บทที่ 17 ฮาร์ลีย์ ควินน์ตบะแตกหลังถูกดักฆ่า
บทที่ 17 ฮาร์ลีย์ ควินน์ตบะแตกหลังถูกดักฆ่า
หลินโม่นอนหลับปุ๋ยยาวรวดเดียวจนถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น
ตอนที่เขาเดินออกไปรับอาหารเดลิเวอรี่ เขาบังเอิญเจอกับเจ้าของหอและลูกชายเข้าพอดี
ทั้งคู่ดูสภาพแย่มาก ขอบตาคล้ำปั๋ดเหมือนหมีแพนด้า
เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอนกันทั้งคืน
น่ากลัวจริงๆ!
“ลุงครับ เมื่อคืนจัดปาร์ตี้กันเหรอครับ ดูคึกคักกันน่าดูเลยนะ!”
“เอ้า? แล้วทำไมหน้าไอ้หนูมันบวมแบบนั้นล่ะครับ โดนใครทารุณกรรมมาหรือเปล่า?”
หลินโม่ถามพลางหัวเราะหึๆ ในมือก็แทะเมล็ดทานตะวันไปด้วย
“อย่าให้พูดเลย เมื่อคืนผีหลอกวิญญาณหลอนกันทั้งคืน!”
เจ้าของหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง
“ผีหลอกเหรอ? ทำไมในห้องผมไม่เห็นมีสักตนเลยล่ะครับ?”
หลินโม่ทำท่าทางสงสัย จากนั้นก็แสร้งทำเป็นนึกอะไรบางอย่างออกแล้วรีบเสริมทันที “ต้องเป็นเพราะลูกชายลุงร้องเพลงกลางดึกแน่ๆ เลยเรียกวิญญาณดนตรีมาหา!”
“ไอ้เด็กเวร ร้องเพลงกลางค่ำกลางคืนดีนัก!”
เจ้าของหอประเคนแข้งใส่ก้นลูกชายเต็มรัก
ลูกชายกุมก้นสะอื้นเงียบๆ ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว
ถึงปกติพ่อจะสปอยล์เขาแค่ไหน แต่เหตุการณ์เมื่อคืนมันสยองจนเขาเข็ดขยาดไปอีกนาน
“พ่อหนุ่ม เธอพอจะรู้เรื่องพวกนี้เยอะใช่ไหม?”
เจ้าของหอรีบคว้าแขนเสื้อหลินโม่ถามอย่างร้อนรน
เขารู้สึกเหมือนเจอที่พึ่งสุดท้าย เพราะถ้าตึกนี้ผีเฮี้ยนขึ้นมา เขาคงหาคนมาเช่าต่อลำบากแน่ๆ
“เรื่องกล้วยๆ ครับ ผมน่ะมาจากโรงเรียนมัธยมควบคุมวิญญาณนะ!”
“วิญญาณดนตรีกระจอกๆ แค่นั้นผมจัดการได้สบาย!”
หลินโม่เอ่ยด้วยความมั่นใจ
“ถ้าอย่างนั้น รบกวนช่วยไล่วิญญาณตนนี้ไปทีเถอะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้พวกเราคงไม่ได้นอนกันแน่ๆ!”
เจ้าของหออ้อนวอน
“งั้นเรื่องค่าเช่าที่ผมค้างลุงไว้ห้าเดือน...”
หลินโม่แกล้งทำเป็นนับนิ้ว
“ไม่ต้องจ่ายแล้ว ไม่ต้องจ่ายคืนแม้แต่หยวนเดียวเลย!”
น้ำเสียงของเจ้าของหอเต็มไปด้วยการร้องขอ แทบจะคุกเข่าลงตรงนั้น
“ก็ได้ครับ!”
หลินโม่ทำเป็นแบ่งรับแบ่งสู้กระมิดกระเมี้ยน
จากนั้นเขาก็เข้าไปในห้องเจ้าของหอ แสร้งทำพิธีกรรมโน่นนี่นั่น แล้วบอกว่าวิญญาณดนตรีถูกปราบเรียบร้อยแล้ว ครอบครัวเจ้าของหอซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง กล่าวขอโทษขอโพยเรื่องที่เคยล่วงเกินในอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลินโม่ยกโทษให้อย่างใจกว้าง และกำชับให้ลูกชายหยุดร้องเพลงตอนกลางคืน แล้วให้สวดมนต์บทชินบัญชรแทนคืนละสามสิบจบ เพื่อไม่ให้วิญญาณดนตรีกลับมาอีก ครอบครัวเจ้าของหอทำตามอย่างเคร่งครัด นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา เสียงสวดมนต์อันศรัทธาก็ดังแว่วมาจากตึกนี้ทุกคืน...
