บทที่ 343 ลอร์ดแห่งปวงประชา vs ภัยพิบัติที่สี่ 8

บทที่ 343 ลอร์ดแห่งปวงประชา vs ภัยพิบัติที่สี่ 8

[คะแนนช่วงมือใหม่หนึ่งหมื่นคะแนนทำออกมาได้ยังไง?]

[ฮัลโหล? ไม่มีใครบอกฉันเลยเหรอ ว่าลอร์ดแห่งปวงประชาก็ใช้โปรได้?]

[ดูจากทรัพยากรที่มีในอาณาเขตฉันตอนนี้ รวมทั้งสถานการณ์การได้คะแนน ฉันอยากรู้จัง ท่านเทพอันดับหนึ่ง ท่านสุ่มได้ชาวเมืองระดับฮีโร่ในตำนานมาสิบคนหรือเปล่า?]

คนจำนวนมากต่างยินดีไปกับจู๋อิน

《ลอร์ดแห่งปวงประชา》 จุติลงมายังทวีปสปริงหลายปีแล้ว รุ่นพี่นับไม่ถ้วนถูกดึงเข้าไปในโลกที่แปลกประหลาด แม้ไม่มีใครได้กลับมา แต่ก็มีคนได้รับไอเทมที่สามารถส่งข่าวกลับมายังโลกความเป็นจริงได้ บอกเล่าทุกอย่างให้ชาวพื้นเมืองที่รอดชีวิตในทวีปสปริงได้รับรู้

ชาวพื้นเมืองที่เดิมทียังมีการแข่งขันกันอยู่ลึกๆ พอได้รู้ความจริงก็กลายเป็นสามัคคีกันอย่างที่สุด

พวกเขาดีใจไปกับเพื่อนร่วมโลกทุกคนที่สามารถคว้าอันดับที่ดีกว่าและทรัพยากรที่มากกว่าใน "เกม" นี้ได้

เพราะคนเหล่านี้คือตัวแทนแห่งความหวัง

จู๋อินได้รับคำขอเป็นเพื่อนมากมาย เธอไม่ได้รับแอด

เธอมาที่นี่พร้อมภารกิจ การได้ที่หนึ่งของโซนพื้นที่อยู่ในความคาดหมายของเธอ แต่นี่ไม่ใช่เป้าหมายของเธอ

เธอต้องรีบเป็น "ลอร์ดระดับสูง" ให้เร็วที่สุด

พอดีกับช่วงมือใหม่จบลง

ได้เวลาอัญเชิญชาวเมืองชุดใหม่แล้ว

เวลานี้ ผู้เล่นทั้งสิบคนออนไลน์กันครบ

ขณะนี้ หน้าต่างเกมของพวกเขา ปรากฏประกาศฉบับหนึ่ง:

[ยินดีกับผู้เล่นที่ผ่านช่วงมือใหม่ได้สำเร็จ]

[จากนี้ไป ขอบเขตอาณาเขตขยายใหญ่ขึ้น พื้นที่ที่ผู้เล่นสามารถสำรวจได้จะกว้างขึ้น อันตรายในยามค่ำคืนเพิ่มเป็นทวีคูณ โปรดอยู่ในกระท่อมไม้ กลางวันอาจถูกโจมตีจากสัตว์ป่าและสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์]

[การสังหารมอนสเตอร์ป่ามีโอกาสได้รับรางวัลกล่องสมบัติ]

[รูปแบบการเล่นอื่นๆ โปรดให้ผู้เล่นสำรวจด้วยตนเอง]

ไม่มีใครสนใจเรื่อง "อันตรายเพิ่มเป็นทวีคูณ" เลยสักคน ดวงตาของทุกคนจับจ้องไปที่คำว่า "รางวัลกล่องสมบัติ" เพียงอย่างเดียว

"ฟาร์มมอนได้แล้ว!"

"รูปแบบการเล่นสำรวจด้วยตัวเอง... ฉันดันไม่รู้สึกแปลกใจเลยแฮะ"

"ไม่รู้พลังต่อสู้ของมอนสเตอร์เป็นยังไง คงไม่ใช่แบบเมื่อคืนหมดหรอกนะ? ฟาร์มมอนได้แต้มผลงานไหม?"

ตอนนั้นเอง ประกาศอีกฉบับก็ดังขึ้น:

[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: อีกสิบนาที เกมจะอัปเดตเวอร์ชัน เปิดการทดสอบครั้งที่สอง ขอให้ผู้เล่นออฟไลน์ด้วยตนเอง เวลาอัปเดตโดยประมาณสิบชั่วโมง]

ทุกคน: ???

ฉุกเฉินจริงๆ แหละ

ประกาศล่วงหน้าสิบนาที

เกมนี้ปลอมเกินไปแล้ว: "ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว ว่าบริษัทนี้ทำเกมเป็นครั้งแรก"

ด้านเทคนิคไม่มีที่ติ แต่ด้านการบริหารเกม ดูทำอะไรตามใจฉันไปหน่อย

พอพูดเรื่องนี้ ใช้โปรนิดเดียวไม่นับว่าโปรมีเรื่องอยากจะพูดมาก เขาตื่นเต้นกล่าวว่า: "ใช่ไหม! หลายอย่างไม่มีไกด์ให้ก็ช่างมันเถอะ เกมใหญ่ขนาดนี้ ดันมีฝ่ายบริการลูกค้าแค่คนเดียว!"

"คนเดียวไม่ว่า ยังเหมือนบอทอีก!"

เขาตัดสินใจว่าเดี๋ยวออฟไลน์แล้ว จะไปให้คำแนะนำฝ่ายบริการลูกค้าหน่อย

วินาทีถัดมา ประกาศอีกฉบับก็เด้งออกมา:

[ยินดีด้วยกับผู้เล่นที่เข้าร่วมการทดสอบแบบไม่ลบข้อมูลรอบแรกที่ทำภารกิจช่วงมือใหม่สำเร็จอย่างสมบูรณ์ ได้รับฉายา "ผู้บุกเบิก (ลิมิเต็ด)"]

"เชี่ย!"

"ฉายาลิมิเต็ด!"

"กำไรเละ!" เฒ่าหวังคนตัดไม้กล่าว

"สิทธิพิเศษผู้เล่นเก่า แถมยังลิมิเต็ด ไม่อยากจะคิดเลยว่าต่อไปถ้าเกมนี้ดัง ไอดีของพวกเราจะเท่ขนาดไหน"

คนอื่นๆ มือไวตาไวรีบกดสวมใส่กันแล้ว เป็นกรอบสีทอง ขอบมีกิ่งไม้สีเขียวพันรอบ ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไร แต่ก็สวยดี

.

หลี่จี้ออฟไลน์

เธออยู่ในเกมมาสามวัน ในความจริงเพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว

เดิมทีอยากจะพักผ่อน แต่พบว่าร่างกายและจิตใจมีพลังเหลือเฟือ นอนไม่หลับเลย

เธอเลยไปซูเปอร์มาร์เก็ต เติมเสบียงพวกกับข้าว ขนม และเครื่องดื่ม พอออกมาเห็นข้างทางมีแตงโมขาย ดูน่ากินทีเดียว เลยจัดมาสองลูก

แตงโมสองลูกหนักยี่สิบกว่าจิน (ประมาณ 10 กิโลกรัม) ยังมีของกินอีกสองถุงใหญ่ คุณลุงคนขายแตงโมถามอย่างอารมณ์ดี: "ถือไหวไหมหนู? หรือจะวางไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยมาเอา"

หลี่จี้ยิ้มตอบ: "ไม่มีปัญหาค่ะ หนูแรงเยอะอยู่"

ประเด็นคือไม่อยากเดินรอบสอง

เอาของสองถุงใหญ่ที่ซื้อจากซูเปอร์ฯ ถือมือหนึ่ง อีกมือหิ้วแตงโมลูกใหญ่สองลูก

ลองชั่งน้ำหนักดู เอ๊ะ?

