บทที่ 126 ผลไม้ลึกลับ สุกงอม!
บทที่ 126 ผลไม้ลึกลับ สุกงอม!
บทที่ 126 ผลไม้ลึกลับ สุกงอม!
ราชวงศ์ต้าหม่าน
นอกวังหลวงสามร้อยลี้
เมืองมังกร, หอมังกร
ฉีก!
คำท้าประลองถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ท่ามกลางเศษกระดาษที่โปรยปราย เสียงของบุตรมังกรเซียวอู๋วั่งเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “บัดซบ! บัดซบ!”
“ตั้งสติให้มั่น!”
บุตรมังกรอินเสวียนขมวดคิ้ว
“ตั้งสติ?”
เซียวอู๋วั่งคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “จะให้ข้าตั้งสติได้อย่างไร? หลินอิ่นเป็นตัวอะไรกัน ถึงกล้าส่งคำท้าประลองมาให้ข้า?”
“แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา!”
อินเสวียนเอ่ยปาก “หลินอิ่นผู้นี้ เป็นเพียงคนถ่อยที่บังเอิญได้ดีเท่านั้น ท้ายที่สุดก็มิอาจก้าวขึ้นสู่เวทีใหญ่อย่างแท้จริงได้ ครั้งนี้มันกล้ามายังหอมังกรของเรา เมื่อพิธีอัญเชิญมังกรเริ่มขึ้น ก็ถึงคราวที่มันต้องจบสิ้น”
“ถูกต้อง!”
“เจ้าสารเลวานั่นกล้ายั่วยุศิษย์น้องเซียว ตอนนี้ยังกล้าส่งคำท้าประลองมาอีก นี่มันไม่เห็นหอมังกรของเราอยู่ในสายตาชัดๆ”
ในชั่วขณะนี้เอง ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาจากที่ไม่ไกล
เซียวอู๋วั่งหันไปมอง อารมณ์สงบลงเล็กน้อย พลางกล่าว “ศิษย์พี่หยวน!”
“พิธีอัญเชิญมังกร หากเขากล้ามาท้าทายจริงๆ เช่นนั้น... เทือกเขาฝูหลงก็จะเป็นสุสานของเขา”
ศิษย์พี่หยวนคือชายหนุ่มผู้สวมอาภรณ์ยาวสีทองอ่อน ผมดำขลับราวกับน้ำตก ใบหน้าหล่อเหลา กลิ่นอายเข้มข้นและน่าสะพรึงกลัว
“สุสาน?”
ดวงตาของเซียวอู๋วั่งสว่างวาบ
จากนั้นก็ขมวดคิ้ว “ศิษย์พี่หยวน พวกเราจะฆ่าเขาได้จริงๆ หรือ? หลินอิ่นผู้นี้ บัดนี้มีสถานะเป็นศิษย์สายตรงอย่างสมบูรณ์แล้ว สถานะสูงส่ง บีบคั้นให้ข้าต้องกลับมาจากตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยน...”
“วางใจเถอะ!”
“ในบรรดาหกบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยน มีถึงสี่คนที่ไม่พอใจมัน”
ศิษย์พี่หยวนเอ่ยปาก “ครั้งนี้ สี่บุตรศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงแต่จะหนุนหลังพวกเรา ยังจะมีบุตรแห่งกระบี่จากนิกายกระบี่อู๋เลี่ยงมาด้วยอีกหนึ่งคน”
“อะไรนะ?”
“นิกายกระบี่อู๋เลี่ยง บุตรแห่งกระบี่?”
แววตาของเซียวอู๋วั่งเป็นประกาย
“ใช่แล้ว!”
“บุตรแห่งกระบี่เส้าหยาง!”
“หลินอิ่นผู้นั้นได้สังหารเฉาเส้าชิง ผู้รับใช้กระบี่ข้างกายบุตรแห่งกระบี่เส้าหยางที่เมืองมืด ทำให้บุตรแห่งกระบี่ไม่พอใจ”
ศิษย์พี่หยวนกล่าว “นอกจากนี้ นิกายเต๋าชิงเสวียนก็จะมีผู้เชี่ยวชาญมาร่วมชมพิธีอัญเชิญมังกรด้วย ถึงตอนนั้นก็จะยืนอยู่ข้างราชวงศ์ต้าหม่านของเราเช่นกัน”
“นิกายกระบี่อู๋เลี่ยง นิกายเต๋าชิงเสวียน?”