...
กลับมาที่ห้องพัก
หลังจากจัดการอาหารเดลิเวอรี่เรียบร้อย หลินโม่ก็นอนไถมือถือเล่นบนเตียง
เขาได้รับข้อความจากเจ้าอ้วนดำ: เข้าเกม! เข้าเกมเดี๋ยวนี้!
หลินโม่เปิดเกมมือถือ: เกียรติยศแห่งคนตาย
มันคล้ายกับเกม อาโอวี ในโลกเดิมมาก ต่างกันตรงที่ฮีโร่ในเกมนี้ล้วนเป็นวิญญาณที่มีอยู่จริงในโลกนี้
ทั้งวิญญาณพราย, วิญญาณเร่ร่อน, วิญญาณเนตรโลหิต ฯลฯ และทักษะของวิญญาณในเกมก็ถอดแบบมาจากของจริงเป๊ะๆ
อย่างเช่น ทักษะแรกของวิญญาณเนตรโลหิตในเกมก็คือ คุกโลหิตลวงตา
การควบคุมวิญญาณในเกมช่วยให้ผู้เล่นได้รับประสบการณ์แบบผู้ควบคุมวิญญาณจริงๆ นี่จึงเป็นเกมระดับชาติที่คนทุกเพศทุกวัยเล่นกัน
เขาล็อกอินด้วยไอดี: หอกทองคำไม่สิ้นลาย
เขาเลือกจับคู่กับเจ้าอ้วนดำเพื่อลงแรงก์ทีมคู่ และหาห้องได้อย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เริ่มเกม หลินโม่ตัดสินใจเลือกวิญญาณเนตรโลหิตมาเล่นตำแหน่งป่า
นี่เป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ทำความคุ้นเคยกับทักษะอื่นๆ ของวิญญาณเนตรโลหิต
พอเลือกตัวเสร็จ เขาก็พิมพ์ลงในแชททีม: "ฉันเคยได้เพนทาคิลมาแล้วนะ พวกนายเตรียมตัวรับชัยชนะได้เลย!"
กูลเลน1: "อย่าโม้ไปหน่อยเลยหอกทองคำ! ฉันเช็กประวัติแกแล้ว แพ้รวดสิบสองตาติด!"
หอกทองคำ: "สิบสองตานั่นน้องชายฉันเล่นโว้ย!"
เจ้าอ้วนดำ: "หอกทองคำเก่งจริง ฉันยืนยันได้!"
วิญญาณโซ่ตรวนเลน3: "เอาเถอะ อัตราการชนะพวกแกสองคนรวมกันยังไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์เลย สุดยอดจริงๆ!"
“งั้นจะแสดงให้ดูว่าของจริงเขาเล่นกันยังไง!”
หลินโม่เริ่มจริงจัง
ในโลกก่อนเขาเคยอยู่แรงก์ไดมอนด์ การมาเล่นในแรงก์บรอนซ์กับซิลเวอร์นี่มันขนมกรุบชัดๆ
เกมเริ่มอย่างรวดเร็ว!
หลังจากฟาร์มบัฟแดงเสร็จ หลินโม่ก็อัปทักษะที่สองของวิญญาณเนตรโลหิต—สะท้อนกลับ
สะท้อนกลับ: เมื่อบล็อกสถานะการควบคุมจากศัตรูสำเร็จ จะสะท้อนผลการควบคุมครึ่งหนึ่งกลับไปยังศัตรูทันที
“ทักษะระดับเทพชัดๆ!”
หลินโม่ร้องออกมาพลางจ้องเขม็งไปที่เลนกลางของฝั่งศัตรู ซึ่งก็คือวิญญาณพันผ้าพันแผล
เจ้าผ้าพันแผลนั่นเล่นดุมาก กดดันกูลฝั่งเขาจนโงหัวไม่ขึ้น
“ยอมไม่ได้แล้ว!”
