บทที่ 8 : นิมิตหมายอันดี, ทายาทคนที่สองถือกำเนิด

บทที่ 8 : นิมิตหมายอันดี, ทายาทคนที่สองถือกำเนิด

เดิมที, เย่ว์รู่ชวงคิดว่าหลังจากที่เธอปลุกร่างกายเต๋าเก้าทุกข์ยากของเธอสำเร็จ​แล้ว

เธอจะสามารถ​สู้รบปรบมือกับเย่หวู่ชางผู้ครอบครองร่างเต๋าเหอหวนได้อย่างภาคภูมิ

แต่ท้ายที่สุดเเล้ว​, เธอก็รู้ว่าเธอคิดผิด

หลังจากผ่านไปสามวันเต็ม, เธอก็เดินพยุงเอวที่อ่อนยวบยาบและขาที่สั่นเหมือนลูกกวางแลกเกิดของตัวเองออกมาจากห้องนอน

ในทางกลับกัน, เย่หวู่ชางกลับเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เปล่งประกาย​สดใสเเละเต็มไปด้วยความอิ่มเอม

สภาพของพวกเขาสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้งเชิง

เมื่อนึกถึงคำอ้อนวอนต่างๆที่ร่ำร้องขอความเมตตาในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา จนในที่สุด​เย่ว์รู่ชวงต้องกัดเขาถึงจะยอมรามือ

เธอก็รู้สึกถึงทั้งรักทั้งเกลียดเย่หวู่ชางในคราวเดียวกัน

…..

ทางด้านเย่หวู่ชาง

หลังจากได้รับโลหิตแกะศักดิ์สิทธิ์เก้าสวรรค์แล้ว, เขาคิดว่าความสามารถในการผลิต​ทายาทของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่อย่างไรก็ตาม, เย่หวู่ชางก็พบว่าเขาต้องใช้เวลาเกือบครึ่งปีกว่าจะทำให้เย่ว์รู่ชวงตั้งครรภ์ได้สำเร็จอีกครั้ง

เเละในช่วงเวลาเเห่งการตั้งครรภ์​นี้ เย่หวู่ชางก็ได้ออกเดินทางท่องยุทธภพไปกับบุตรสาวคนโตของเขา…..เเละได้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของการเป็นบิดาอย่างเต็มตัว

……

จากนั้นช่วงเวลาก็ผ่านไป

เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงเวลาที่เย่ว์รู่ชวงกำลังจะคลอดบุตร

ในช่วงเวลานี้, เย่หวู่ชางก็พัฒนาพลังของตนอย่างต่อเนื่อง

จากขั้นเเรกของอาณาจักรทะเลศักดิ์สิทธิ์….ตอนนี้เขาอยู่ในขั้นที่ห้าของอาณาจักร​ทะเล​ศักดิ์​สิทธ์​เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ในแง่ของพลังการต่อสู้…เขาทรงพลังอย่างไม่มีใครคาดถึงเลยทีเดีย​ว

ในยามนี้

ด้านนอกห้องคลอด, เย่หวู่ชางกำลังเฝ้ารออย่างเงียบๆ

เขาต้องการทราบอยากมากว่า การมาถึงของชีวิตที่สองนี้จะมีพรสวรรค์มากเพียงใด!

เเละเมื่อเสียงร้องร่ำไห้ดังลอดออกมา

ในช่วงเวลานั้นเอง….มันก็มีเสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วท้องฟ้า​เหนือตระกูลเย่

เพียงชั่วพริบตาแสงสีเหลืองสดใสก็กระจายไปทั่วบริเวณ

สมาชิกตระกูลเย่จำนวนนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้าขึ้นมอง, เเละพวกเขาได้เห็นแสงศักดิ์​สิทธ์​ที่ดูเหมือนมังกรและฟีนิกซ์กำลังเต้นระบำอยู่​เหนือศีรษะ​ของพวกเขา​

ฉากนี้ทำให้ทุกคนสับสนเล็กน้อย

มีเพียงผู้อาวุโส​ทั้งห้าแห่งอาณาจักรทะเลศักดิ์สิทธิ์และผู้อาวุโสที่มีประสบการณ์บางคนเท่านั้นที่ตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่างในทันใด….และสีหน้าของวกเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสทั้งห้ารีบไปที่ลานบ้านสายเลือดหลักของตระกูลเย่….เพราะทุกคน​สัมผัส​ได้ว่านี่คือศูนย์กลางของความผิดปกติ!

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเย่จื้อซิน ซึ่งเป็นธิดาสายตรงของตระกูลเย่

ตระกูลเย่ทั้งหมดต่างมุ่งความสนใจไปที่เธอ….เพราะพวกเขากลัวว่าเธออาจจะกำลัง​เผชิญกับอุปสรรคใดๆ

ช่วงเวลา​ก่อนหน้านี้, ผู้อาวุโส​ทั้งห้าประคบประหงมเธออย่างถึงที่สุด…..เพราะพวกเขาต่างเชื่อว่าอนาคตของตระกูลเย่อยู่ในกำมือของสาวน้อยผู้นี้

เเต่เมื่อมาถึงลานบ้านของสายเลือกหลัก

พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางห้องคลอดที่อยู่เบื้องหน้า

การที่จุดศูนย์กลางความผิด​ปกติ​อยู่นี่…..มันเป็นไปได้ไหมว่ามีผู้ได้รับความรักจากสวรรค์อีกคนหนึ่งกำลังจะถือกำเนิดขึ้นมา?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ พวกเขาต่างรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

พวกเขาไม่เคยคาดหวังเลยว่าอดีตนักบุญไร้ประโยชน์ ที่พวกเขาพากลับมาจะสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้

เธอถึงกับตั้งครรภ์ก็ทรงพลังมากกว่าหนึ่งครั้ง

เเละในขณะนี้สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เย่หวู่ชางเหมือนกับการดูพ่อพันธุ์​ชั้นดี

หากพวกเขาสามารถมีทายาทได้อีกสักสองสามคน, อนาคตของตระกูลเย่จะต้องพุ่งทะยานถึงสวรรค์​อย่างไม่ต้องสงสัย!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้, ความหลงใหลมัวเมาและหยิ่งผยองของเย่หวู่ชางก็ไม่เป็นปัญหาในสายตาของพวกเขาอีกต่อไป

อีก​ทั้ง, พวกเขากำลังพิจารณาอย่างลับๆว่าจะหายาเสริมพลังมาเติมเต็มกำลังวังชาให้กับเย่หวู่ชางดีหรือไม่

ในขณะที่พวกเขากำลังใคร่ครวญอยู่….ทันใดนั้นสายลมกรรโชกแรงเเละเต็มไปด้วยความสดชื่นก็พัดผ่านใบหน้าของพวกเขาไป

สายลมที่แผ่วเบามีกลิ่นหอมแทรกซึมลึกเข้าไปในจิตใจของผู้คน ทั้งยังขจัดความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่พวกเขามี

เหล่าผู้อาวุโสทั้งห้าสูดสายลมนี้เข้าไป….ทันใดนั้น​พวกเขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในจิตวิญญาณและคลื่นแห่งการตื่นรู้ก็ก่อกำเนิดในจิตใจของพวกเขา

เเต่ก่อนที่ผู้อาวุโส​ทั้งห้าจะได้ส่งเสียง….มันก็มีเสียงร้องของทารกดังออกมาจากห้องคลอด, เพียงเเต่เสียงร้องนี้ดังเป็นพิเศษ มันไม่เหมือนเสียงร้องของทารกทั่วๆไป

ในตอนนี้เอง, เย่หวู่ชางก็ได้ยินเสียงเเจ้งเตือน​ของระบบดังขึ้นในใจของเขา

[ตั้ง! ยินดีด้วย ทายาทคนที่สองของโฮสต์ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว, กำลังอยู่ระหว่างการประเมินคุณสมบัติ...]

[การประเมินโชค: สีทอง การประเมินความถนัด: ผู้ไร้เทียมทาน การประเมินพรสวรรค์​พิเศษ: ร่างศักดิ์สิทธิ์บุษราคัมพิศวง ดวงตาศักดิ์สิทธิ์เชื่อมสวรรค์, การประเมินคุณสมบัติ​: อัจฉริยะผู้ไม่มีใครเทียบได้ (มีศักยภาพที่จะพัฒนาเป็นบุตรแห่งโชคชะตา)​]

[ขอแสดงความยินดี, คุณสมบัติทายาทของโฮสต์ได้รับการประเมินว่าเป็นอัจฉริยะผู้ไม่มีใครเทียบได้….โฮสต์​ต้องการรับรางวัลหรือไม่]

