บทที่ 9 เล่นสนุกกับวิญญาณ

“ดี อร่อยมาก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าเขมือบแขนทั้งข้างเข้าไปเพียงสองคำจนเหลือแต่กระดูก จากนั้นมันก็เหลือบมองไปที่ต้นขาของอู๋คุน ต้นขามีเนื้อเยอะกว่ามาก แถมยังนุ่มและน่าจะรสชาติดีสุดๆ เลื่อยไฟฟ้าคำรามขึ้นอีกครั้ง เตรียมที่จะสับลงไป

“อั่ก!”

อู๋คุนกัดฟันฝืนความเจ็บปวดเจียนตาย ใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวล้วงยันต์เคลื่อนย้ายออกมาจากกระเป๋า แม้การใช้ยันต์จะหมายถึงการสอบตกและต้องกลายเป็นคนธรรมดาไปตลอดชีวิต แต่มันก็ยังดีกว่าต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ตอนแรกเขาไม่ยอมฉีกเพราะยังหวังลึกๆ ว่าจะมีปาฏิหาริย์ แต่ตอนนี้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันสั่งให้เขาต้องทำ

พยายามจะฉีกด้วยนิ้วมือ แต่มันฉีกยากมากถ้าใช้มือเดียว ยิ่งร่างกายอ่อนแอจากการเสียเลือดมากก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรง! เลื่อยไฟฟ้ากำลังจะฟาดลงที่ต้นขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ดูเหมือนวันนี้เขาจะต้องถูกปีศาจเลื่อยไฟฟ้าชำแหละกินทั้งเป็นเสียแล้ว!

“เฮ้ ไอ้ทึ่ม ทำไมแกไม่ใช้ปากช่วยล่ะ ใช้ฟันกัดแล้วกระชากมันก็ขาดแล้ว!”

หลินโม่ทนดูไม่ได้จนต้องตะโกนบอก ดวงตาของอู๋คุนเป็นประกายทันที เขางับปลายยันต์เคลื่อนย้ายไว้แน่นแล้วใช้มือกระชากอีกด้านออก

ฟู่!

ร่างของเขากลายเป็นลำแสงและหายวับไป ก่อนจะไปเขาได้ส่งสายตาขอบคุณมาให้หลินโม่ด้วย ลำโพงของโรงพยาบาลประกาศก้อง: “อู๋คุน ตกรอบ!”

“โฮก! โฮก! โฮก!”

“เนื้อของฉันล่ะ?!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าคำรามด้วยความโกรธแค้นที่เหยื่ออันโอชะหนีหายไปต่อหน้าต่อตา

“เอาเนื้อของฉันคืนมา!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าเดินตรงมาที่ห้อง ICU ดวงตาที่กระหายเลือดจ้องเขม็งไปที่หลินโม่ที่อยู่หลังหน้าจอแสง

[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 40 แต้ม!]

“แบร่!”

หลินโม่ทำหน้าทะเล้นพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ปีศาจเลื่อยไฟฟ้า

“อ๊ากกกก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าแผดร้องด้วยความคลั่ง ยกเลื่อยไฟฟ้าขึ้นมาฟันใส่กำแพงแสงอย่างบ้าคลั่ง

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ระลอกคลื่นพลังงานกระจายออกมาจากม่านแสง แต่มันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน!

“โฮก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้ายิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ มันดิ้นพล่านด้วยความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ ในตอนนั้นเองหลินโม่ที่อยู่ข้างในก็ถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนขาวจั๊วะ แถมเขายังเทพริกไทยกับผงยี่หร่าที่เหลือจากหม้อไฟลงบนแขนด้วย

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าเห็นแล้วถึงกับน้ำลายไหลยืด

“อยากกินไหมล่ะ?”

หลินโม่โบกแขนไปมา

“สูดดด~”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าดมกลิ่น กลิ่นหอมของเนื้อสดผสมกับเครื่องเทศมันช่างเย้ายวนใจเกินต้านทาน สำหรับมันแล้วนี่คืออาหารเลิศรสที่สุดในโลก มันยื่นหน้าเข้าไปดมใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนหน้ากระแทกกับม่านแสงดัง ปึก!

