ตอนที่ 105 : อัปเกรดฮัมเมอร์เสร็จสิ้น

ตอนที่ 105 : อัปเกรดฮัมเมอร์เสร็จสิ้น

ผู้รอดชีวิตไม่สนอะไรทั้งนั้น ฉีกทึ้งเนื้อม้าตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง!

บางชิ้นยังไม่ทันสุกดี ยังมีเลือดซิบๆ อยู่เลย แต่พวกเขาก็ยัดมันเข้าปากโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

สภาพแบบนี้ ถ้าเป็นสตรีมเมอร์สายกินจุก่อนวันสิ้นโลก พวกเขาคงรวยเละไปแล้ว

บางคนกินไปร้องไห้ไป กว่าสองเดือนแล้ว ในที่สุดพวกเขาก็ได้ลิ้มรสเนื้ออีกครั้ง!

บางคนถึงกับเริ่มฮัมเพลงฮิตจากก่อนวันสิ้นโลก ภายใต้แสงไฟจากกองไฟ รอยริ้วแดงระเรื่อที่ห่างหายไปนานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยด้านชา

เฉินโม่นั่งอยู่ใกล้ๆ กินเนื้อม้าพลางคุยเสียงเบากับหวังเบน

หวังเบนกำลังสวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลามเหมือนหมาป่า มีเศษเนื้อติดอยู่ที่มุมปาก

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงสองคนที่พามาจากเมืองกงผิงปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดี ความอยากอาหารของเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างมากตามไปด้วย

เรดไคท์ก็วางดาบยาวสีเลือดของเธอลง และกำลังกัดกินเนื้อคำเล็กๆ จนแก้มตุ่ย

นอกจากเสียงเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยและเสียงอุทานเป็นระยะๆ แล้ว แคมป์ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

"ระบบ ตรวจสอบสิว่าเนื้อม้านี่กินได้ไหม!"

นอกจากการสร้างเครื่องสังเวยแล้ว นี่คือฟังก์ชันที่ทรงพลังที่สุดของระบบ

สำหรับไอเทมส่วนใหญ่ มันสามารถให้คำตอบตามความต้องการของเขาได้

【ติ๊ง! ได้รับคำขอจากโฮสต์ กำลังสแกน...】

【เนื้อม้าที่ได้จากม้าซึ่งถูกเลี้ยงดูอย่างพิถีพิถันโดยซีเควนเซอร์ลำดับนักเล่นแร่แปรธาตุ เนื้อมีรสชาติอร่อยล้ำเลิศและปลอดภัยสำหรับการบริโภค!】

เมื่อนั้นกู้เฉินถึงหยิบเนื้อม้าตรงหน้าขึ้นมา

หนังด้านนอกเกรียมและกรอบ ส่วนด้านในยังเป็นสีชมพู ส่งกลิ่นหอมของเนื้อที่เข้มข้น

เขาฉีกเนื้อชิ้นเล็กๆ แล้วเอาเข้าปาก

ทันใดนั้น น้ำเนื้ออันชุ่มฉ่ำก็ระเบิดที่ปลายลิ้น รสสัมผัสคล้ายกับเนื้อวัว แต่เนียนนุ่มกว่า!

แถมยังแฝงรสหวานประหลาดๆ นิดๆ ด้วย

แม้กู้เฉินจะไม่เคยล่าเนื้อม้ากินมาก่อน แต่เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่รสชาติดั้งเดิมของมันแน่

ใครจะไปคิดว่าเนื้อม้าที่เลี้ยงด้วยลำดับนักเล่นแร่แปรธาตุจะอร่อยขนาดนี้!

เขาสงสัยจริงๆ ว่าสัตว์เลี้ยงที่ถูกเลี้ยงโดยลำดับผู้เพาะเลี้ยงโดยตรงจะมีรสชาติเป็นยังไง

เนื้อม้าถูกกินคู่กับข้าวสวยที่เหยียนซูอี้เพิ่งหุงเสร็จ

รวมกับไส้กรอกที่เก็บมาจากสถานีเรดาร์ก่อนหน้านี้ หมูสามชั้นตุ๋นกระป๋อง และผักผลไม้รวมกระป๋อง

ในวันสิ้นโลกแบบนี้ นี่ถือว่าเป็นงานเลี้ยงที่หรูหราสุดๆ!

