซูจิงหมิงหยิบโทรศัพท์ออกมาและส่งข้อความหาไต่ชิงหนิง “เมื่อกี้คนส่งของโทรมาบอกว่ามีของมาส่ง คุณได้ซื้ออะไรให้ผมหรือเปล่า?”

ไต่ชิงหนิงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ใช่แล้ว เห็นช่วงนี้คุณกำลังทำเพลงอยู่ ฉันเลยคิดว่าจะซื้ออุปกรณ์บันทึกเสียงชุดที่ดีกว่าเดิมให้คุณน่ะ”

ซูจิงหมิง “อุปกรณ์บันทึกเสียงดีๆ ชุดหนึ่งไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ คุณคงต้องจ่ายเงินไปเยอะมากใช่ไหม?”

“เงินมีไว้ใช้ค่ะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการทำเพลงเลย ดังนั้นฉันจึงช่วยคุณได้แค่เรื่องอุปกรณ์ อย่างน้อยมันก็น่าจะช่วยลดเสียงรบกวนตอนที่คุณบันทึกเสียง ทำให้เสียงของคุณชัดเจนและฟังสบายขึ้นเวลาที่ร้องเพลงออกมา”

ซูจิงหมิงมองข้อความยาวเหยียดจากไต่ชิงหนิง ไม่มีคำว่ารักปรากฏอยู่เลยสักคำ ทว่าทุกคำกลับเปี่ยมไปด้วยความรัก

“ขอบคุณนะที่สนับสนุนงานของผมขนาดนี้”

ไต่ชิงหนิงส่งสติกเกอร์ทำท่าทางฮึดฮัดกลับมา “ขอบคุณแค่ข้อความเองเหรอ? เย็นนี้ฉันอยากกินมันฝรั่งผัดมะเขือยาวนะ”

“ได้เลย ผมจะทำไว้ให้”

“ตกลงค่ะ รีบไปรับพัสดุเถอะ แล้วลองใช้ดูว่ามันใช้ดีหรือเปล่า”

“โอเค”

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงเพียงเท่านี้ ซูจิงหมิงขนชุดอุปกรณ์บันทึกเสียงกลับมาที่ห้องเช่าของเขา

อุปกรณ์ที่ไต่ชิงหนิงซื้อให้ดูหรูหรากว่าของเดิมที่เขามีมาก และคุณภาพการบันทึกเสียงก็สูงกว่าเดิมหลายระดับ

เป็นไปตามคาด คุณภาพย่อมตามราคา มีเหตุผลที่มันมีราคาแพง

ซูจิงหมิงคิดว่าในเมื่อไต่ชิงหนิงสนับสนุนอาชีพของเขามากขนาดนี้ เขาก็ต้องสร้างผลงานให้ประสบความสำเร็จ เพื่อที่ในอนาคตเขาจะได้มอบชีวิตที่ดีกว่าเดิมให้กับไต่ชิงหนิงและลูกสาวของเธอได้

ด้วยความคิดนี้เอง เขาจึงได้ผลิตบทเพลง ฟังคำที่แม่สอน ออกมา

ตามกฎเดิม เขาให้ไต่ชิงหนิงเป็นผู้ฟังคนแรกของเพลงใหม่นี้

“เพลง ฟังคำที่แม่สอน กับเพลง ถ้าหากนี่คือความรัก เป็นคนละสไตล์กันเลย แต่ทั้งคู่ก็ทำให้ฉันซึ้งได้เหมือนกัน”

“ฉันชอบทำนองและเนื้อเพลงของ ฟังคำที่แม่สอน มากเลยค่ะ ฟังจบแล้วฉันมีความคิดเดียวเลย คืออยากจะโทรหาแม่หลังเลิกงาน”

ไต่ชิงหนิงส่งความเห็นของเธอมาให้

ทุกครั้งที่ซูจิงหมิงส่งเพลงใหม่ให้เธอ เธอจะแสดงความคิดเห็นอย่างจริงจังเสมอ ไม่เคยทำไปส่งๆ เลย

หลังจากนั้น ซูจิงหมิงจึงอัปโหลดเพลง ฟังคำที่แม่สอน ลงบนแพลตฟอร์มต่างๆ

ในเวลาเพียงสองวันสั้นๆ ยอดไลก์ของเพลงนี้ก็พุ่งทะลุสองล้านครั้ง พร้อมกับความคิดเห็นอีกหนึ่งแสนรายการ

นี่คือสถิติที่ดูเกินจริงและน่าตกใจอย่างยิ่ง

“พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่า มุกไม้ตายที่ปฏิเสธไม่ยอมกินข้าวเพื่อประชดน่ะ ใช้ได้ผลแค่กับแม่เท่านั้นแหละ”

“แม่คนหนึ่งอาจจะเสียใจที่แต่งงานผิดคน แต่เธอจะไม่มีวันเสียใจที่ให้กำเนิดคุณมา”

“รักแม่นะครับ พรุ่งนี้เจอกัน!”

