ตอนที่ 421 ซุปเห็ดหูหนูขาวราคาหนึ่งหยวนก็แค่เหยื่อล่อคลิก คอนเฟิร์ม!
ตอนที่ 421 ซุปเห็ดหูหนูขาวราคาหนึ่งหยวนก็แค่เหยื่อล่อคลิก คอนเฟิร์ม!
ตอนที่ 421 ซุปเห็ดหูหนูขาวราคาหนึ่งหยวนก็แค่เหยื่อล่อคลิก คอนเฟิร์ม!
"เช้ดเข้ หนึ่งหยวนต่อที่เนี่ยนะ เอาจริงดิ"
"สงสัยเถ้าแก่โดนด่าหนักไปหน่อย เลยเพิ่มเมนูนี้มาแก้ขัดชั่วคราวล่ะมั้ง"
"เป็นไปได้ เถ้าแก่น่าจะทนกระแสกดดันจากสังคมไม่ไหว แต่ก็ไม่อยากลดราคากระมัง เลยงัดซุปราคาหนึ่งหยวนนี่ขึ้นมา"
"อยากรู้จังว่าซุปเห็ดหูหนูขาวตุ๋นน้ำผึ้งราคาหนึ่งหยวนหน้าตาจะเป็นยังไง คงไม่ใสแจ๋วเหมือนน้ำเปล่าหรอกนะ"
"เดาสุ่มเลยนะ เถ้าแก่น่าจะจงใจใส่ไว้เพื่อเรียกยอดวิว เผลอๆ ที่ร้านอาจจะไม่มีเมนูนี้ด้วยซ้ำ"
"ฉันก็สงสัยแบบนั้น พอลูกค้าเห็นของถูกแล้วสั่ง พวกเขาก็จะบอกว่าหมด มุกนี้ฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว"
"ถ้าฉันสามารถซื้อซุปเห็ดหูหนูขาวราคาหนึ่งหยวนในร้านนี้ได้จริงๆ นะ ฉันจะหกสูงกินอึโชว์กลางไลฟ์เลย"
ตอนนี้ ซีซี ไม่ได้มองคอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมเลย
เธอตีหน้าขรึมและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "งั้นขอซุปเห็ดหูหนูขาวตุ๋นน้ำผึ้งที่นึงค่ะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าของ หูเสี่ยวอวิ๋น ยังคงอ่อนโยนขณะที่เธอส่ายหน้าอย่างขออภัย "ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้หญิง แต่วันนี้เราไม่มีซุปเห็ดหูหนูขาวตุ๋นน้ำผึ้งค่ะ เมนูนี้มีบริการแค่อาทิตย์ละครั้งเท่านั้นค่ะ"
"ไม่มีเหรอคะ"
คิ้วของ ซีซี ขมวดเข้าหากันทันที น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังขา "ในเมื่อเขียนไว้บนเมนู แต่พอลูกค้าสั่งกลับบอกว่าไม่มี นี่มันไม่ใช่การใช้เหยื่อล่อราคาถูกมาหลอกลูกค้าเหรอคะ"
ตอนที่พูด เธอจงใจเน้นคำว่า เหยื่อล่อราคาถูก อย่างชัดเจน
หูเสี่ยวอวิ๋น คาดไว้แล้วว่าเธอต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้ เธอเคยอธิบายเรื่องนี้ให้ลูกค้าในร้านฟังมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
"ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้หญิง เป็นเพราะปัญหาเรื่องการจัดหาวัตถุดิบน่ะค่ะ เถ้าแก่บอกว่าเมนูนี้ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฝูงผึ้งค่ะ"
"???"
เครื่องหมายคำถามตัวโตสามตัวโผล่ขึ้นมาบนหัวของ ซีซี ทันที เธออึ้งไปเลย
"ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฝูงผึ้งเหรอคะ"
เธอทวนคำพูดนั้นโดยสัญชาตญาณ สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
หรือว่าการหาน้ำผึ้งมันต้องขึ้นอยู่กับว่าฝูงผึ้งอารมณ์ดีหรือไม่ดีจริงๆ
แต่น้ำผึ้งมันก็เป็นของหาง่ายตามซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ใช่เหรอ
หรือว่าน้ำผึ้งร้านนี้มาจากผึ้งที่เถ้าแก่เลี้ยงเอง
เหตุผลนี้มันฟังดูไร้สาระเกินไปหน่อยไหม
นี่มันเป็นข้ออ้างที่เถ้าแก่แต่งขึ้นมาเพราะไม่อยากขายซุปเห็ดหูหนูขาวราคาหนึ่งหยวนชัดๆ
ดูเหมือนว่าซุปเห็ดหูหนูขาวนี้จะถูกใช้เป็นเหยื่อล่อคลิกจริงๆ ด้วย คอนเฟิร์ม!