เมื่อได้ยินสิ่งนี้, เย่หวู่ชางก็สั่นสะท้าน​ไปทั้งตัว

เขารู้ว่าลูกคนนี้จะต้องมีความพิเศษ…..แต่เขาก็ไม่คิดว่าเขาจะพิเศษขนาดนี้

การผสมผสานระหว่าง, ร่างศักดิ์สิทธิ์บุษราคัมพิศวงกับดวงตาศักดิ์สิทธิ์เชื่อมสวรรค์ซึ่งเป็นพรสวรรค์ระดับสูงทั้งสองอย่าง…..หากเขาเติบโตขึ้น, เด็กคนนี้จะต้องกลายเป็นอัจฉริยะที่​ไม่อาจละเลยได้เลย

ในที่สุด, หมอตำแยก็ออกมาและเชิญให้เย่หวู่ชางเข้าไปในห้องคลอด

เมื่อเข้ามา, เขาก็มองไปที่เย่ว์รู่ชวงทันที​เพื่อให้แน่ใจว่าเธอสบายดี

หลังจากนั้นเขาก็หันไปหาทารกแรกเกิดที่อยู่ข้างๆกายเย่ว์รู่ชวง

ทายาทคนที่สองของเขาต่างจากเย่จื้อซินที่น่ารักน่าชังตั้งแต่เกิด….ผิวของทารกคนนี้มีรอยย่นเล็กน้อย

เย่หวู่ชางขมวดคิ้วและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม​

"น่าชังนัก!"

เยว่รู่ชวงที่อยู่ด้านข้างเมื่อได้ยินดังยินเช่นนี้ก็ตีเขาด้วยความหงุดหงิด

"ท่านกำลังพูดอะไรน่ะ ทารกส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น….พวกเขาจะเติบโตอย่างช้าๆเเละค่อยๆน่ารัก​มาก​ขึ้น”

“ส่วนบุตรสาวคนโตของท่านน่ะเป็นข้อยกเว้น!”

โชคดีที่เธอรู้ด้วยว่าเย่หวู่ชางไม่ได้รังเกียจทายาทคนที่​สองจริงๆ, ดังนั้นเธอจึงไม่ได้โกรธอะไรเขามาก

หลังจากฟังคำพูดของเธอแล้ว เย่หวู่ชางก็พยักหน้า จากนั้นอธิบายความผิดปกติที่เกิดขึ้นของสถานการณ์​ภายนอกให้เธอได้ทราบ

“ท่านพี่หมายความว่าบุตรชายของเราไม่ธรรมดางั้นเหรอ?” เย่ว์รู่ชวงอดไม่ได้ที่จะถาม

เย่หวู่ชางพยักหน้า: "ไม่ใช่แค่ไม่ธรรมดา….เขามีร่างศักดิ์สิทธิ์บุษราคัมพิศวง และดวงตาศักดิ์สิทธิ์เชื่อมสวรรค์”

“เจ้าคิดว่าด้วยพรสวรรค์​ระดับสูง​เเถมยังมีถึงสองอย่างเเบบนี้…..เขาจะ​ธรรมดา​ได้อย่างไร?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ แม้แต่เย่ว์รู่ชวงก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึกๆด้วยความตื่นตระหนก​

จากนั้นเธอก็พูดอย่างเป็นกังวล​

"ท่านพี่ ข่าวนี้จะรั่วไหลออกไปไม่ได้เด็ดขาด​!"

"ไม่ต้องกังวล ข้าได้ใช้ค่ายกลรวบรวมวิญญาณเพื่อซ่อนความผิดปกติไว้หมดดเล้ว….ส่วนคนในตระกูล​ที่รู้เรื่องต่างก็ถูกเหล่าผู้อาวุโสปิดปากเอาไว้แล้ว!"

เมื่อเห็นว่าเย่หวู่ชางจัดการทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อย, เย่ว์รู่ชวงก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน

“เรามาตั้งชื่อลูกกันเถอะ!”

“งั้นเรียกเขาว่าเย่จือหลานเเล้วกัน….เขาเป็นนายน้อยคนเเรกของสายเลือดตรงในตระกูลเย่ของเรา!”

ในไม่ช้าเย่ว์รู่ชวงและเย่จือหลานก็ผล็อยหลับไปในการดูแลของเย่หวู่ชาง

เมื่อเห็นเช่นนี้, เย่หวู่ชางก็ออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

เขากลับมายังสถานที่ฝึกตน, เเละเมื่อมาถึง….เย่หวู่ชางก็ไม่เสียเวลาพูดพร่ำฮัมเพลงอีกต่อไป

เขาเข้าสู่ระบบโดยตรงเพื่อรับรางวัลของเขาในเวลานี้

[ติ๊ง...]

………………..