บทที่ 325 เทพธิดาผู้ประทานบุตรแด่จักรพรรดิผู้ไร้ทายาท 15

บทที่ 325 เทพธิดาผู้ประทานบุตรแด่จักรพรรดิผู้ไร้ทายาท 15

สรุปก็คือ บนตัวหลี่จี้ พวกเขาแทบไม่รู้สึกถึงความรู้สึก "แบ่งแยกเซียนกับมนุษย์"

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องเกาะขาให้แน่นสิ!

ดังนั้น ในงานเลี้ยงต่าง ๆ หลี่จี้มักจะเจอคนที่เข้ามาถามคำถามสารพัดด้วยความอยากรู้อยากเห็น

คำถามที่ถูกถามมากที่สุดคือ สวรรค์เป็นอย่างไร

หลี่จี้ไม่แปลกใจ เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน!

เขาได้แต่ส่ายหน้าบอกว่าตอนนี้ตนก็เป็นเพียงมนุษย์ ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสวรรค์

ที่เขาแปลกใจคือ เขาคิดว่าจะมีคนถามเรื่องเทพธิดาเยอะ แต่กลับไม่มี

พอสนิทกับคนเหล่านี้มากขึ้น ก็เข้าใจ เขากับคนยุคเก่าเหล่านี้ มีแนวคิดต่างกันในที่สุด

ยกตัวอย่าง

ถ้าเทพสักองค์ปรากฏตัวในโลกปัจจุบันก่อนที่เขาจะข้ามมิติมา จะเป็นยังไง?

ตอบ: จะโดนคนรุมล้อม ถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอ เดบิวต์ในแอปวิดีโอต่าง ๆ

แล้วในยุคสมัยนี้ล่ะ?

คนธรรมดาเห็นเทพเซียน จะคุกเข่ากราบไหว้ สร้างศาลเจ้าปั้นหุ่นบูชา ขอให้เทพเซียนคุ้มครอง

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าสืบเรื่องส่วนตัวของจู๋อิน กลัวจะ "ลบหลู่" เทพเซียน

.

หลังจากจับนิสัยทูตเทพได้คร่าว ๆ แล้ว ขุนนางในราชสำนักก็เริ่มทยอยมาหาเขา

พวกเขาไม่กล้าเอ่ยถึงอาวุธเทพง่าย ๆ แค่ชวนหลี่จี้คุยสัพเพเหระ แล้วค่อยวกเข้าเรื่องที่ตัวเองสงสัย

สำหรับหลี่จี้ คนตรงหน้าเหล่านี้ คือบรรพบุรุษของเขา คือรากเหง้าสายเลือดของเขา

เขาเต็มใจ และโชคดีมาก ที่ข้ามมิติมาในยุคนี้ แล้วมี "สารานุกรม" เป็นนิ้วทองคำ สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้

เขาให้ความร่วมมือจนขุนนางต้าเสวียนประหลาดใจ

เขาพยายามถ่ายทอดความรู้ที่ค้นเจอจากสารานุกรม ให้พวกเขาฟัง

ดังนั้น พวกเขาจึงรู้วิธีหลอมเหล็กที่ง่ายและมีประสิทธิภาพมากขึ้น รู้ว่าจะทำปุ๋ยหมักให้ดินอุดมสมบูรณ์ขึ้นได้อย่างไร รู้ว่าทางตะวันตกมีที่ที่เรียกว่าหลานซาน มีเหมืองถ่านหินอยู่...

ทูตเทพเปรียบเสมือนขุมทรัพย์ที่ทำได้ทุกอย่าง!

นี่คือความเห็นพ้องของกษัตริย์และขุนนางต้าเสวียน!

ดังนั้น เหล่าขุนนางจึงมาเยี่ยมเยียนทูตเทพอย่างกระตือรือร้นยิ่งขึ้น

หลี่จี้รู้เจตนาของพวกเขาตั้งแต่แรก แต่พอดีเขาก็อยากทำแบบนี้เหมือนกัน

อยากทุ่มเทแรงกาย ใช้ประโยชน์จากนิ้วทองคำของตัวเอง ให้ต้าเสวียน อารยธรรมโบราณที่รุ่งโรจน์อยู่แล้วนี้ ก้าวไปได้สูงและไกลกว่าเดิม

เขายังแอบคิดเงียบ ๆ  แน่นอนถ้าเป็นไปได้ ขยายแผนที่อีกหน่อยก็ดี โดยเฉพาะประเทศนั้น ประเทศนั้น แล้วก็ประเทศนั้น ที่ในยุคหลังน่ารำคาญจะตาย

ยึดให้เรียบ!

แต่เขาประเมินตัวเองสูงไป และประเมินพละกำลังคนโบราณต่ำไป

เขาเต็มใจสร้างประโยชน์ให้บรรพบุรุษก็จริง แต่บรรพบุรุษ ท่านจะมาเคาะประตูชวนคุยตั้งแต่ผมเพิ่งลืมตา ผลัดเวรกันคุยจนพระจันทร์ตรงหัวไม่ได้นะ?

ความจริงตอนนี้เขามีศักดิ์เป็นถึงทูตเทพ ไม่ใช่พวกมีแต่ชื่อลอย ๆ ไร้อำนาจ ถ้าเขาทำหน้าตึง ปฏิเสธคำถามของพวกเขา ขุนนางต้าเสวียนจะรู้กาลเทศะทันที

แต่นี่มัน... อะแฮ่ม

ใจแข็งไม่ลง

โดยเฉพาะ ขุนนางเฒ่าผมขาวโพลน อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว เดินสั่นงันงกมาหาเขา ถามเรื่องกสิกรรม ถามวิธีเพิ่มผลผลิตธัญพืช ใจจดจ่ออยากให้ชาวบ้านอิ่มท้อง...