“นี่คือสองในเจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาก็อยากให้หลินอิ่นตายเหมือนกันรึ?”
เซียวอู๋วั่งดูเหมือนจะมีอารมณ์ดีขึ้นมาทันที “มีสองดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้หนุนหลัง บวกกับบุตรศักดิ์สิทธิ์สี่คนของตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยน แถมตอนนี้ข้าเองก็เป็นศิษย์ของตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยนด้วย หากหลินอิ่นกล้ามา เขาต้องตายแน่ พวกเราสังหารเขาแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องผลที่ตามมามากนัก”
“เป็นเช่นนั้น!”
บุตรมังกรอินเสวียนกล่าวเสริม “ศิษย์น้องอย่าลืมสิว่า หากมองไปทั่วดินแดนหม่านฮวงในปัจจุบัน นอกจากหลินอิ่นแล้ว ก็มีเพียงพรสวรรค์ด้านปรมาจารย์จิตเทวะของศิษย์น้องที่สูงที่สุด เมื่อหลินอิ่นตายไปแล้ว ในการประลองอัจฉริยะจิ่วฮวงครั้งต่อไป ภาระหนักของการประลองของปรมาจารย์จิตเทวะ ก็จะตกอยู่กับเจ้า ดังนั้นต่อให้หอดาราจะไม่พอใจเพียงใด ก็ต้องออกมาปกป้องเจ้าอยู่ดี”
“ดี!”
ดวงตาของเซียวอู๋วั่งเปล่งประกายเจิดจ้า คำพูดมากมายรวมกันเป็นคำว่าดีเพียงคำเดียว
“เหอะ หลินอิ่นผู้นี้ท้ายที่สุดก็เป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น”
“จู่ๆ ก็ได้โอกาสเล็กน้อย มีพรสวรรค์ด้านปรมาจารย์จิตเทวะอยู่บ้าง เข้าร่วมฝึกฝนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับไม่รู้จักเก็บงำประกาย สร้างศัตรูไปทั่ว ครั้งนี้เขากล้ามาท้าทายศิษย์น้องอู๋วั่ง หากสังหารเขาเสีย เขาก็สมควรตายแล้ว”
อินเสวียนเอ่ยปากอยู่ข้างๆ
ขณะที่เหล่าบุตรมังกรกำลังหารือเกี่ยวกับเรื่องราวของหลินอิ่น...
ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าหม่าน หรือกระทั่งราชวงศ์ใกล้เคียงอีกหลายแห่ง เกือบครึ่งหนึ่งของหม่านฮวง ต่างก็สั่นสะเทือน
สายตาของผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วน ต่างจับจ้องไปยังทิศทางของราชวงศ์ต้าหม่าน
พิธีอัญเชิญมังกร?
จะเริ่มขึ้นอีกแล้วหรือ?
พิธีอัญเชิญมังกรของราชวงศ์ต้าหม่าน จัดขึ้นทุกๆ สิบปี
นับตั้งแต่โบราณกาล หากมองไปทั่วทั้งหม่านฮวง ก็ถือว่าเป็นงานมหกรรมที่น่าจับตามองอย่างแท้จริง
พยัคฆ์ คือราชันย์บนผืนดิน
มังกร คือเจ้าแห่งฟากฟ้า
มังกร สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ เป็นสิ่งมีชีวิตที่พิเศษและทรงพลัง
เป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงศักดิ์อย่างยิ่งในเผ่าอสูร
สิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับมังกร แม้จะเป็นเพียงทายาทที่มีสายเลือดมังกรอยู่เพียงน้อยนิด เช่นพวกเจียวหลง เมื่อเติบใหญ่ขึ้น ก็จะแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ในตำนานของเผ่าพันธุ์มนุษย์นับไม่ถ้วน ตำนานที่เกี่ยวข้องกับมังกร ก็มักจะทำให้ผู้คนโหยหาและตกตะลึง
แม้แต่ประมุขของราชวงศ์ต่างๆ ก็มักจะเรียกตัวเองว่า “โอรสสวรรค์มังกรแท้” เพื่อแสดงถึงความสูงศักดิ์ของตนเอง
แต่ทว่า ในสวรรค์พิภพจิ่วฮวง ไม่มีเผ่าพันธุ์มังกร
แม้แต่สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์มังกรที่ต่ำต้อยที่สุด ก็ไม่มี
แต่...
เป็นเพียงแค่ไม่มีเผ่าพันธุ์มังกรที่ยังมีชีวิตอยู่
ไม่ได้หมายความว่าไม่มีซากมังกรที่ตายแล้ว
นับตั้งแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบัน ในจิ่วฮวงเคยปรากฏซากมังกรขึ้นมาสามครั้ง และมีผู้ที่ได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่จากมัน
ว่ากันว่า แม้จะเป็นเพียงการได้รับซากมังกร และได้รับประโยชน์จากภายในนั้น ก็สามารถทำให้สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในใต้หล้านี้เปลี่ยนแปลงชะตากรรม พลิกฟ้าดิน ได้รับผลประโยชน์มหาศาล
ราชวงศ์ต้าหม่าน เทือกเขาฝูหลง ก็มีตำนานเกี่ยวกับมังกรสืบทอดกันมา
ว่ากันว่า ในยุคโบราณ มีมังกรยักษ์ตัวหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟ้านอกพิภพ ได้รับบาดเจ็บสาหัส ใกล้จะสิ้นใจ
มังกรยักษ์ตัวนั้น ได้ขดกายอยู่ในเทือกเขาแห่งนี้ของราชวงศ์ต้าหม่าน และสิ้นลมหายใจลงที่นี่ในที่สุด
ยังมีคำร่ำลืออีกว่า เทือกเขาฝูหลงนี้ แท้จริงแล้วคือร่างกายของมังกรตัวหนึ่งที่วิวัฒนาการมา
แต่ไม่ว่าอย่างไร เทือกเขาฝูหลงนี้เกี่ยวข้องกับมังกรอย่างแน่นอน
พิธีอัญเชิญมังกรทุกครั้ง เป็นความหวังของราชวงศ์ต้าหม่านที่จะอาศัยพรสวรรค์และโชคชะตาของเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในหอมังกร เพื่ออัญเชิญมังกรแท้ออกมาจากเทือกเขาฝูหลง
แม้ว่ามังกรแท้จะไม่ปรากฏออกมา ทุกครั้งที่จัดพิธีอัญเชิญมังกร ก็มักจะสามารถอัญเชิญปราณมังกรออกมาได้บ้าง หรือไม่ก็เป็นโอสถวิเศษพิเศษ หินเทพ และสมบัติอื่นๆ ที่ปรากฏออกมาพร้อมกับอาบปราณมังกร
ดังนั้นพิธีอัญเชิญมังกรนี้ ในด้านหนึ่งจึงเป็นงานมหกรรมที่ราชวงศ์ต้าหม่านใช้ในการบ่มเพาะคนรุ่นหลัง มอบโอกาสให้แก่พวกเขา
ในอีกด้านหนึ่ง ทุกครั้งที่จัดพิธีอัญเชิญมังกร ก็จะเชิญผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากในหม่านฮวงมาร่วมชมพิธี เพื่อแสดงถึงรากฐานของตนเอง และถือโอกาสดึงดูดอัจฉริยะและผู้มีพรสวรรค์ต่างๆ เข้าสู่หอมังกร
หลายปีมานี้ ราชวงศ์ต้าหม่านได้ก่อตั้งหอมังกรขึ้นมา และก็มีความหวังที่จะทำให้หอมังกรเติบใหญ่ขึ้น ทุ่มเทกำลังของทั้งราชวงศ์เพื่อสนับสนุนหอมังกร ทำให้หอมังกรกลายเป็นนิกายใหญ่ระดับแนวหน้าของหม่านฮวง หรือกระทั่งมีความทะเยอทะยานที่จะเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งที่แปด
แน่นอนว่า หากไม่พูดถึงเรื่องอื่น...