พอลูกค้าสั่งเมนูนี้ เถ้าแก่ก็บอกว่าไม่มี ครั้นลูกค้าจะหันหลังเดินออกจากร้านก็คงจะเขินอาย สุดท้ายก็ต้องยอมสั่งเมนูอื่นที่ราคาแพงหูฉี่แทนไม่ใช่หรือไง
เถ้าแก่คนนี้มีลูกเล่นแพรวพราวไม่เบาเลย!
เมื่อเห็นสีหน้ากังขาของ ซีซี หูเสี่ยวอวิ๋น ก็รู้ดีว่าเหตุผลที่ ลู่เฟิง ให้มามันฟังดูแปลกๆ จริง เธอจึงทำได้เพียงส่งยิ้มและพูดต่อ
"คุณผู้หญิงคะ เมนูอื่นๆ ในร้านของเราก็รสชาติดีมากเหมือนกันนะคะ ลองสั่งอย่างอื่นดูก่อนได้ค่ะ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน"
ซีซี สูดหายใจลึก ข่มความไม่พอใจที่พุ่งพล่านในใจเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "งั้นขอเสี่ยวหลงเปาไส้กุ้งที่นึงค่ะ"
เสี่ยวหลงเปาเป็นเมนูที่ถูกที่สุดในร้านรองจากซุปเห็ดหูหนูขาว
การมาครั้งนี้ของเธอเพื่อแฉราคาอาหารมหาโหดของร้านนี้ เธอไม่อยากเสียเงินทิ้งเปล่าๆ ไปมากกว่านี้
ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวหลงเปาเข่งละห้าสิบหยวนนี่แหละจะเป็นตัวพิสูจน์ชั้นดีว่าร้านนี้คุ้มค่ากับราคาหรือเปล่า
"ตกลงค่ะ เสี่ยวหลงเปาหนึ่งที่นะคะ รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ"
หูเสี่ยวอวิ๋น พยักหน้า นิ้วรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
ซีซี ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตอนแรกกะจะถามว่ามีเมนูแนะนำอย่างอื่นอีกไหม
แต่เธอก็นึกขึ้นได้ว่าจุดประสงค์ที่มาคราวนี้ไม่ใช่มากิน การสั่งอาหารเพิ่มอีกจานก็หมายถึงการเสียเงินทิ้งไปเปล่าๆ มากขึ้น
ที่สำคัญที่สุด เธอไม่อยากสนับสนุนพฤติกรรมของเถ้าแก่ที่ขูดรีดลูกค้าด้วยราคาแพงหูฉี่แบบนี้
"ไม่ต้องค่ะ เอาแค่เสี่ยวหลงเปาที่เดียวก็พอ"
ซีซี ส่ายหน้าแล้วใช้โทรศัพท์สแกนจ่ายเงิน
"เรียบร้อยค่ะ รบกวนรอสักครู่ทางด้านนี้นะคะ เดี๋ยวจะนำไปเสิร์ฟให้ค่ะ"
หูเสี่ยวอวิ๋น พูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็รับใบสั่งอาหารที่พิมพ์ออกมาแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปในครัว
ไม่นานนัก เธอก็เดินออกมาพร้อมกับถือถาด
เข่งไม้ไผ่สีเขียวมรกตบนถาดมีแสงเงาอบอุ่น และมีไอร้อนสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมา
หูเสี่ยวอวิ๋น วางถาดลงบนเคาน์เตอร์อย่างเบามือและพูดกับ ซีซี ด้วยรอยยิ้ม "คุณผู้หญิงคะ เสี่ยวหลงเปาได้แล้วค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ"
"โอเคค่ะ ขอบคุณค่ะ"
ซีซี รับถาดมาและกล่าวขอบคุณตามความเคยชิน
กลิ่นหอมสดชื่นของเข่งไม้ไผ่ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวนของเสี่ยวหลงเปาลอยแตะจมูกเธอ