เพลง ฟังคำที่แม่สอน กำลังสร้างกระแสบนโลกอินเทอร์เน็ตและเปลี่ยนแปลงชีวิตของใครหลายคน

โจวเหวินอู่ เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 อายุ 15 ปี เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนก่อนจะถึงการสอบเข้ามัธยมปลาย เขารู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก

ทุกวันหลังเลิกเรียน เขาทำได้เพียงไถดูวิดีโอสั้นๆ เพื่อลืมความกังวลไปชั่วขณะ

“ตอนกินข้าวเลิกเล่นมือถือได้ไหม? กินให้มันเรียบร้อยหน่อยไม่ได้เหรอ?” แม่ของเขาอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาเมื่อเห็นโจวเหวินอู่เล่นโทรศัพท์ขณะทานอาหาร

“ผมอยู่โรงเรียนมาทั้งวัน เล่นมือถือได้แค่แป๊บเดียวช่วงพักกินข้าวเองนะ แม่ต้องมาบ่นเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”

โจวเหวินอู่วางตะเกียบลงอย่างหงุดหงิดและพึมพำว่า “น่ารำคาญชะมัด”

เขาจงใจเมินเฉยต่อสีหน้าของแม่ เดินกลับเข้าห้องโดยไม่หันกลับไปมอง แล้วสวมหูฟังเพื่อฟังเพลง

เพลงที่กำลังเป็นกระแสชื่อ ฟังคำที่แม่สอน ปรากฏขึ้นในรายการแนะนำของโจวเหวินอู่

ในตอนแรกเขาคิดว่าชื่อเพลงดูเชยๆ แต่เมื่อทำนองและเนื้อเพลงเริ่มต้นขึ้น มันก็เปลี่ยนความคิดของเขาไปอย่างสิ้นเชิง

“เจ้าหนู นายมีเครื่องหมายคำถามมากมายเลยใช่ไหม? ทำไมคนอื่นถึงได้ดูการ์ตูน แต่ฉันต้องเรียนวาดเขียนและคุยกับเปียโน...”

“เมื่อโตขึ้น ฉันถึงเริ่มเข้าใจว่าทำไมฉันถึงวิ่งได้เร็วกว่าคนอื่น และบินได้สูงกว่าคนอื่น...”

โจวเหวินอู่ฟังเพลงนี้ซ้ำหลายรอบ รอบแรกฟังเพื่อดนตรี รอบที่สองฟังเพื่ออ่านความคิดเห็น

เมื่อนึกถึงท่าทางอวดดีและไร้เหตุผลที่เขาเพิ่งทำกับแม่เมื่อสักครู่ หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปแปลบ เขาจึงผลักประตูห้องนอนออกมา

แม่ของเขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางแอบเช็ดน้ำตา เมื่อเห็นเขาเดินออกมา เธอก็รีบทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“แม่ครับ ผมขอโทษ ผมไม่ควรพูดกับแม่แบบนั้นเลย” โจวเหวินอู่ขอโทษอย่างจริงใจ

ผู้เป็นแม่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าท่าทีของลูกชายจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้

“แม่เองก็ทำผิดเหมือนกัน แม่รู้ว่าลูกกดดันมากแต่ก็ยังพยายามจะควบคุมลูก แม่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วจ้ะ”

“ไม่ครับ แม่ควรจะคอยดูแลผมต่อไปนั่นแหละดีแล้ว”

“ทำไมจู่ๆ ถึงคุยง่ายแบบนี้ล่ะ?” แม่ของเขารู้สึกประหลาดใจมาก

“เพราะผมเพิ่งฟังเพลงมาเพลงหนึ่งครับ”

“เพลงอะไรเหรอ?”

“ฟังคำที่แม่สอน ครับ”

ในเวลาเดียวกัน ร้านดอกไม้หลายแห่งทั่วประเทศได้รับใบสั่งซื้อดอกไม้สำหรับแม่มากมาย

สิ่งนี้ทำให้เจ้าของร้านดอกไม้รู้สึกแปลกใจ วันแม่ก็เพิ่งจะผ่านพ้นไปไม่ใช่เหรอ?

ทำไมถึงยังมีคนสั่งดอกไม้ให้แม่เยอะขนาดนี้?

จนกระทั่งพวกเขาได้เลื่อนดูวิดีโอสั้นและพบกับเพลง ฟังคำที่แม่สอน

เพราะเพลงเพลงนี้ ทำให้คุณแม่หลายคนได้รับดอกไม้สดชื่นจากลูกๆ ของพวกเขา