เกี่ยวกับเทือกเขาฝูหลง มีตำนานเกี่ยวกับมังกรอยู่ ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกแต่งขึ้นมาล้วนๆ
ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับมังกรจริงๆ
พิธีอัญเชิญมังกรในอีกด้านหนึ่ง ก็คือการคาดหวังว่าจะมีอัจฉริยะและผู้มีพรสวรรค์ที่ไม่มีใครเทียบได้คนใดคนหนึ่ง สามารถใช้พรสวรรค์และโชคชะตาของตนเอง อัญเชิญมังกรตัวนั้นออกมาได้
หากมีมังกรแท้ปรากฏออกมา โชคชะตาของราชวงศ์ต้าหม่านทั้งราชวงศ์ จะพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในทันที ก้าวขึ้นเป็นราชวงศ์อันดับหนึ่งในดินแดนหม่านฮวงแห่งนี้...
“พิธีอัญเชิญมังกรครั้งนี้ น่าสนใจจริงๆ”
“ไม่นึกเลยว่าจะมีศิษย์ของตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยน ไปต่อสู้กับบุตรมังกร?”
“ไม่สิ นั่นไม่ใช่ศิษย์ธรรมดาของตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยน นั่นคืออันดับหนึ่งของอันดับดารา หลินอิ่น”
ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนเอ่ยปาก หลายวันติดต่อกัน ต่างก็พูดคุยเรื่องเหล่านี้
คนเราชอบดูเรื่องสนุก
สำหรับสรรพชีวิตในหม่านฮวง การประกาศสงครามของหลินอิ่นต่อบุตรมังกรเซียวอู๋วั่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการเพิ่มสีสันให้กับพิธีอัญเชิญมังกรในครั้งนี้ ทำให้งานมหกรรมนี้ดูน่าสนใจยิ่งขึ้น
โดยไม่รู้ตัว บางคนถึงกับเริ่มออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังดินแดนของราชวงศ์ต้าหม่าน เข้าใกล้เทือกเขาฝูหลงล่วงหน้า
พริบตาเดียว พร้อมกับการแพร่กระจายของข่าวสารเกี่ยวกับพิธีอัญเชิญมังกร ก็ผ่านไปแล้วสามวัน
ตำหนักเต๋าอู๋เนี่ยน ในยอดเขาตี้เหยียน...
ในตำหนักใหญ่ตี้เหยียนทั้งหลัง ตำหนักที่แต่เดิมกว้างขวางและกลมกล่อม ในขณะนี้กลับเต็มไปด้วยเศษวัสดุที่มืดมนและไร้ค่าไปแล้ว
เศษเหล็กผลึก เศษหินผลึก เศษเหล็กเทพ...
ทุกสิ่งที่ซื้อมาด้วยผลึกวิญญาณกว่าหนึ่งล้านเม็ด ในที่สุดก็ถูกศิลาเทวะหมื่นภพกลืนกินจนหมดสิ้น
ในทะเลวิญญาณ สะสมน้ำค้างสวรรค์ไว้ได้ถึงกว่าแสนชั่ง
“ฟู่...!”
หลินอิ่นระบายลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่
ในดวงตาเปล่งประกายแห่งความคาดหวัง
ในชั่วขณะนี้ หลินอิ่นถึงกับรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย
จิตเทวะเริ่มพลุ่งพล่าน
น้ำค้างสวรรค์ถึงแสนชั่ง หลินอิ่นเก็บไว้เพียงพันกว่าชั่ง เพื่อใช้ในยามฉุกเฉิน
น้ำค้างสวรรค์ที่เหลือทั้งหมด ไหลเข้าสู่ภายในศิลาเทวะหมื่นภพอย่างต่อเนื่อง
ไหลไปยังโลกมิติอันลึกลับภายในศิลาเทพ แล้วรดลงใต้ลำต้นของต้นไม้ใหญ่ที่สูงเสียดฟ้าต้นนั้น
ทันใดนั้น...
