บทที่ 1 ช่วยไม่ได้ เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของวงการนี่นา!

ในช่วงกลางฤดูร้อน ถนนลาดยางแทบจะหลอมละลายไปกับพื้นดิน และอุณหภูมิที่ร้อนจัดเกือบจะพุ่งสูงขึ้นไปถึงครัวเรือนแต่ละหลังผ่านทางรอยร้าวที่หน้าต่าง

อย่างไรก็ตาม ในห้องมุมบนชั้นสองของทาวน์เฮาส์หลังเล็กนั้น หน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดานกลับถูกบดบังอย่างสมบูรณ์ด้วยผ้าม่านหนา

เครื่องปรับอากาศภายในบ้านถูกตั้งไว้ที่ 24°C ทำให้จี้จื่อเหยาผู้มีผมยุ่งเหยิงซึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ไม่รู้ตัวถึงสภาพอากาศที่เลวร้ายภายนอก เขาง่วงนอนและพยายามกดปุ่มเพื่อเปิดคอมพิวเตอร์ จากนั้นเขาก็ปัดผมไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจและเปิดตู้เย็นขนาดเล็กใต้โต๊ะ หยิบกระป๋องโค้กและดื่มมันเข้าไปอึกใหญ่

เขาโยนกระป๋องทิ้งไป ดูเหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย และเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างตัว

ประมาณสิบนาทีต่อมา มีเด็กหนุ่มผู้สะอาด? บริสุทธิ์ปรากฏตัวอีกครั้ง

จี้จื่อเหยาเปิดซอฟต์แวร์สตรีมมิ่งบนเดสก์ท็อปของเขาอย่างชำนาญ และในไม่กี่วินาทีที่รอเข้าสู่ระบบ เขาก็จับผมตัวเองเบาๆ อีกครั้งพร้อมกับโพสต์สถานะใหม่บน Weibo ของเขา

IndefiniteFutureV  1  : ถ่ายทอดสด 2 ชั่วโมง

อาจเป็นเพราะว่าไม่มีการเตือนล่วงหน้า จึงทำให้มีผู้คนออนไลน์ในห้องสตรีมมิ่งไม่มากนัก มีคนอยู่ที่นั่นเพียงประมาณพันคนเท่านั้น จี้จื้อเหยาสวมหูฟังทำเสียง 'จ๊าก' ใส่ไมโครโฟนและเยาะเย้ย "ช่างเป็นยความนิยมที่เลวร้าย"

ทันทีที่เขาพูดจบ ห้องสตรีมมิ่งที่ชื่อว่า IndefiniteNoHomo  2  ก็เริ่มเต็มไปด้วยความคิดเห็น

[ฉันกำลังดูอะไรอยู่นะ? MelonRind  ของฉัน  กำลังนอนฝันเปียกอยู่บนเตียงของเขาไม่ใช่เหรอ]

[ฝนสีแดงกำลังตกลงมาจากท้องฟ้า แม้แต่พี่ NoHomo ก็เข้านอนเร็วและตื่นเช้า]

[อดีตสตรีมเมอร์ที่ไม่ได้สตรีมติดต่อกันถึงสามวัน การถูกเรียกว่าดูสิ้นหวังไม่ควรจะเป็นเรื่องปกติหรือ?]

-

เมื่อเห็นจำนวนคนเข้ามาดูสตรีมมิ่งที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จี้จื้อเหยาจึงยิ้มเล็กน้อยในขณะที่เม้มริมฝีปาก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมๆ เล็กๆ ครึ่งหนึ่ง

รูม่านตาสีดำใต้เปลือกตาข้างเดียวหรี่ลงเหมือนแมวที่กำลังรอการลูบไล้จากทาสผู้ซื่อสัตย์  “เหตุผลที่ต้องตื่นเช้าก็เพราะว่าชีวิตไม่ง่ายเลย ฉันต้องหาเงินมาจ่ายค่าเทอมบ้าง”

เขาส่งยิ้มให้กับกล้อง และราวกับว่ากล้องมีฟิลเตอร์กระจายแสงอ่อนๆ ทำให้แฟนๆ ผู้หญิงในห้องสตรีมมิ่งมากกว่าครึ่งหนึ่งส่งเสียงชื่นชมมาให้เขาอย่างตื่นเต้น

[ฉันจะรับผิดชอบรอยยิ้มของพี่เอง!]

[หนูอยากท้องกับพี่!!!]

[เกย์จังวะ…]

[ให้ฉันรับผิดชอบความพอใจของร่างกายส่วนล่างขอพี่เถอะนะ]

จี้จื้อเหยาอ่านความคิดเห็นแล้วหรี่ตาลงและพูดช้าๆ “แม้ว่าฉันจะใช้คำหยาบคายค่อนข้างมากขณะเล่นเกม แลถึงแม้ว่าร่างกายของฉันจะพัฒนาไปมากแล้ว แต่ฉันยังเป็นเด็กที่เพิ่งจบมัธยมต้นนะ”

[โอเค โอเค เราจะพยายามอ่อนโยนลง 555]

[ถึงแม้เจ้าแตงโมน้อยจะเป็นเด็ก แต่ก็เป็นราชาในหมู่เด็กๆ ที่สามารถสร้างความวุ่นวายได้เพียงลำพัง!!]

[ใช้กลอุบายสกปรกอีกแล้วเหรอ? การเป็นสตรีมเมอร์เกมอย่างสงบสุขมันไม่ถูกต้องเหรอ?]

จำนวนคนในห้องสตรีมมิงเกินหกพันคนแล้ว เกือบจะทำลายสถิติเจ็ดพันคน เขาหยุดอ่านคอมเมนต์ ย่อขนาดหน้าต่างห้องสตรีมมิ่ง และคลิกตรงไปที่อินเทอร์เฟซฮีโร่บนเดสก์ท็อป “ฉันจะไม่พูดแล้ว ได้เวลาเล่นเกมแล้ว”

ในเวลาไม่นาน จำนวนผู้คนในห้องก็เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหญิงสูงวัยที่เคยส่งเรือยอทช์ให้เขาอย่างต่อเนื่องเป็นสิบลำครั้งหนึ่งขณะที่เขาเล่นเกม เขาคงไม่ใช้ชื่อผู้ใช้เกย์แบบนี้ไปทั่วทุกแห่งหรอก

ช่วยไม่ได้ เขาเป็นส่วนหนึ่งของฉากนี้อยู่แล้ว

จี้จื้อเหยาเคาะพื้นโต๊ะด้วยนิ้วชี้ของเขา และในระหว่างที่ค้นหาคู่ต่อสู้ เขาก็ลุกขึ้นและหยิบขวดน้ำจากตู้เย็นขนาดเล็ก

ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อดื่มน้ำ รูม่านตาสีดำใต้ขนตาบางของเขาก็ปรากฏให้เห็นบนหน้าจอที่กำลังจุดไม้ขีดไฟ และเขาก็รีบถ่มน้ำลายออกจากปากทันที

คู่ต่อสู้ Mix.Fi???

เกมพักผ่อนในช่วงเช้านำไปสู่การได้พบกับ มหาเทพ Fi ซึ่งเป็น ADC  6 อันดับต้นๆ ในท้องถิ่นที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง  ในเกม Heroes ได้ไง?

จี้จื้อเหยาเลียริมฝีปาก ความตื่นเต้นปรากฏชัดในดวงตาของเขา