(ฟรี)บทที่ 478 เทพธิดาจี้มีลูกกับเขา?!

“เด็กอย่างเธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เธอแค่ต้องกินกับดื่มให้ดีและสวมบทบาทเป็นหมูจอมขี้เกียจต่อไป” หลินหยวนไม่ได้เปิดเผยภูมิหลังใดๆเกี่ยวกับจี้เฉียนและเพียงยิ้มให้หยูชานชาน

“ฮึ่ม!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินหยวนพูด หยูชานชานก็มองไปที่หลินหยวนด้วยความไม่พอใจ

หลินหยวนกับจี้เฉียนรู้จักกันและกันแต่เธอกลับไม่รู้อะไรเลย แล้วเธอจะพอใจได้ยังไง?

หยูชานชานแตะคางเล็กๆของเธอขณะครุ่นคิด

จากนั้นเธอก็หันไปหาหลินหยวนกับจี้เฉียนและถามอีกครั้ง: “ลูกพี่ลูกน้อง คุณรู้ทรีไซส์ของเฉียนเฉียนจริงๆใช่...”

ปั่ก! ปั่ก!

ทันทีที่เสียงของหยูชานชานแผ่วลง เธอก็ได้รับการเคาะที่หัวสองครั้ง

“โอเค พอได้แล้ว” หลินหยวนกล่าวกับหยูชานชาน

“มีคนมากมายอยู่ที่นี่ เราไปหอประชุมกันเถอะ” จี้เฉียนกล่าว

อาจเป็นเพราะคำพูดของหยูชานชาน รอยแดงจางๆจึงปรากฏบนแก้มขาวใสของเธอ

หลินหยวนพยักหน้าเห็นด้วย

ทั้งสามเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปในหอประชุม เมื่อจู่ๆหลินหยวนก็เห็นร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้ๆ

นอกจากนี้เขายังเห็นโลลิตัวน้อยที่มัดผมหางม้าสองข้างกำลังถือขวดน้ำสองขวดเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ

เธอมีใบหน้าบอบบางและน่ารัก และรูปลักษณ์ภายนอกที่เยาว์วัย

หลินหยวนจำเซี่ยฉือซวนซึ่งเป็นฝาแฝดคนน้องได้ทันที

เซี่ยฉือซวนเองก็เห็นหลินหยวนเช่นกันขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปในหอประชุม

เธอประหลาดใจมากที่เห็นหลินหยวนอยู่ที่นี่

นับตั้งแต่ที่เธอเห็น ‘พ่อของกุ้ยชิงถง’ ในการสอบสัมภาษณ์ครั้งล่าสุด เธอก็นึกถึงช่วงเวลานั้นอยู่ตลอดเวลา

เธอไม่สามารถลืมการเล่นดนตรีครั้งนั้นกับหลินหยวนได้

ตั้งแต่นั้นมาเธอก็คิดถึงหลินหยวนตลอดเวลา

แม้ว่าเธอจะได้รับข้อมูลติดต่อของหลินหยวนในเวลานั้น แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะติดต่อเขา เพราะการพบกันของพวกเขาเป็นเพียงช่วงสั้นๆ

แต่ครั้งนี้เธอได้มีโอกาสพบเขาอีกครั้งซึ่งทำให้เธอมีความสุขมาก

เธอมีความประทับใจที่ดีต่อหลินหยวนและเธอยังค่อนข้างสนใจเขา

“สวัสดีค่ะลุงกุ้ย!”

หลังจากที่เซี่ยฉือซวนเห็นหลินหยวน เธอก็วิ่งมาหาเขาโดยไม่สนใจว่าอกอันใหญ่โตของเธอกำลังกระเพื่อมอย่างดุร้าย

เธอริเริ่มที่จะทักทายหลินหยวนก่อน เธอกลัวว่าหลินหยวนจะไม่ได้ยินเธอหรือลืมเธอไปแล้ว

เซี่ยฉือซวนกล่าวเสริม “สวัสดีค่ะพ่อของชิงถง ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของชิงถง เราเคยเจอกันมาก่อน!”

เมื่อเห็นเซี่ยฉือซวนริเริ่มที่จะทักทายเขา หลินหยวนก็ยิ้มและตอบว่า: “ฉันจำคุณได้ คุณคือเซี่ยฉือซวน สวัสดีตอนเช้า ช่างบังเอิญจริงๆ”

หลินหยวนไม่แปลกใจเลยที่เห็นเซี่ยฉือซวนที่นี่

เธอควรจะมาเพื่อดูการสอบปลายภาคและผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้น

เมื่อเห็นหลินหยวนยิ้มและทักทายเธอ หัวใจของเซี่ยฉือซวนก็เต้นรัว

ในเวลาเดียวกันใบหน้าสวยของเธอก็เริ่มแดงระเรื่อ

‘หล่อมาก!’

‘แต่... เขาเป็นพ่อของชิงถง!’

‘แต่เขาดูอ่อนโยนและมีเสน่ห์มาก!’

‘ฉันอยากใกล้ชิดกับเขามากกว่านี้!’

หัวใจของเซี่ยฉือซวนเต้นไม่เป็นจังหวะและเธอไม่สามารถพูดอะไรได้ชั่วขณะหนึ่ง

และในขณะที่เซี่ยฉือซวนกำลังหน้าแดง ทุกคนที่อยู่รอบๆก็จ้องมองหลินหยวนอย่างแปลกประหลาด

เนื่องจากเสียงของเซี่ยฉือซวนค่อนข้างดัง พวกเขาจึงได้ยินคำว่า ‘พ่อของชิงถง’

หลายคนเริ่มสร้างฉากละครขึ้นมาด้วยจิตนาการ

แล้วก็มีการพูดคุยกันมากมาย

“เธอเรียกหนุ่มหล่อคนนั้นว่าพ่อของใครสักคนใช่ไหม?” บางคนกำลังตกใจ

“เด็กคนนั้นเกิดจากจี้เฉียน?! เขาทำให้เทพธิดาของเราท้องงั้นหรอ?! เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า!” หัวใจของใครบางคนแตกสลาย

“บางทีเด็กอาจเกิดจากผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่เทพธิดาของเราหรอก เทพธิดาของเรายังเด็กมาก เธอจะมีลูกได้ยังไง? ฉันเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะเมื่อคิดได้แบบนั้น” บางคนคาดเดาด้วยหลักเหตุผลเพื่อปลอบใจตัวเอง

แต่บางคนก็แสดงความคิดเห็นว่า “เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมันแย่ที่สุดเลยไม่ใช่รึไง? เขามีเทพธิดาอยู่แล้วในขณะที่เขายังคงทำให้ผู้หญิงคนอื่นท้อง?”

ไม่เพียงแต่คนรอบข้างเท่านั้นที่ไม่เชื่อ แม้แต่หยูชานชานก็มองไปที่หลินหยวนด้วยความประหลาดใจ

ในทางกลับกัน จี้เฉียนเพียงแค่ยิ้ม

หยูชานชานอดไม่ได้ที่จะถาม “ลูกพี่ลูกน้อง คุณเป็นพ่อคนแล้วหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมคุณไม่บอกฉัน แล้วทำไมชื่อลูกคุณถึงดูคุ้นๆ...”

/////