หลินโม่ตัดสินใจทิ้งเส้นทางฟาร์มปกติแล้วมุ่งหน้าไปแก๊งเลนกลางทันที
หลังจากซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ได้สามวินาที เขาก็พุ่งเข้าหาเจ้าวิญญาณพันผ้าพันแผล
ในขณะเดียวกัน เพื่อนร่วมทีมเลนกลางอย่างกูลพอเห็นหลินโม่มาเติมก็ไม่ถอยเหมือนกัน พุ่งเข้าไปบวกหน้าเจ้าผ้าพันแผลทันที
วิญญาณพันผ้าพันแผลตกใจ รู้ตัวว่ากำลังจะโดนรุม เลยรีบพยายามใช้สกิลเคลื่อนที่หนีเข้าป้อม
ตราบใดที่มันไม่หันหน้ามาสบตาวิญญาณเนตรโลหิตตรงๆ มันก็จะไม่โดนคุกโลหิตลวงตา
แต่!
หลินโม่ปฏิกิริยาไวกว่า เขาใช้สกิลพุ่งไปดักหน้าเจ้าผ้าพันแผลได้อย่างสมบูรณ์แบบ
วิญญาณพันผ้าพันแผลหันหลบไม่ทัน หลินโม่สวนด้วยคุกโลหิตลวงตาทันที
นอกจากจะโดนดาเมจแล้ว เจ้าผ้าพันแผลยังถูกตรึงอยู่กับที่ให้วิญญาณเนตรโลหิตกับกูลรุมสับเป็นชิ้นๆ
พอมันเหลือเลือดเพียงขีดเดียว เจ้าผ้าพันแผลรีบกะพริบหนีเข้าไปในป้อม
พอมันรอดเข้าป้อมได้ปุ๊บ มันก็หันกลับมาสวนด้วยสกิลพันธนาการผ้าพันแผลทันที
นี่เป็นการเดินเกมที่ฉลาดมาก ถ้ามันคุมกูลกับเนตรโลหิตได้ มันก็จะรอดไปได้
น่าเสียดายที่หลินโม่อ่านทางออกหมดแล้ว
ในวินาทีที่ผ้าพันแผลพุ่งมามัดตัว วิญญาณเนตรโลหิตใช้สกิลสะท้อนกลับทันที นอกจากผลการมัดจะหายไปแล้ว เจ้าวิญญาณพันผ้าพันแผลเองนั่นแหละที่ถูกผ้าของตัวเองมัดจนขยับไม่ได้
จากนั้น หลินโม่บังคับเนตรโลหิตเข้าไปรับดาเมจป้อมหนึ่งทีเพื่อสังหารและเก็บเฟิสต์บลัดมาได้
การเดินเกมครั้งนี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
เฟิร์ส บลัด!
กูลเลน1: "เช็ดเข้ 'หอกทองคำไม่สิ้นลาย' โคตรโหด! ฝั่งโน้นงงไปเลยดิ!"
กูลเลน3: "พี่หอกทองคำเก่งจัง ผมมันไร้ประโยชน์จริงๆ!"
เจ้าอ้วนดำ: "ทำไมจู่ๆ แกเก่งขึ้นมาวะ? ใช้โปรเปล่าเนี่ย?"
หลินโม่ยิ้มกริ่มพลางพิมพ์ตอบ: "มันคือเบสิก!"
ในขณะเดียวกัน ภายในโกดังร้างที่ทรุดโทรม
เด็กสาวจ้องโทรศัพท์พลางกัดฟันกรอด: "ไอ้วิญญาณเนตรโลหิตนี่มันหมาชัดๆ มาแก๊งตั้งแต่เลเวลสองเลยเหรอ!"
"ฉันกำลังกดเลนอยู่แท้ๆ โกรธโว้ย!"
"ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องแก้แค้น!"
คนขับรถที่นอนสะลึมสะลืออยู่ข้างๆ บ่นอย่างเอือมระอา: "โถ่เอ๊ย นี่มันเที่ยงแล้วนะ ยังหาชัยชนะแรกของวันไม่ได้อีกเหรอ??"
...
[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 10 แต้ม!]
[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 10 แต้ม!]
หลินโม่ชะงัก
แต้มพวกนี้มาจากไหนกัน?
หรือว่าผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่เล่นวิญญาณพันผ้าพันแผลจะตบะแตก?
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
“อิอิ เจอทางรวยแล้วไงเรา!”
หลินโม่หรี่ตาลง
ไม่นานหลังจากฟาร์มป่าเสร็จ เขาก็ไปโผล่ที่เลนกลางอีกครั้ง บังคับวิญญาณเนตรโลหิตพุ่งใส่เจ้าผ้าพันแผลเหมือนคนบ้า
วิญญาณพันผ้าพันแผลตายอีกรอบ!
[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 20 แต้ม!]
หนึ่งนาทีต่อมา หลินโม่แสยะยิ้มอำมหิต "เจ้าผ้าพันแผลจ๋า พี่มาหาอีกแล้วจ้า!"