ในแคมป์คืนนี้ ผู้รอดชีวิตทุกคนได้กินเนื้อ

แถมยังมีเหลืออีกบานเบอะ ซึ่งพวกเขาวางแผนจะเอาไปทำเนื้อตากแห้ง!

ขบวนรถมีคนร้อยห้าสิบกว่าคน

คำนวณม้าตัวละ 800 กิโลกรัม สองตัวก็ 1,600 กิโลกรัม ต่อให้เอาเครื่องในกับกระดูกออก ก็ยังมีเนื้อเน้นๆ อย่างน้อย 900 กิโลกรัม!

ค่ำคืนล่วงเลย จันทราโลหิตลอยเด่นกลางเวหา

แคมป์ค่อยๆ เงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงปะทุของกองไฟและเสียงกรนเบาๆ

กู้เฉินนั่งขัดสมาธิบนพื้นทราย หลับตารวบรวมสมาธิ

พลังงานมิติไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ ค่อยๆ กลั่นฤทธิ์ยาที่เหลืออยู่ของแคปซูลลำดับให้กลายเป็นพลังของเขาเอง

ไม่ไกลออกไป เรดไคท์ไม่ได้หลับสนิทเหมือนผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ แต่นอนตะแคงมองแผ่นหลังของกู้เฉิน

แสงจันทร์ขับเน้นโครงร่างที่สูงโปร่งและสง่างามของเขา และร่างกายของเขาดูเหมือนจะถูกห่อหุ้มด้วยวงแสงเลือนรางอันน่าพิศวง

แม้แต่เม็ดทรายที่ปลิวมาก็ยังหลบเลี่ยงเขาโดยอัตโนมัติในรัศมีครึ่งนิ้วรอบตัว

นิ้วของเรดไคท์กำแน่นโดยไม่รู้ตัว

หลังจากเหตุการณ์ในเมืองกงผิง ผู้หญิงคนนี้ก็มีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของกู้เฉิน

ก่อนหน้านี้ เธอคิดมาตลอดว่าช่องว่างพลังต่อสู้ระหว่างเธอกับกู้เฉินไม่ได้ห่างกันมากนัก

ต่างก็เป็นซีเควนเซอร์เหมือนกัน แค่พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของเขาสูงกว่าเธอ และเขาก็ก้าวไปถึงระดับโปรโมชั่นลำดับสองนำหน้าเธอไปก้าวหนึ่งเท่านั้น!

แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่ากู้เฉินไม่ใช่ระดับ 2 ธรรมดาๆ เลย

ความสามารถของเขาแทบจะไร้เทียมทานในหมู่คนระดับเดียวกัน

ในขบวนรถ มีแค่เธอกับหวังเบนที่ยังคงอยู่ขั้น 1

เจ้าหวังเบน หมอนั่นถึงจะอ่อนแอ แต่อย่างน้อยก็เป็นคนเปิดเผยและไม่รีบร้อนที่จะเลื่อนระดับ

พอกินข้าวเสร็จ เขาก็มุดเข้ารถไปกับสองสาวยอดฝีมือจากคณะการแสดงอีกแล้ว!

แต่เรดไคท์กลับรู้สึกร้อนรน

เพิ่งจะได้ลิ้มรสเรื่องพรรค์นั้นระหว่างชายหญิง เรียกได้ว่าเธอกำลังติดใจ โดยเฉพาะความสุขซ่านที่กู้เฉินมอบให้

นี่ทำให้ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเธอตามหลัง!

เรดไคท์อดไม่ได้ที่จะตัดพ้อ : นี่บุรุษรูปงามทำให้เธอตกต่ำได้ขนาดนี้เลยเหรอ?!

เธอจะปล่อยตัวตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

เอาเถอะ... พรุ่งนี้เธอจะไปหาไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน!

เรดไคท์ลุกขึ้นเงียบๆ เดินไร้เสียงไปที่เงามืดมุมหนึ่งในแคมป์ แล้วนั่งขัดสมาธิ

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ

จันทราโลหิตคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก และขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ทะเลทรายต้อนรับช่วงเวลาที่เย็นสบายที่สุดของวัน!

กู้เฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อฤทธิ์ยาของแคปซูลลำดับถูกกลั่นอย่างช้าๆ พลังงานมิติในตัวเขาก็ควบแน่นยิ่งขึ้น

เขาสัมผัสได้ว่าตัวเองอยู่ไม่ไกลจากการก้าวขึ้นเป็นผู้ก้าวข้ามลำดับ 3 แล้ว

เมื่อกู้เฉินยืนขึ้น เขาก็พบเรดไคท์ยืนอยู่บนเนินทรายใกล้ๆ กำลังทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น

แววตาของเธอซับซ้อน ดูเหมือนเธอจะไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

ผู้หญิงคนนี้ ทำไมบุคลิกดูเปลี่ยนไปนะ?

