บทที่ 31 ฉันตั้งใจเรียนดีกว่า

ผู้มาใหม่ก็ดูเหมือนจะคุ้นหน้าคุ้นตานิดหน่อย

ความทรงจำของจี้จื่อเหยาถือว่าไม่แย่นัก ดังนั้นเขาจึงคิดย้อนกลับไป และพบกับความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับบุคคลนี้ได้อย่างง่ายดาย

ราวๆ หนึ่งเดือนที่ผ่านมา คนคนนี้คือเพื่อนร่วมทีม 'Heroes Tournament' ของเขา จากทีมสมัครเล่น ตำแหน่ง ADC ผู้เย็นชา

เมือง S เป็นเมืองใหญ่ ดังนั้นจึงมีมหาวิทยาลัยมากกว่า 10 แห่งแ ละแต่ละมหาวิทยาลัยจะมีสาขาเฉพาะทางหลากหลาย ถึงกระนั้น เมื่อถูกจัดให้อยู่หอพักเดียวกันแบบนี้… ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่โชคร้ายอะไรเช่นนี้

เมื่อเห็นหน้ากากความเย็นชาของอีกฝ่ายที่เริ่มปริแตกเพราะอีกฝ่ายดูประหลาดใจจริงๆ ที่เห็นจี้จื่อเหยาอยู่ที่นี่

จี้จื่อเหยาเห็นเช่นนั้นก็รีบกระโดดลงมาจากเตียงแล้วยิ้มทักทาย “บังเอิญจริงๆ”

ใบหน้าของชายเย็นชาผู้นั้นกลับสู่สภาพแช่แข็งตามปกติ เขาเพียงพยักหน้าเท่านั้นไม่หือไม่อือ

หยางปิงสังเกตเห็นท่าทีเช่นนี้จึงกล่าวขึ้นว่า “จื่อเหยา พวกนายรู้จักกันมาก่อนหรอ?”

“เปล่าหรอกเจอกันโดยบังเอิญน่ะ”

จี้จื่อเหยาเห็นว่าชายผู้เยือกเย็นดูเหมือนจะไม่ต้องการหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาจริงๆ เขาจึงไม่ได้เล่ารายละเอียดอื่นๆ จากนั้นจึงหันกลับมาถามว่า “ตอนนี้จะ ห้าโมงเย็นแล้ว ฉันกะจะออกไปหาอะไรกินสักหน่อยพวกนายจะออกไปด้วยกันไหม”

“เอาสิเราจะไปดูข้างนอกหรือจะไปที่โรงอาหารดี?” แทนที่มีความเป็นมิตรมากเกินไปของหยางปิงวางอยู่บนไหล่ของเขาส่วนอีกข้างวางอยู่บนไหล่ของหนิงลี่เฉา พร้อมกับแนะนำว่า “ตอนฉันไปซุปเปอร์มาร์เก็ตฉันเห็นว่ามีร้านขายขนมตั้งเรียงรายอยู่แถวนั้นเยอะแยะเลย เราลองไปดูกันไหม”

หนิงลี่เฉายิ้มอย่างอายๆ “ฉันยังไงก็ได้”

“ไปดูก่อนค่อยว่ากันอีกทีดีไหม?” จี้จื่อเหยาถามหลังจากได้รับคำตอบเป็นเอกฉันท์แล้วก็หันไปทางผู้มาใหม่ที่เพิ่งจะวางผ้าปูที่นอนลง “นายก็มากับพวกเราสิ”

ในตอนแรกพวกเขาคิดว่านายหน้าน้ำแข็งคนนี้จะไม่เต็มใจไปกับพวกเขา แต่หลังจากชายคนนั้นหยุดคิดไปสักพัก เขาก็ตอบตกลง

หลังจากปิดล็อคห้องเรียบร้อยแล้วเด็กหนุ่มทั้ง 4 ก็เดินเรียงแถวกันออกไป

พวกเขายังไม่ได้เดินออกไปไกลนัก จี้จื่อเหยากับสมาชิกห้องพักคนอื่นๆก็ได้ค้นพบชื่อเสียงเรียงนามของสมาชิกคนสุดท้ายของห้องสำเร็จ ชื่อของเขาคือเหวินเหิง

