บทที่ 66 ฉันแค่อยากเห็นเธอใส่ชุดนี้

“ไปกันเถอะ”

หลินหยวนดึงฉิวว่านซีไปที่แลมโบร์กีนีของเขาทันที

ฉิวว่านซีก็ไม่สามารถปฏิเสธและต่อต้านหลินหยวนได้ ดังนั้นเธอจึงขึ้นรถอย่างเชื่อฟัง

“ไม่ต้องห่วงหรอก วางเท้าลงเถอะ” หลินหยวนกล่าวพลางมองไปที่ฉิวว่านซีซึ่งยังคงยกขาอยู่ในรถ

“เธอเป็นเจ้าของร้านเค้กแล้วนะ อย่าประหม่าไปเลย”

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินหยวนพูด ฉิวว่านซีเริ่มผ่อนคลายและนั่งลงอย่างสบายๆ

ตั้งแต่แรก เธอรู้สึกประหม่าเกินไปเมื่ออยู่ใกล้ๆหลินหยวน

ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงที่ตั้งของร้านเสื้อผ้าชั้นนำในไชน่าเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

ระหว่างที่เดินอยู่บนถนน หลายคนก็มองมา

รูปลักษณ์ของหลินหยวนนั้นสะดุดตาเกินไป

บางคนยังคงสงสัยเพราะหลินหยวนกำลังเดินกับหญิงสาวที่แต่งตัวเรียบๆ

ฉิวว่านซีก้มศีรษะลงด้วยความอับอาย

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ไม่สบายใจของฉิวว่านซี หลินหยวนก็ยิ้มและจับมือเธอ

ฉิวว่านซีเดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่ได้ตระหนักถึงสถานการณ์นี้

“นี่ ฉันไม่รู้จริงๆเลยว่าทำไมผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ถึงได้หลงใหลผู้หญิงธรรมดานั่น!”

“ไม่ใช่แค่หล่อแต่ยังรวยด้วย ฉันจำได้ว่านาฬิกาที่เขาใส่นั้นราคาหลายล้าน!”

“ฉันรู้สึกว่าฉันดูดีกว่าผู้หญิงคนนั้นมาก! ทำไมฉันถึงไม่ได้รับโอกาสเช่นนั้นบ้าง!”

ผู้หญิงหลายคนคิดว่าฉิวว่านซีไม่ดีพอสำหรับหลินหยวน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวของฉิวว่านซีก็ก้มลง

หลินหยวนเหลือบมองสาวขี้อิจฉาอย่างเย็นชา และพวกเธอก็หุบปากทันที

หลินหยวนพาฉิวว่านซีไปที่ร้านเสื้อผ้าสตรีระดับไฮเอนด์

เมื่อหลินหยวนเดินเข้ามา ผู้ช่วยในร้านทั้งหมดก็เข้ามาถามด้วยความเคารพ

“นายน้อย คุณกำลังมองหาชุดแบบไหน?”

“เราจะเดินดูรอบๆด้วยตัวเอง อย่าพึ่งรบกวนพวกเรา” หลินหยวนกล่าวขณะโบกมือ

“ถ้าชอบอะไรก็ลองใส่ดูได้เลย” หลินหยวนพูดกับฉิวว่านซี

ฉิวว่านซีมองดูชุดที่งดงามและประณีต ตัวที่ถูกสุดก็ราคาหลักหมื่นแล้ว เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

“นายน้อย เสื้อผ้าเหล่านี้แพงเกินไป ฉันไม่คู่ควรที่จะสวมใส่สิ่งเหล่านี้”

“มั่นใจเข้าไว้ เธอไม่ต้องการที่จะใส่ชุดเหล่านี้เวลาอยู่กับฉันหรอ?” หลินหยวนรู้ว่าฉิวว่านซีจะพูดอย่างนั้น

“ลองนี่สิ” หลินหยวนกล่าว

“นี่… มันแพงเกินไป ชุดนี้ราคามากกว่า 100,000 หยวนเสียอีก” ฉิวว่านซีกล่าว

“ไม่หรอก นี่เป็นหนึ่งในร้านที่ถูกที่สุดในบรรดาร้านค้าทั้งหมด เธอแค่ต้องเขียน IOU ให้ฉัน” หลินหยวนกล่าวขณะยิ้ม

(TL: IOU = I owe you ก็คือสัญญาหนี้นั่นแหละ)

“IOU… ฉันขอตัดสินใจเลือกด้วยตัวเองได้ไหม? ฉันต้องการตัวนั้น” ทันใดนั้นฉิวว่านซีก็รวบรวมความกล้าที่จะพูด

หลินหยวนหันศีรษะและเห็นว่ามันเป็นชุดที่มีมูลค่าเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหยวน ซึ่งน่าจะถูกที่สุดในร้าน

“ใช่ ในเมื่อมันเป็น IOU เธอสามารถซื้ออะไรก็ได้ที่เธอต้องการ” หลินหยวนกล่าว

ฉิวว่านซีถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเธอได้ยินคำพูดของหลินหยวน

แต่หลินหยวนพูดอีกครั้ง: “อย่างไรก็ตาม ฉันอยากเห็นเธอใส่ชุดนี้ ดังนั้นเปลี่ยนมันก่อน”

หลังจากพูดเสร็จ หลินหยวนได้วางชุดไว้ที่หน้าอกของฉิวว่านซีโดยตรงอย่างเผด็จการ

ฉิวว่านซีทำได้เพียงเชื่อฟังเท่านั้น

หลินหยวนจะไม่รู้ได้ยังไงว่าฉิวว่านซีต้องการประหยัดเงิน? แต่สำหรับหลินหยวน การเลือกซื้อเสื้อผื้ที่ชอบเป็นสิ่งสำคัญ เรื่องราคาไม่ใช่ประเด็นหลัก

เมื่อเผชิญหน้ากับหลินหยวนที่เผด็จการ ฉิวว่านซีไม่กล้าต่อต้าน

ความกล้าหาญเพียงเล็กน้อยที่เธอรวบรวมได้หายไปในทันที และเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเชื่อฟัง

เมื่อฉิวว่านซีออกมาในชุดเดรสยาวสีขาว ผู้ช่วยหญิงที่ร้านทั้งหมดก็จ้องมองเธออย่างว่างเปล่า สายตาของพวกเขาถูกรวมไว้ที่เธอ

หลินหยวนเองก็ประหลาดใจ

**********