แคมป์เริ่มวุ่นวายแล้ว

ผู้รอดชีวิตกำลังจัดเตรียมเสบียงกันอย่างเป็นระเบียบ

"พี่เฉิน อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ!"

เหยียนซูอี้เดินถือจานข้าวกับเนื้อย่างเข้ามา

เอวและสะโพกของเธอส่ายไหวนิดๆ ทำเอาชายหนุ่มผู้รอดชีวิตใกล้ๆ กลืนน้ำลายดังเอื้อก

อย่างไรก็ตาม พอเห็นกู้เฉินอยู่ใกล้ๆ พวกเขาก็รีบหันไปมองทางอื่นทันที!

กู้เฉินรับอาหารมา สายตากวาดมองไปทั่วแคมป์

เจ้าเฉินโม่ขมวดคิ้ว พึมพำอะไรบางอย่างในลำคอ น่าจะกำลัง 'ทำนาย' เส้นทางของวันนี้อยู่

แผนเดิมของเฉินโม่คือจะพาขบวนรถไปที่ทะเลทรายคู่คู่ฉีเพื่อปลูกกระบองเพชร

แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องไปถึงคู่คู่ฉีแล้ว เพราะมองไปทางไหนก็มีแต่ทะเลทรายเต็มไปหมด!

แต่นั่นมันก็แค่ข้ออ้างของเขา

สิ่งที่เฉินโม่ต้องการคือการนำพาทุกคนอพยพและหนีตายไปเรื่อยๆ ขยายจำนวนคนในขบวนรถอย่างต่อเนื่อง และแสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจใหม่ๆ!

ส่วนเรื่องความงามของสตรี เขาไม่มีวาสนาได้เสพสุขอีกต่อไปแล้ว

เขาทำได้เพียงเดินบนเส้นทางแห่งพลังอำนาจไปจนสุดทาง

กลุ่มผู้รอดชีวิตที่เคยฟังเขาวาดฝันอันยิ่งใหญ่ในตอนแรก ไม่ตายด้วยน้ำมือสิ่งลี้ลับก็รั้งอยู่ที่ฐานพรรคดาบโบราณกันหมดแล้ว

ไม่กี่คนที่เหลือถือว่าเป็นสมาชิกระดับแกนนำทั้งนั้น

ผู้คนจากเมืองกงผิงที่เพิ่งเข้าร่วมยังไม่รู้แผนการก่อนหน้านี้ของเขา

แต่นี่ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้วาดฝันอันยิ่งใหญ่อีกครั้งและเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ปลุกระดมได้ใหม่!

ในขณะที่หวังเบนกำลังหาววอดๆ เดินเปลือยท่อนบนลงมาจากรถ

หมอนี่ดูเหมือนจะหมดอาลัยตายอยาก เลิกพยายามไปโดยสมบูรณ์แล้ว!

ความจริงแล้ว ในมุมมองของหวังเบน ขบวนรถตอนนี้มีเฉินโม่เป็นกัปตัน และมีกู้เฉินเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่ง

ในขณะเดียวกันก็มีเรดไคท์ที่มีศักยภาพสูงมาก

เขาจะก้าวหน้าหรือไม่ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป สู้เสพสุขให้เต็มที่ดีกว่า!

ยังไงซะในโลกใบนี้ ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะอยู่รอดไปได้อีกนานแค่ไหน

หลังอาหารเช้า ขบวนรถก็ออกเดินทางอีกครั้ง

ในอีกสองวันถัดมา ขบวนรถยังคงเดินทางข้ามทะเลทรายต่อไป

คืนนั้น ขณะที่ผู้รอดชีวิตกำลังพักผ่อน เฉินโม่ก็กล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจ!

เนื้อหาก็ไม่มีอะไรมากไปกว่ามุกเดิมๆ ที่พรรณนาถึงชีวิตอันสวยงามในอนาคต

อย่างไรก็ตาม นี่แหละคือสิ่งที่ทุกคนขาดแคลนมากที่สุดในตอนนี้

กู้เฉินชำเลืองดูเวลาอัปเกรดของฮัมเมอร์

【0:2:12】

การอัปเกรดกำลังจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว