บทที่ 33 สาวสวยมาส่งน้ำ? แถมมาพร้อมกันสองคนเนี่ยนะ!

กลุ่มนักศึกษาใหม่ที่ตอนแรกเดินมาด้วยความตื่นเต้นต่างพากันเดินคอตกกลับไปนั่งแหมะอยู่ใต้ต้นไม้ด้วยความเซ็ง

ทันใดนั้น นักศึกษาหนุ่มผมหยิกคนหนึ่งก็เดินเข้ามา: "อ้าวพวกนาย ไม่มีน้ำดื่มกันเหรอ?"

"อะไรนะ? นายมีเหรอ!" คนอื่นรีบถามอย่างมีความหวัง

"ไม่มี!"

หนุ่มผมหยิกแสร้งกระแอมไอ

"แต่ฉันให้ 'แฟน' เอามาส่งให้ได้นะ!"

พูดจบเขาก็ปรายตามองทุกคนใต้ต้นไม้ด้วยสายตาผู้ชนะ

คนอื่นได้แต่ทำตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา มหาวิทยาลัยไป๋หยางแทบจะไม่ต่างจากวัดป่า ผู้หญิงที่ไหนจะอยากมาอยู่ในที่ที่มีแต่ป่าช้ารกช้างแบบนี้ ขนาดมีผู้หญิงหลุดมาบ้างส่วนใหญ่ก็เผ่นป่าราบไปตั้งแต่ครึ่งทางแล้ว ผู้หญิงที่นี่จึงหายากยิ่งกว่าแหล่งน้ำในทะเลทราย การมีแฟนตั้งแต่เพิ่งเปิดเทอมจึงเป็นเรื่องที่น่าอิจฉาสุดๆ

"จิ๊ๆๆ มาเรียนมหาวิทยาลัยแล้วยังไม่มีแฟนอีก น่าสมเพชชะมัด"

หนุ่มผมหยิกพูดพลางล้วงกระเป๋ากางเกงวางมาด

เหล่านักศึกษาใต้ต้นไม้ต่างหน้าเปลี่ยนสีแต่ไม่มีใครเถียงออก ได้แต่ทำหน้าอมทุกข์ ส่วนหลินโม่กลับดูไม่เดือดร้อนอะไร เขาพิงต้นไม้พลางคาบยอดหญ้าไว้ในปาก ดูชิลสุดๆ

"หืม? ทำไมหมอนี่ไม่เห็นจะอิจฉาเลยวะ?" เจ้าผมหยิกชักไม่สบอารมณ์

เขาจงใจเดินเข้าไปหาหลินโม่: "นายนี่ดูสบายใจจังนะ ไม่หิวน้ำหรือไง?"

"เหอะ!"

หลินโม่เมินใส่ ขี้เกียจจะเสวนากับพวกขี้อวด

นั่นยิ่งทำให้เจ้าผมหยิกโมโห เขาแค่นยิ้มเยาะ: "เก่งจังนะไอ้พวกหมาโสดไม่มีแฟน!"

ในตอนนั้นเอง แฟนสาวของเขาก็เดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำแร่ในมือ

ทุกคนต่างลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อกเมื่อเห็นขวดน้ำนั่น พอหันไปมองแฟนสาวของเจ้าผมหยิก ถึงหน้าตาจะธรรมดาๆ แต่การหาแฟนได้ใน 'วัดป่า' แห่งนี้นับว่าไม่ธรรมดา ความคิดที่ว่าตัวเองอาจจะต้องโสดไปตลอดสี่ปีในไป๋หยางทำให้ทุกคนทั้งเศร้าทั้งอิจฉา

"ฮิๆ!"

เจ้าผมหยิกหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นสีหน้าหดหู่ของทุกคน เป้าหมายของเขาบรรลุแล้ว

"อื้มมม! ชื่นใจจ้า!"

เขาเปิดฝาขวดน้ำ พลางโอบเอวแฟนสาวแล้วดื่มโชว์ต่อหน้าหลินโม่ จงใจส่งเสียงอึกๆ อย่างดังแล้วเหลือบมองหลินโม่ไปด้วย

เห็นหลินโม่ยังนิ่งเฉยเขาก็แค่นยิ้มในใจ คิดว่าหมอนี่คงเป็นพวกองุ่นเปรี้ยวที่แสร้งทำเป็นไม่สน!

แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากจิกกัดอีกรอบ...

เขาก็สังเกตเห็นว่าสายตาของทุกคนไม่ได้มองที่เขาหรือแฟนเขาแล้ว แต่มองเลยไปข้างหลัง

ทุกสายตาถูกตรึงไว้ที่คนคนเดียว

รุ่นพี่สาวในชุดกะลาสีสีฟ้าอ่อนก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นใจ

หุ่นที่เพรียวบางทำให้กระโปรงสีน้ำเงินสะบัดพลิ้วอย่างงดงามสะดุดตาทุกคู่ที่มอง เรียวขาขาวผ่องยาวสวยแผ่ซ่านเสน่ห์แบบสาวสะพรั่งออกมาจนทุกคนตาค้าง ต่อให้เป็นมหาวิทยาลัยปกติ ความสวยระดับนี้ก็ต้องเป็นดาวมหาวิทยาลัยแน่นอน นับประสาอะไรกับที่นี่

"นั่นรุ่นพี่มู่นี่! สาวงามอันดับหนึ่งของไป๋หยาง!"

"สวยชะมัด! ฉันคิดชื่อลูกรอไว้แล้วนะเนี่ย!"

"นายยังช้าไป ฉันคิดไปถึงที่ฝังศพคู่กันแล้ว!"

เหล่านักศึกษาชายที่ยืนพักอยู่ต่างยืดตัวตรงแหน็ว

มู่หว่านชิงที่ถือขวดโค้กเย็นจัดไว้ในมือ กำลังเขย่งเท้าชะเง้อมองหาใครบางคนท่ามกลางฝูงชน

"รุ่นพี่ครับ โค้กเย็นๆ นั่นให้ผมหรือเปล่า?!"

"ฝันไปเถอะ! รุ่นพี่มู่น่ะขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา หนุ่มๆ ทั้งมหาวิทยาลัยตามจีบกันให้ควั่กแต่เธอก็ปฏิเสธหมดจนขึ้นปีสามแล้วนะ!"

"อยากรู้จังว่าเธอจะเอาไปให้ใคร อิจฉาชะมัด!"

"ใครกันวะ? ใครมันจะไปสอยดาวได้ตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอมแบบนี้?!"

พวกนักศึกษาใหม่ต่างเดากันไปต่างๆ นานา

ขณะที่รุ่นพี่เดินผ่านหน้าพวกเขาไป ทุกคนต่างภาวนาขอให้คนรับน้ำคือตัวเอง

แต่ในที่สุด มู่หว่านชิงก็มองไปทางร่มไม้ที่หลินโม่นั่งอยู่

ใบหน้าหวานพลันผลิยิ้มกว้างออกมาทันที

เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเขา

พวกหนุ่มๆ ใต้ต้นไม้เริ่มเสียอาการ ต่างทำหน้าเอ๋อแล้วฉีกยิ้มค้าง

แม้แต่เจ้าผมหยิกที่มีแฟนแล้วยังแอบตื่นเต้น เพราะถ้าเทียบกับมู่หว่านชิงแล้ว แฟนเขาก็เหมือนไก่บ้านเทียบกับหงส์นั่นแหละ!

เขาแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า: น้ำขวดนี้ต้องให้เขาแน่ๆ รุ่นพี่คงเห็นเสน่ห์ของเขาแล้วอยากจะมาชิงตัวเขาไปจากแฟนแน่ๆ! ต้องใช่แน่ๆ!

เมื่อมู่หว่านชิงเดินมาถึงใต้ต้นไม้ ทุกคนต่างกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัว

เจ้าผมหยิกเริ่มปล่อยมือจากเอวแฟนแล้วเตรียมจะยื่นมือไปทักทายมู่หว่านชิง

"รุ่นน้องหลินจ๊ะ นี่จ้ะน้ำ!" มู่หว่านชิงยิ้มหวานหยดย้อย

"ให้ผมเหรอ? ทำไมล่ะครับ?" หลินโม่ชะงัก

เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ตามหลักแล้วเมื่อวานรุ่นพี่แค่มารับตามภารกิจ แต่ทำไมวันนี้ถึงเอาน้ำมาให้?

"ก็เพื่อขอบคุณที่นายช่วยกำจัดขยะออกไปจากไป๋หยางไงจ๊ะ!" มู่หว่านชิงโน้มตัวลงกระซิบข้างหูหลินโม่ด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาที่ได้ยิน

"อ้อ!" หลินโม่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจ

คงเป็นเรื่องกลุ่มของลวนจ้างที่พวกเขาจัดการไปเมื่อคืนนั่นเอง

ตูม!

ฉากนี้แทบจะทำให้สนามฝึกระเบิด!

ดาวมหาวิทยาลัยที่เป็นรุ่นพี่ปีสาม เอาน้ำมาส่งให้นักศึกษาใหม่ถึงที่

แถมท่าทางกระซิบกระซาบกระหนุงกระหนิงนั่นอีก หรือว่ายัยราชินีหิมะจะถูกสอยร่วงตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอมจริงๆ?

นี่มันยอดฝีมือระดับไหนกันวะเนี่ย?!