ซีซี เผลอชะโงกหน้าเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ เธอได้กลิ่นหอมจางๆ ของข้าวสาลีและกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อกุ้ง ความคาดหวังบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจอย่างอธิบายไม่ถูก
กลิ่นของเสี่ยวหลงเปานี้... ดูเหมือนจะต่างจากที่ฉันเคยกินมานิดหน่อยนะ
จังหวะที่ ซีซี กำลังจะยกถาดเดินออกไป จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาถามว่า "ขอโทษนะคะ เสี่ยวหลงเปานี่ไม่มีจิ๊กโฉ่วให้เหรอคะ"
ปกติเวลาที่เธอกินเสี่ยวหลงเปา เธอชอบจิ้มกับน้ำส้มสายชูดำมากๆ
รสเปรี้ยวจะช่วยตัดความเลี่ยนและทำให้รสสัมผัสของเสี่ยวหลงเปากลมกล่อมยิ่งขึ้น
เธอรู้สึกเสมอว่าเสี่ยวหลงเปาที่ไม่มีจิ๊กโฉ่วเหมือนจะขาดจิตวิญญาณไปนิดนึง
หูเสี่ยวอวิ๋น ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่มีค่ะ ทางเราไม่มีให้"
จากนั้นเธอก็อธิบายว่า "เสี่ยวหลงเปาของร้านเราไม่เหมือนร้านอื่นค่ะ เถ้าแก่ปรุงรสมาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ถ้าจิ้มจิ๊กโฉ่ว รสชาติจะเสียไปทันที ทางเราเลยไม่เคยเตรียมถ้วยน้ำจิ้มไว้ให้ค่ะ"
"แล้วมีหัวไชเท้าดองฟรีไหมคะ"
ซีซี ถามอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้
"ขอโทษด้วยนะคะ ไม่มีเหมือนกันค่ะ"
หูเสี่ยวอวิ๋น ส่ายหน้าอีกรอบแล้วบอกว่า "เถ้าแก่ของเราบอกว่า..."
"พอๆ สรุปคือไม่มีอะไรเลยใช่ไหมคะ เข้าใจแล้วค่ะ"
ซีซี ถึงกับพูดไม่ออก เธอขัดจังหวะ หูเสี่ยวอวิ๋น ยกถาดขึ้นมา แล้วเดินไปที่โซนรับประทานอาหาร
ขณะที่เดินไป เธออดไม่ได้ที่จะบ่นกระปอดกระแปดในใจ
เสี่ยวหลงเปาตั้งเข่งละ 50 หยวน จิ๊กโฉ่วกับหัวไชเท้าดองก็ไม่มีให้ ขี้งกเกินไปแล้ว!
ในใจของ ซีซี ป้ายร้านต้มตุ๋นที่แปะไว้ให้ร้านอาหารตระกูลลู่ยิ่งแจ่มชัดขึ้นไปอีก
เธอกวาดตามองไปรอบโถงขณะถือถาดในมือ และไปนั่งลงที่มุมเงียบๆ มุมหนึ่ง
พอนั่งลง เธอชำเลืองมองคอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมก่อน ตอบคำถามของแฟนคลับหน้าจอไปสองสามข้อ แล้วเอื้อมมือไปเปิดฝาเข่ง
ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งออกมาทันที พัดพากลิ่นหอมของเสี่ยวหลงเปามาด้วย
ซีซี เผลอหรี่ตาลง เมื่อไอร้อนค่อยๆ จางหายไป เสี่ยวหลงเปาขนาดเล็กกะทัดรัดและประณีตหกลูกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำเอาเธออึ้งไปชั่วขณะ
นี่คือเสี่ยวหลงเปาเหรอ ดูประณีตงดงามราวกับงานศิลปะเลย!
เสี่ยวหลงเปาทุกลูกในเข่งอวบอ้วนกลมกลึง แป้งบางๆ เปล่งประกายเงางาม รอยจีบด้านบนก็พับได้สัดส่วนและเรียบร้อย
หลังจากสังเกตดูดีๆ ซีซี ก็ค้นพบสิ่งที่น่าประหลาดใจมากๆ
มองจากมุมไหน เสี่ยวหลงเปาทั้งหกลูกนี้ก็ดูเหมือนถูกก๊อปปี้แล้วเอามาวางยังไงยังงั้นเลย!
ซีซี ถึงกับอ้าปากค้าง
ฝีมือของเถ้าแก่คนนี้ดูจะไม่ธรรมดาซะแล้วสิ