ปฏิเสธไม่ลง

"เฮ้อ!" หลี่จี้ถอนหายใจ

คนในวังสงสัย "ท่านทูตเทพ?"

หลี่จี้ลุกขึ้นนั่ง "บอกว่าวันนี้ข้าพักผ่อน ให้ใต้เท้ากลับไปเถอะ"

คนในวังรับคำ

หลี่จี้ล้างหน้าล้างตา พกถุงเงิน ลองสัมผัสดู ท่านปู่คนนั้นยังไม่กลับไปจริง ๆ ด้วย

เขาแค่นหัวเราะ หันหลังเดินไปที่ — กำแพง

คิดไม่ถึงล่ะสิตาแก่ ตอนนี้ฉันเป็นยอดมนุษย์น้อยที่ถูกน้ำทิพย์ดัดแปลงร่างแล้วนะ

กำแพงวังไม่กี่เมตร เรื่องจิ๊บจ๊อย!

เขาปีนข้ามกำแพงอย่างคล่องแคล่ว กระโดดลงพื้น

ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับท่าลงพื้นสุดเท่เมื่อกี้ ก็สบเข้ากับดวงตากลมโตใสแจ๋ว — ตาแมว

หลี่จี้ "..."

สัตว์เทพ

เป็นที่รู้กันว่า สัตว์เทพกับเทพธิดาตัวติดกัน

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย ก็จริงด้วย เห็นเทพธิดายืนรับลมอยู่ไม่ไกลข้างหน้า

แตกสลาย

เขายืนขึ้นอย่างซื่อ ๆ พยายามอธิบาย หวังกู้ภาพลักษณ์ต่อหน้าเทพธิดาคืนมาสักนิด "เทพธิดา ข้าไม่ใช่... ข้าปีนกำแพงนี้ครั้งแรก ท่านก็เห็นพอดีเลย"

จู๋อินกลั้นขำ ถามหน้าตาย "อ้อ? ทูตเทพหมายความว่า ข้ามาไม่ถูกเวลา?"

หลี่จี้: ?

เขารีบพูด "ไม่ใช่แน่นอน ข้าแค่อยากบอกว่า ข้าไม่ใช่คนปีนกำแพงพร่ำเพรื่อแบบนั้น!"

"เจ้าทึ่ม" เสียงเด็กใสกังวานดังขึ้นข้างหูหลี่จี้

เขาตกใจก้มมอง กลับเป็นสัตว์เทพที่เท้า

บาร์บาร่าพูดว่า "เทพธิดารู้แจ้งทุกสิ่ง เจ้าจะอธิบายทำไม?"

หลี่จี้ "เฮ้ย" ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง โยนความอายเมื่อครู่ทิ้งไปทันที

เขามองบาร์บาร่าอย่างตื่นตาตื่นใจ "ท่านสัตว์เทพ พูดภาษาคนได้เหรอ?"

อืม คำพูดนี้ฟังดูแปลก ๆ ไหมนะ? หลี่จี้สงสัยอยู่หนึ่งวินาที

บาร์บาร่า "..."

เหมือนกำลังด่า แต่ระบบรู้ว่าคนคนนี้ไม่ได้ตั้งใจ

เขาแค่โง่บริสุทธิ์

บาร์บาร่าเชิดหัวน้อย ๆ ขึ้น "สัตว์เทพอย่างข้าเรียกฝนได้แล้ว พูดได้ มันแปลกตรงไหน?"

เออว่ะ!

หลี่จี้คิดได้ทันที

บาร์บาร่าถามเขา "เจ้าจะไปไหนน่ะ?"

หลี่จี้นึกถึงประโยค "เทพธิดารู้แจ้งทุกสิ่ง" ของสัตว์เทพ ถ้าจริง เทพธิดาก็คงรู้ว่าทำไมเขาถึงปีนกำแพง

แต่รู้ กับพูดออกมาตรง ๆ ชัดเจนว่าเป็นคนละเรื่องกัน

เขากระแอม "ข้าอยากไปดูชาวบ้าน เข้าถึงมวลชน ถึงจะรู้ว่าพวกเขาต้องการอะไรจริง ๆ ไง"

เขาถามอีก "เทพธิดากับท่านสัตว์เทพจะกลับตำหนักเทพ ต้องการให้ข้าตามไปรับใช้ไหม?"

เขาไม่ลืมนะ ว่าตัวเองยังมีงานประจำตำแหน่ง "ทูตเทพ" ติดตัวอยู่

เทพธิดา "ไม่ต้อง เจ้าไปเถอะ"

หลี่จี้เสียดายนิดหน่อย เขาก็อยากตามติดเทพธิดาซึมซับไอเซียนอยู่เหมือนกัน

มองดูแผ่นหลังเขาค่อย ๆ ห่างออกไป แววตาจู๋อินค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้ม

"บาร์บาร่า"

"หือ?"

"สังเกตไหม?"

แมวน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย

จู๋อินพูดเนิบ ๆ  "ทูตเทพของเรา เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลย ว่าเขากำลังทำตามเป้าหมายตอนเพิ่งมาถึงยุคนี้อยู่"