บทที่ 53 ความเข้ากันได้โดยปริยาย!

เมื่อเห็นสายตาของผู้ชมนับหมื่น หลินหยวนไม่ได้ตื่นตระหนก เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและตอบว่า: “แน่นอน”

“ว้าว!!!”

ผู้ชมรู้สึกตื่นเต้นทันทีและทุกคนก็ส่งเสียงเชียร์

ชานชูเหวินที่หลังเวทีถอดเสื้อคลุมออกแล้วจากไปด้วยน้ำตา

เขารู้ว่าเขาแพ้ พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง แม้ว่าจะมีเพียงตัวเขาเองที่ยอมรับเกมนี้ระหว่างเขากับหลิน หยวนก็ตาม

ในที่สุดหลินหยวนก็ค่อยๆเดินขึ้นมาบนเวที

หลินหยวนในชุดทักซิโด้นั่งช้าๆข้างหน้าเปียโนดูราวกับว่าเวทีทั้งหมดถูกสร้างขึ้นสำหรับเขา

จี้เฉียนยืนอยู่ด้านข้าง ดูเหมือนประติมากรรมที่สมบูรณ์แบบที่สุด เธอสวยและมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

ทั้งสองคนอยู่บนเวทีพร้อมกันราวกับเป็นทิวทัศน์ที่สมบูรณ์แบบ ทุกคนต่างตกตะลึง

หลินหยวนหล่อเหลาอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาเป็นเหมือนหยกที่ไม่มีใครเทียบได้ในโลกนี้

จี้เฉียนมองหลินหยวนด้วยดวงตาที่สวยงามของเธอ ราวกับดวงจันทร์ถูกเมฆหมอกบางๆปกคลุมและหิมะเคลื่อนตัวไปกับสายลมที่พัดมา

มันเป็นเพียงการจับคู่ที่เกิดขึ้นเฉพาะในสรวงสวรรค์

สาวๆหลายคนแสดงรอยยิ้มโง่งมออกมา

เหยียนหรูเยว่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไม แต่เธอรู้สึกเศร้าเล็กน้อย

เมื่อเห็นคนสองคนที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีบนเวที เธออดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

ในช่วงเวลานี้ จี้เฉียนและหลินหยวนก็พูดคุยกัน

หลินหยวนนั่งหน้าเปียโนหัวเราะและถามว่า “คุณจี้ ต้องงรบกวนคุณแล้ว คุณต้องการเล่นเพลงแบบไหน?”

เปียโนและไวโอลินเป็นคู่ที่ลงตัว ผลงานที่มีชื่อเสียงมากมายถูกสร้างขึ้นจากการผสมผสานเครื่องดนตรีทั้งสองนี้เข้าด้วยกัน

แผนเดิมของจี้เฉียนคือการเล่น ‘The Street Where Wind Lives’ หรือ ‘Summer’ แต่หลินหยวนเล่นทั้งสองเพลงนี้ไปแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จี้เฉียนก็ยิ้มและพูดว่า “มาเล่น Love's Greeting กันเถอะ”

(TL: Love's Greeting หรืออีกชื่อ Salut d'Amour)

“คุณจี้และคุณหลินจะเล่นเพลง Love's Greeting!” พิธีกรประกาศ

“ว้าว!!!” ผู้ชมอยู่ในความโกลาหล

“Love's Greeting! เป็นตัวเลือกที่ดี! ยอดเยี่ยม! คู่ที่สมบูรณ์แบบ!”

หลินหยวนและจี้เฉียนยิ้มให้กันแล้วเริ่มเล่น

ทันทีที่คันชักของไวโอลินแตะสาย นิ้วของหลินหยวนเองก็สัมผัสเปียโน ทำนองเพลงที่สวยงามถูกบรรเลงออกมา

เกือบจะในทันที ทุกคนรู้สึกว่าพวกเขาอยู่ในโบสถ์ที่จัดงานแต่งงาน

เจ้าบ่าวหล่อเหมือนหลินหยวนและเจ้าสาวก็สวยเหมือนจี้เฉียน

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างหลงใหลและจับมือกัน…

ท่วงทำนองแห่งความรักก็เหมือนกับความรู้สึกที่ล่องลอยไปของคู่รัก บางครั้งก็สัมผัสได้อย่างแผ่วเบา

สิ่งที่ทุกคนได้ยินคือเสียงแห่งความรักอันแสนหวาน

มีเพียงเหยียนหรูเยว่เท่านั้นที่มองดูคนที่เล่นเปียโนและไวโอลินบนเวทีแล้วรู้สึกเศร้า...

ไม่นานการแสดงก็จบลง

ทักษะไวโอลินของจี้เฉียนนั้นยอดเยี่ยมมาก ดังนั้นการเล่นคู่กันนี้ไม่ด้อยไปกว่าการแสดงเดี่ยวของหลินหยวน

จี้เฉียนมองไปที่หลินหยวนและอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

หลินหยวนก็ยิ้มตอบเช่นกัน

แม้ว่านี่จะเป็นการเล่นคู่กันครั้งแรกของพวกเขา แต่ดูราวกับทั้งสองเล่นด้วยกันมาหลายครั้ง

ทักษะของทั้งสองที่มีทั้งความชำนาญและความยอดเยี่ยมอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าพวกเขามีความเข้ากันได้เป็นอย่างดี

จี้เฉียนรู้สึกเชื่อมโยงมากขึ้นระหว่างการแสดง หัวใจของเธอเองก็เต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูกหลายครั้ง

แน่นอนว่าเธอไม่ยอมรับเรื่องนี้

“มันรู้สึกสบายใจที่ได้เล่นกับคุณ รู้สึกเหมือนเราเล่นด้วยกันมาหลายสิบปีแล้ว” จี้เฉียนยิ้ม

“ไว้มีโอกาสเราคงต้องมาเล่นกันอีก” หลินหยวนก็ยิ้มเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้น…คุณช่วยเล่นเพลงอื่นกับฉันได้ไหม” จี้เฉียนถาม เธอไม่เคยเล่นด้วยความสบายใจแบบนี้มาก่อนและต้องการเล่นเพลงอื่นกับหลินหยวน

**********