เจ้าผมหยิกที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับช็อกตาค้าง

เขานึกว่าการหาแฟนได้ตั้งแต่วันแรกในไป๋หยางจะทำให้เขาอยู่เหนือคนอื่น 99% แล้ว

แต่หลินโม่กลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยการมีรุ่นพี่ระดับนางฟ้ามาส่งน้ำให้ถึงมือ

มิน่าล่ะหลินโม่ถึงเมินท่าทางขี้อวดของเขา ที่แท้หลินโม่นี่แหละคือบอสตัวจริง!

[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 10 แต้ม!]

[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 10 แต้ม!]

[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 10 แต้ม!]

[ติ๊ง! ...]

ในหัวของหลินโม่ตอนนี้เสียงแจ้งเตือนระบบดังรัวไม่หยุด นักศึกษาใหม่กว่าร้อยคนที่อยู่ในสนามฝึกต่างพากันจิตใจพังทลาย ส่งแต้มมาให้เขาไม่ขาดสาย รวดเดียวแต้มเพิ่มขึ้นพันกว่าแต้ม!

"ว้าว! ฉันอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบตั้งครึ่งเดือนกว่าจะได้พันแต้ม แต่นี่ได้มาพันแต้มในพริบตาเดียวเลยเหรอ!" หลินโม่มองแต้มที่พุ่งกระฉูดด้วยความตกใจ

ในขณะที่ทุกคนยังตะลึงกับมู่หว่านชิง จู่ๆ ก็มีเด็กสาวอีกคนเดินมาจากอีกฝั่งของสนาม

เด็กสาวมัดผมแกละสองข้าง

ภายใต้คิ้วทรงใบหลิวคือดวงตาที่กลมโตสดใส

ริมฝีปากสีกุหลาบรับกับแก้มที่อวบอิ่มนิดๆ ดูสวยและน่ารักในเวลาเดียวกัน

โดยเฉพาะหุ่นของเธอที่แม้แต่ผู้ใหญ่ยังต้องอิจฉา

เสื้อเอวลอยลายการ์ตูนที่เธอใส่ถูกดันจนตึงเปรี๊ยะด้วยหน้าอกหน้าใจที่เริ่มเป็นสาว

ที่สำคัญคือเด็กสาวคนนี้ดูอายุแค่สิบห้าสิบหกเท่านั้น แต่ความสวยกลับเปล่งประกายขนาดนี้ จินตนาการไม่ออกเลยว่าโตไปจะงดงามขนาดไหน

เด็กสาวถือแก้วชาน้ำผึ้งมะนาว เดินมองหาใครบางคนไปรอบๆ

สายตาเหล่านักศึกษาใหม่สะบัดไปมาระหว่างมู่หว่านชิงกับเด็กสาวคนใหม่รัวๆ

คำถามหนึ่งผุดขึ้นในใจทุกคนพร้อมกัน: ยัยหนูคนนี้มาส่งน้ำด้วยหรือเปล่า?

แล้วจะส่งให้ใคร?

ใครก็ตามที่ได้รับน้ำจากเด็กสาวคนนี้คงจะมีความสุขไม่แพ้คนที่ได้จากมู่หว่านชิงแน่ๆ

ใครคือผู้โชคดีคนนั้น? ทุกคนต่างลุ้นตัวโก่ง

ทว่า หลังจากมองหาอยู่พักหนึ่ง สายตาของเด็กสาวก็หยุดอยู่ที่หลินโม่ใต้ต้นไม้

เธอก้าวเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

คนทั้งสนามฝึกหันขวับตามไปอีกครั้ง

"ทำไมเป็นทางนั้นอีกแล้ววะ?"

ใครบางคนอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ "ใครกัน? อย่าบอกนะว่าเป็นไอ้หมอนั่นอีกแล้ว!"

"ไม่มีทาง! จะเป็นไปได้ไง! เขามีรุ่นพี่มู่มาส่งน้ำให้แล้วนะ จะมีสาวสวยอีกคนมาส่งให้อีกเหรอ? แล้วพวกเราจะอยู่ยังไง!"

"ขอร้องล่ะ อย่าให้เป็นมันเลย อย่าให้เป็นมันเลย!"

ทุกคนต่างสวดภาวนาในใจจนแทบคลั่ง

แค่สาวสวยคนเดียวก็ช้ำใจพอแล้ว ถ้ามีสองคนจิตใจพวกเขาได้พังพินาศแน่ๆ!

แต่!

ผลลัพธ์กลับสวนทางกับคำอธิษฐาน เด็กสาวเดินตรงเข้าไปหาหลินโม่จริงๆ

"หิวน้ำไหม? ฉันซื้อน้ำมะนาวมาฝาก!"

เมื่อเห็นเด็กสาวเดินมาหยุดข้างตัวหลินโม่พร้อมน้ำในมือ สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็เปลี่ยนเป็นความเอ๋อรับประทานโดยสมบูรณ์...