“อ๊ากกก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าตบะแตกอีกรอบ พยายามฟันกำแพงห้องพักที่ถูกดัดแปลงโดยสำนักงานความมั่นคงซึ่งไม่มีทางตัดเข้า มันกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างนอกด้วยความโมโห

[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 60 แต้ม!]

หลินโม่ยังคงอวดแขนอวดขาต่อ แถมยังเอาพริกแกงหม้อไฟมาทาตัวอย่างหน้าไม่อาย

“ให้ตายสิ ฉันล่ะอยากต่อยแกจริงๆ!”

วิญญาณเนตรโลหิตอดไม่ได้ที่จะบ่นกับท่าทางกวนประสาทของหลินโม่

“ฆ่ามันเลย! ฆ่ามัน!”

วิญญาณหน้าอกโตเสริมทัพ ปีศาจเลื่อยไฟฟ้ายิ่งคลั่งหนักกว่าเดิม อาหารอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กินไม่ได้ แถมยังถูกมนุษย์ชั้นต่ำเยาะเย้ยอีก มันหยามเกียรติวิญญาณร้ายเกินไปแล้ว

“ไอ้หลินโม่นี่มันคนบ้าชัดๆ!”

ในห้องผู้ป่วยปกติ ซุนลี่ลี่กับอีกสองคนถึงกับพูดไม่ออก วินาทีที่แล้วพวกเขายังขวัญผวากับภาพปีศาจเลื่อยไฟฟ้าฉีกแขนอู๋คุนอยู่เลย แต่ตอนนี้หลินโม่กลับกำลังปั่นหัวปีศาจตนนั้นเล่นอย่างสนุกสนาน มีคนที่ไม่กลัววิญญาณเลยจริงๆ เหรอ?

“ยั่วโมโหปีศาจเลื่อยไฟฟ้าไปจะได้อะไร? พอพรุ่งนี้เช้าม่านแสงหายไป ปีศาจตัวนั้นต้องถลกหนังมันทั้งเป็นแน่!”

ดวงตาของหลิวเจ๋อฉายแววอำมหิต ความคิดที่ว่าหลินโม่ที่ห่วยที่สุดในรุ่นกลับเข้ามาอยู่ในแดนวิญญาณระดับ A ได้ ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก ถ้าหลินโม่ถูกวิญญาณกินไปซะได้ก็คงจะดี!

ทางด้านโน้น กำแพงจิตใจของปีศาจเลื่อยไฟฟ้าแทบจะพังทลายเพราะการหยอกล้อของหลินโม่ มันดับเลื่อยไฟฟ้าแล้วหันหลังเตรียมเดินจากไปอย่างท้อแท้

“อ้าว จะไปไหนล่ะ? ถ้าพี่ไปแล้วผมจะหาแต้มจากไหน?”

หลินโม่เห็นปีศาจเลื่อยไฟฟ้าจะเดินหนีก็เริ่มร้อนใจ เขารีบเปิดม่านแสงออกมา

“ไอ้วิญญาณหน้าโง่ ฉันออกมาแล้ว!”

หลินโม่กระโดดออกมาพลางโบกแขนที่ทาซอสใส่

“เนื้อ! เนื้อ!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าหันกลับมา ยิ้มกว้างจนน้ำลายหกหยดติ๋งๆ

ตึง! ตึง! ตึง!

มันพุ่งเข้าหาหลินโม่อีกรอบ แต่พอจะถึงตัว หลินโม่ก็กระโดดกลับเข้าไปในห้องพัก

“โฮกกกก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าแผดร้อง ใช้กำปั้นทุบหัวตัวเองด้วยความอัดอั้น แล้วก็เดินจากไปอีกครั้งอย่างหมดแรง

[ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับแต้มทำลายการป้องกัน 50 แต้ม!]

“ฉันออกมาอีกรอบแล้ว!”

หลินโม่กระโดดออกมาใหม่ ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าก็วิ่งกลับมาแบบหอบแฮกๆ

“ฉันเข้าไปอีกแล้ว!”