ด้วยตาเปล่า ก็เห็นได้ว่าน้ำค้างสวรรค์จำนวนมากเริ่มหายไปอย่างต่อเนื่อง
ไม่ใช่ซึมลงสู่พื้นดิน แต่ถูกต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ดูดซับไป
ด้วยตาเปล่า ก็เห็นได้ว่า บนต้นไม้ใหญ่ ผลไม้เพียงลูกเดียวที่ห้อยอยู่บนนั้น บนผิวของมันเริ่มปรากฏรอยสลักอันลึกล้ำขึ้นมา
บนผลไม้สีเขียว พร้อมกับการเพิ่มขึ้นของรอยสลักมากมาย สีทองอ่อนๆ ก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา
สีทอง ยิ่งดูศักดิ์สิทธิ์
ราวกับแสงดาวสีทองบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน
วิญญาณเทวะของหลินอิ่นเข้าสู่ภายในศิลาเทวะหมื่นภพ ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แหงนหน้ามองฟ้า
ในสภาวะนี้ สิ่งที่มองเห็นคือ ผลไม้สีทองที่ค่อยๆ เปล่งประกายชัดเจนขึ้น เริ่มแผ่รัศมีแสงออกมาเป็นวงๆ
ราวกับว่าบนต้นไม้นั้นกำลังจะให้กำเนิดดวงดาว หรือกระทั่งโลกทั้งใบ
น้ำค้างสวรรค์พันกว่าชั่งถูกดูดซับ!
น้ำค้างสวรรค์หมื่นกว่าชั่งถูกดูดซับ!
พร้อมกับน้ำค้างสวรรค์สามหมื่นชั่ง ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ในที่สุด ในชั่วขณะนี้เอง ผลไม้สีทองบริสุทธิ์ก็เปล่งแสงสว่างเจิดจ้าออกมาไม่สิ้นสุด
ในชั่วพริบตา ราวกับทำให้ดินแดนแห่งสวรรค์พิภพภายในศิลาเทวะหมื่นภพแห่งนี้ ถูกย้อมเป็นสีทองไปทั้งหมด
พร้อมกับแสงสีทองที่แผ่กระจายไม่สิ้นสุด ก็มีกลิ่นหอมชื่นใจที่ทำให้วิญญาณเทวะต้องสั่นสะท้านแผ่ออกมา ปกคลุมร่างของหลินอิ่นไว้
“สุกแล้ว”
“ในที่สุดก็สุกแล้ว”
จิตใจของหลินอิ่นพลันตื่นเต้นยินดี วิญญาณเทวะจึงกลับสู่ร่างเนื้อในทันที
จากนั้น จิตเทวะก็เคลื่อนไหว
ภายในศิลาเทวะหมื่นภพ ผลไม้ที่สุกงอมบนต้นไม้ ในที่สุดก็ถูกหลินอิ่นใช้จิตเทวะเด็ดมันออกมา
หลินอิ่นที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในตำหนักใหญ่ตี้เหยียน ยื่นฝ่ามือออกไป
ในฝ่ามือนั้น ปรากฏผลไม้สีทองขนาดเท่าผลพลัมลูกหนึ่ง
บนผลไม้ รอยสลักมากมาย ราวกับรอยดาว
ยังมีจุดแสงที่เห็นได้ชัดอยู่เป็นสายๆ ราวกับดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
สรรพสิ่งที่ปรากฏบนผลไม้ สอดประสานกัน ราวกับประกอบขึ้นเป็น...
แผนที่เทพดารานภา บนนั้นสะท้อนให้เห็นหมื่นภพ
“ผลไม้หมื่นภพ!”
หลินอิ่นเอ่ยออกมาสี่คำ
ต้นไม้ลึกลับต้นนั้น และผลไม้นี้ ล้วนถือกำเนิดขึ้นภายในศิลาเทวะหมื่นภพ
แม้ว่าหลินอิ่นจะมิอาจระบุที่มาของมันได้ แต่เขาก็ยังคงเรียกมันว่าผลไม้หมื่นภพ
ส่วนต้นไม้ต้นนั้น...
เขาจึงตั้งชื่อให้มันว่าต้นไม้เทพหมื่นภพ