เบากว่าที่คิดเยอะเลย เธอหิ้วอย่างไม่กินแรง เดินกลับบ้านสบายๆ

จัดของที่ซื้อมาเรียบร้อย บอกในกลุ่มแฟนคลับ แล้วหลี่จี้ก็เปิดสตรีม

[สตรีมเมอร์ที่หายสาบสูญกลับมาแล้ว]

[ยัยผู้หญิงตัวดี เธอไปเตร็ดเตร่ที่ไหนมา?]

[คุณย่าคะ สตรีมเมอร์ที่คุณกดติดตามมาไลฟ์แล้วค่ะ]

"ใส่ร้าย! ใส่ร้ายกันชัดๆ!" หลี่จี้แก้ตัว

"ฉันแค่ไม่ได้ไลฟ์สองวันเอง"

[แค่?]

[สตรีมเมอร์คนอื่นเขามาตอกบัตรทุกวันไม่ใช่เหรอ?]

คุยเล่นกับแฟนคลับไปสองสามประโยค หลี่จี้นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ได้ ก็อดพูดไม่ได้: "แฟนคลับคนที่เคยแนะนำให้ฉันไปออกกำลังกายก่อนหน้านี้ ฉันต้องขอบคุณเธอนะ วันนี้ฉันรู้สึกชัดเจนเลยว่าแรงตัวเองเยอะขึ้นมาก"

[ใช่ค่ะ แนะนำซิสที่มีเงื่อนไขให้ไปออกกำลังกายบ้าง เบาๆ ก็ได้]

[จริงค่ะซิส อ่อนแอหรือจะสู้แรงเยอะและมีลูกเล่น]

...

"จริงสิ ที่พวกเธอถามว่าฉันหายไปทำอะไรมาสองวันนี้? ฉันไปเล่นเกมใหม่มา"

[???]

[เกมอะไร?]

[แอบไปเล่นเกมแล้วไม่เปิดสตรีมงั้นสิ?]

"ฉันก็อยากเปิดนะ!" หลี่จี้พูดแล้วก็ปวดใจ คุณภาพระดับ 《ลอร์ดแห่งปวงประชา》 ขอแค่ทีมงานไม่ทำพังในภายหลัง ดังระเบิดแน่นอน

ถ้าเธอได้เป็นเกมสตรีมเมอร์คนแรกที่ไลฟ์เกมโฮโลแกรมนี้ในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง ลาภยศสรรเสริญมหาศาลนี้ แค่คิดในฝันยังหัวเราะออกมาเลย

แต่ใครจะไปคิด 《ลอร์ดแห่งปวงประชา》 ดันไม่รองรับการสตรีมเสียอย่างนั้น?

"ฟังนะทุกคน รีบไปค้นหาเกม 《ลอร์ดแห่งปวงประชา》 เห็นแล้วกดจองทันที อย่าลังเล ใครเร็วคนนั้นได้!"

เธอทำหน้าจริงจัง: "นี่คือความรักที่จริงใจที่สุดและคำแนะนำที่จริงจังที่สุดจากสตรีมเมอร์ถึงทุกคน"

[รับงานโฆษณาเหรอ?]

[ลอร์ดแห่งปวงประชา? ไม่เคยได้ยินเลย ค่ายไหน?]

[สตรีมเมอร์เชียร์ขนาดนี้? บอกข้อดีข้อเสียหน่อยสิ]

[นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินเจ๊หลี่เชียร์เกมขนาดนี้ เดี๋ยวไปลองดู]

[บริษัทเล็กๆ ที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ดูทรงก็รู้ว่าโฆษณา จุ๊ๆ ฉายาเครื่องตรวจคุณภาพเกมของสตรีมเมอร์ก็ตกต่ำแล้วสินะ]

หลี่จี้ยักคิ้ว: "เชื่อฉัน จองได้ให้รีบจอง วันหลังพวกเธอจะขอบคุณฉัน"