“ฉันออกมาอีกรอบแล้ว!”

“...”

หลังจากเข้าๆ ออกๆ อยู่หลายรอบ จิตใจของปีศาจเลื่อยไฟฟ้าก็พังทลายโดยสมบูรณ์ มันวิ่งหนีออกไปสุดชีวิต

นี่มันเป็นการทรมานวิญญาณชัดๆ

“อย่าหนีสิ!”

หลินโม่เห็นว่าระดับการทำลายการป้องกันพุ่งไปถึง 80% แล้ว จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้ เขารีบกระโดดออกมาตะโกนเรียก แต่คราวนี้ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าหนีไปจริงๆ มันทนไม่ไหวแล้ว

“บ้าจริง! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”

หลินโม่วิ่งไล่ตามไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ท่ามกลางเที่ยงคืนอันเงียบสงัด ในโรงพยาบาลสยองขวัญมีฉากประหลาดเกิดขึ้น: นักเรียนที่มาสอบกำลังวิ่งไล่กวดวิญญาณร้ายอย่างเอาเป็นเอาตาย

ซุนลี่ลี่กับคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งกิมกี่ แบบนี้ก็ได้เหรอ?

ฟู่! ฟู่! ฟู่!

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าวิ่งไม่ค่อยไวนัก หลินโม่เลยตามทันอย่างรวดเร็ว

“ผ่านมาทางนี้จ้า แขนมนุษย์สดๆ ร้อนๆ!”

หลินโม่ตะโกน

“อ๊ากกก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าจู่ๆ ก็หันกลับมาสตาร์ทเลื่อยไฟฟ้า มันทนไม่ไหวแล้วและพร้อมจะสู้ตายกับหลินโม่

“วิชาเนตร! คุกโลหิตลวงตา!”

หลินโม่เบิกตาขวา

“อึก!”

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าที่กำลังจะเหวี่ยงเลื่อยแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

“กินสิ หอมเชียวนะ!”

“แขนฉันน่ะเนื้อเน้นๆ ไม่เลี่ยน มันแทรกกำลังดี!”

หลินโม่ยื่นแขนไปจ่อที่ปากของมัน กลิ่นหอมเย้ายวนจมูกปีศาจเลื่อยไฟฟ้ามาก แต่มันถูกสะกดไว้ ขยับปากไม่ได้

มันกระวนกระวาย ใจจะขาดรอนๆ

[ตรวจพบว่าการทำลายการป้องกันของปีศาจเลื่อยไฟฟ้าถึง 90% เหลืออีก 9% ก็จะสามารถบังคับทำสัญญาได้!]

“กินสิ! บ้าเอ๊ย ทำไมไม่กิน!”

หลินโม่ยิ่งได้ใจ เอาแขนไปถูที่ลิ้นของมัน ซอสกับเนื้อกระตุ้นต่อมรับรสของปีศาจเลื่อยไฟฟ้าอย่างรุนแรง มันอยากกินใจจะขาดจนตาแดงก่ำ

คุกโลหิตลวงตามีผลกับวิญญาณระดับสูงแค่ 10 วินาที หลินโม่นับถอยหลังในใจ

พอนับถึง 1...

ปีศาจเลื่อยไฟฟ้าหลุดจากการควบคุมแล้วงับลงมาสุดแรง

“สงสัยแกจะไม่ชอบ งั้นไม่ให้กินแล้ว!”

หลินโม่ชักแขนกลับทันควัน ปีศาจเลื่อยไฟฟ้างับอากาศจนกัดโดนลิ้นตัวเองเต็มๆ

“อ๊ากกกก!”

เลือดท่วมปากปีศาจเลื่อยไฟฟ้า ความอดทนของมันหมดสิ้นลงแล้ว

“ฉันจะฆ่าแก!”

มันเหวี่ยงเลื่อยไฟฟ้าเข้าใส่

[ตรวจพบระดับการทำลายการป้องกันของปีศาจเลื่อยไฟฟ้าถึง 99% สามารถบังคับทำสัญญาได้!]

“ทำสัญญา!”

ดวงตาของหลินโม่เป็นประกายวาบ!