สิ่งที่น่าประหลาดใจสำหรับเขาคือแม้ว่าเหวินเหิงจะดูห่างเหิน แม้ว่าภายนอกของเขาจะดูเย็นชาแต่เขากลับเป็นคนที่ละเอียดอ่อนมากกว่าที่คิดทั้ง 4 คนตกลงปลงใจที่จะเดินผ่านร้านขายขนมเพื่อไปทานหม้อไฟเป็นมื้อแรก เหวินเหิงจำได้อย่างไม่น่าเชื่อแม้ว่าหนิงลี่เฉาจะพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่าเขาไม่สามารถกินเครื่องเทศหนักๆ ได้  เหวินเหิงจึงขอให้พนักงานเสิร์ฟเตรียมหม้อไฟ 2 รส

เด็กหนุ่มทั้งสี่พูดคุยกันขณะรับประทานอาหาร หลังจากทานอาหารเสร็จในขณะที่เดินทางกลับพวกเขาก็สนิทสนมกันมากพอที่จะกล้าหยอกล้อกันอย่างสบายๆ

หยางปิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีเพื่อนร่วมห้อง 2 คนที่อาจเรียกได้ว่ามี “ใบหน้าดอกท้อ” หลังจากนี้เขาแอบคิดในใจว่าเขาคงหมดหวังกับการจีบสาวแล้ว

“ตอนแรกฉันคิดว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยการจะตามจีบหญิงสาวหน้าตาดีสักคนคงจะไม่ยากเย็นนักตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะต้องคิดใหม่แล้ว”การจีบสาวก็คงจะไม่ยากเย็น

หนึ่งในสองคนที่ถูกกล่าวหายังคงมีใบหน้าเย็นชา ในขณะที่อีกคนกำลังยิ้ม “นายกับลี่เฉาก็ไม่ธรรมดา อย่าเพิ่งคิดมาก มั่นใจเข้าไว้”

“นายก็พูดแบบนั้นได้สิถ้าเทียบกับพวกนายสองคนแล้ว ผู้หญิงที่ไหนจะมามองฉัน” หลังจากพึมพำกับตัวเองแล้ว หยางปิงก็โน้มตัวไปข้างหน้าและกระซิบเบาๆ “พวกนายสองคนสนิทกันหรือเปล่า?”

เหวินเหิงยังคงไม่แสดงออกและไม่แยแส แต่กลับส่ายหัวเพื่อตอบ ในขณะที่จีจื้อเหยายิ้มเล็กน้อย เหล่ไปที่หยางปิงอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาตัวสั่นอย่างน่าประหลาด “ช่างเถอะ ฉันควรจะตั้งใจเรียนมากกว่าา

จี้จื่อเหยายิ้ม “สนิทหรือไม่สนิทมันสำคัญยังไง?”

พวกเขาเดินโซเซกลับหอพักไป จี้จื่อเหยาเปิดกระเป๋าแล็ปท็อปของเขา หยิบแล็ปท็อปและกล้องออกมา เขาวางสิ่งของลง และมองย้อนกลับไปที่เพื่อนร่วมหอพักที่กำลังเล่นโทรศัพท์ แล็ปท็อป หรือจัดข้าวของ และพูดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร “หยางปิง ลี่เฉา เหวินเหิง คือว่าอันที่จริงฉันเป็นสตรีมเมอร์เกม ฉันอาจจะใช้เวลาสตรีมประมาณวันละ 2-3 ชั่วโมงและจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่รบกวนพวกนาย ดังนั้นได้โปรดอดทนและเข้าใจฉันด้วยนะ”

เหวินเหิงคาดเดาไม่ว่าคนคนนี้อาจจะเป็นสตรีมเมอร์และเมื่อได้รับการยืนยันจากเจ้าตัวแล้วเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากเพียงแค่พยักหน้าเบาๆเท่านั้น

แม้ว่าหยางปิงกับลี่เฉา จะไม่ค่อยเข้าใจนักแต่พวกเขาก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน