บทที่710: สังหารโหดร่างวิญญาณระดับ 【กลาง】 เผ่าซาซ่า!

จักรวาลมืด เขตความมืดลึก

กระต่ายทมิฬอีกตัวถูกซูเซวียนแทงตาย!

เพียงชั่วครู่ เขาก็ฆ่าไปหลายสิบตัวแล้ว

แถมยังทำได้ในขณะที่ต้องคอยหลบหลีกการกวาดล้างของพวกอสูรฉมวกอย่างต่อเนื่องด้วย

“ก็ไม่เลว”

แม้ผลตอบแทนจะไม่สูงเท่ากับการฆ่าพวกเผ่าซาซ่า แต่ซูเซวียนก็พอใจมากแล้ว

กระต่ายทมิฬในเขตความมืดลึก เทียบได้กับพวกกระต่ายป่าหรือหนูในทุ่งหญ้าบนดาวบลูสตาร์เมื่อชาติก่อน

พวกมันมีจำนวนไม่น้อยเลย แต่ต้องรู้จักหา

พวกอสูรฉมวกก็เปรียบเหมือนนายพรานดั้งเดิมที่ถือธนู เก่งเรื่องซ่อนตัวในเงามืดแล้วขว้างฉมวกออกไปล่า ประสิทธิภาพก็ถือว่าไม่ต่ำนัก

ส่วนเขาก็เปรียบเหมือนซูเปอร์สไนเปอร์ที่มีระบบระบุตำแหน่งสิ่งมีชีวิต แถมยังพกเครื่องร่อนมาเองอีกต่างหาก

ทรัพยากรกระต่ายทมิฬพวกนี้ ก็เหมือนกับเพื่อนนักเรียนเสี่ยวหานที่ใส่แค่ชุดชั้นในนั่นแหละ ขาวจั๊วะจนแสบตา

เขาไม่ยอมปล่อยให้พวกมันรอดสายตาไปได้แม้แต่ตัวเดียว กระต่ายทมิฬแต่ละตัวกลายเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงการเติบโตของร่างวิญญาณ

แต่จะว่าไปก็แปลก

ตลอดทางที่ผ่านมา ไม่มีลูกแก้วคุณสมบัติดรอปออกมาเลยสักลูก

ซูเซวียนก็ไม่ได้รีบร้อน ตอนนี้เขาต้องการเพิ่มพลังวิญญาณอย่างรวดเร็ว ต่อให้ดรอปออกมา เขาก็จะไม่เป็นฝ่ายดูดซับมันก่อนอยู่ดี

เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบเนิ่นนาน ขนาดตัวของซูเซวียนใหญ่กว่าตอนที่เพิ่งมาถึงจักรวาลมืดถึงสองเท่าแล้ว

ภายใต้การ “ซุ่มยิง” อย่างบ้าคลั่งและแม่นยำของเขา จำนวนกระต่ายทมิฬในเขตความมืดลึกก็ลดลงอย่างฮวบฮาบ

ส่วนระยะห่างในการเลื่อนเป็นร่างวิญญาณระดับ 【ใหญ่】 นั้น เขายังขาดสสารมืดอีกประมาณ 500 เค่อหลิง

......

“ไม่มีงั้นเหรอ?!”

“เป็นไปไม่ได้! หาดูอีกรอบ!”

นายพลอวี่ส่งเสียงฟองอากาศออกมาอย่างต่อเนื่อง สั่งการให้ทหารเผ่าซาซ่าใต้บังคับบัญชากวาดล้างในเขตความมืดลึกแห่งนี้

แต่อีกฝ่ายกลับไร้ร่องรอย ราวกับหายตัวไปในอากาศ

“กูลูกู...”

เมื่อได้ยินคำสั่งของนายพลอวี่ กองทหารเผ่าซาซ่าแต่ละทีมก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ที่น่าแปลกก็คือ เมื่อพวกเขาเชื่อมต่อกันด้วยหาง พลังวิญญาณที่ใช้ในการเคลื่อนที่จะลดลงอย่างมาก

ด้วยความสามารถนี้นี่เอง เผ่าซาซ่าจึงกลายเป็นกำลังหลักในการรุกรานของจักรวาล 【กุ่ย】

“นายพลอวี่ หรือว่าพวกเราจะไปเชิญองค์ชายลำดับที่เจ็ดจากเขตความมืดลึกข้างๆ มาดีครับ”

หลังจากกวาดล้างไปสองรอบแต่ไร้ผล รองแม่ทัพระดับ 【ใหญ่】 ที่อยู่ข้างกายนายพลอวี่ก็ส่งเสียงงึมงำเสนอแนะขึ้นมา

“ดี งั้นนายไป!”

นายพลอวี่ตวัดหาง รู้สึกว่าเป็นไปได้

ถึงแม้วิธีการเคลื่อนที่แบบนี้ของเผ่าพวกเขาจะใช้พลังวิญญาณค่อนข้างน้อย แต่ก็ไม่สามารถทำต่อเนื่องไปได้ตลอด

การเชิญองค์ชายลำดับที่เจ็ดที่มีพรสวรรค์พิเศษมาช่วยถือเป็นเรื่องจำเป็น อีกอย่างองค์ชายลำดับที่สิบก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา ไม่ว่าจะมองในมุมของผลประโยชน์หรือการแก้แค้น เขาก็ต้องช่วยเหลืออย่างเต็มที่แน่นอน

“เดี๋ยวก่อน นายพาทีมไปด้วยทีมหนึ่ง!”

“แบบนี้จะไม่ดีมั้งครับนายพลอวี่ ถ้าคุณเจอ...”

“ไม่หรอก ถ้ามันกล้ามา ฉันจะทำให้ทายาทของ 【ผาน】 ได้รู้ถึงความร้ายกาจของฉัน ฉันเป็นถึงแม่ทัพที่มีอาวุธวิญญาณตั้ง 3 ชิ้นเชียวนะ” นายพลอวี่ไม่สนใจคำเตือนของลูกน้องเลยสักนิด

ในพื้นที่แถบนี้ ร่างวิญญาณระดับ 【ใหญ่】 แทบจะเดินกร่างได้สบายๆ

อย่างแย่ที่สุด เขาก็ยังสามารถยื้อเวลาจนกว่าองค์หญิงใหญ่ระดับ 【ยักษ์】 จะมาสนับสนุนได้

“งั้นก็ได้ครับ นายพลอวี่ระวังตัวด้วย พวกเราจะรีบกลับมา”

......

ดาวหุบเหว ภายในห้องโถงใจกลางโลก

“เอ๊ะ? ยังไม่ตายอีกเหรอ?”

นอสเวียส่ายหน้า ท่ามกลางแสงโค้งระหว่างเขาแกะทั้งสอง เธอสามารถรับรู้ถึงร่องรอยการเคลื่อนไหวของซูเซวียนในเขตความมืดลึกได้อย่างเลือนราง

ท้ายที่สุดแล้วในฐานะทางออกของ 【ผาน】 เธอก็ยังสามารถรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวบริเวณใกล้เคียง 【ประตูโยว】 ได้

“ฮิลล์ นายคิดว่าไง?”

“......”

ฮิลล์ที่อยู่ไกลออกไปในจักรวาลชั้นนอกไม่ได้ตอบกลับ จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับการคำนวณหาร่องรอยของซูเม่ย ในเมื่อยอมทิ้งโอกาสในจักรวาลมืดไปแล้ว ก็ต้องรีดเค้นทรัพยากรทั้งหมดภายในร่างของ 【ผาน】 ออกมาให้หมด

“จิ๊ๆ แต่ซูเซวียนก็คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะ เผ่าซาซ่าเอาจริงแล้ว...” นอสเวียพึมพำกับตัวเอง

ในช่องว่างของแสงโค้ง มองเห็นร่างหนึ่งพุ่งทะยานเป็นเส้นโค้งด้วยความเร็วสูงไปยังทิศทางหนึ่งอย่างเลือนราง

ตอนนี้ ปากของเขากำลังพึมพำบางอย่าง:

“ขอฝากประโยคหนึ่งไว้ให้พวกแก ‘ภูมิประเทศ คือตัวช่วยของการทหาร’”

ในช่วงเวลาที่ถูกพวกอสูรฉมวกค้นหา เขาคอยมองหาโอกาสอยู่ตลอด

ในที่สุด เขาก็รอจนได้จังหวะเหมาะ!

หลายสิบอึดใจต่อมา ทีมขนาดร้อยคนก็ปรากฏขึ้นในระยะสายตาของซูเซวียน

ครั้งนี้ เขาซ่อนเกราะวิญญาณไว้ล่วงหน้าอีกครั้ง

ตอนนี้อาวุธวิญญาณรูปฉมวกกว่าร้อยชิ้นที่ส่องประกายในเขตความมืดลึกอันสลัว ดูราวกับแสงดาวระยิบระยับในห้วงอวกาศอันลึกล้ำ

วินาทีที่เห็นซูเซวียน รูปขบวนอันเป็นระเบียบของเผ่าซาซ่าก็เกิดความตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อย

หลักๆ เป็นเพราะซูเซวียนไม่มีท่าทีเหมือนคนถูกไล่ล่าเลยสักนิด เขาพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ดูราวกับว่าพวกมันต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกล่า

ท่ามกลางกองทหารเผ่าซาซ่า อสูรฉมวกระดับ 【กลาง】 ตัวหนึ่งคำรามลั่น แล้วพุ่งเข้าหาซูเซวียน

ถึงแม้อีกฝ่ายจะตัวใหญ่กว่าตัวเองนิดหน่อย แต่ฝั่งนี้ก็มีเพื่อนร่วมทีมคอยสนับสนุนตั้งเยอะ สู้ได้สบายมาก!

ฉมวกถูกขว้างออกไปเป็นอันดับแรก พุ่งตรงไปยังใบหน้าของซูเซวียน

ในเวลาเดียวกัน พรรคพวกระดับ 【เล็ก】 ที่อยู่ด้านหลังก็พากันเปิดฉากโจมตี

ฉมวกแต่ละเล่มพุ่งเข้าใส่ซูเซวียนราวกับดาวตก ถึงขั้นปิดกั้นพื้นที่หลบหลีกของเขาจนหมด

เผ่าซาซ่าระดับ 【กลาง】 ที่ชื่อว่าหูตัวนี้ เริ่มจินตนาการถึงฉากที่ตัวเองได้รับรางวัลเป็นสสารมืดแล้ว

ต่อให้อีกฝ่ายจะมีเกราะวิญญาณหนึ่งชิ้น ก็ยังยากที่จะต้านทานการโจมตีจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้

ในจักรวาลมืด เผ่าพันธุ์ที่มีความสามารถในการโจมตีระยะไกลมีไม่มากนัก นี่แหละคือพลังอำนาจที่น่าเกรงขามของเผ่าซาซ่า!

ทว่ามุมปากของซูเซวียนกลับยกยิ้มบางๆ เกราะวิญญาณบนร่างเปล่งแสงเจิดจ้า

ครั้งนี้ เขาไม่ได้ใช้มันเพื่อปัดป้อง

แต่ในจังหวะที่ปลายฉมวกอันแหลมคมห่างจากหว่างคิ้วเพียงแค่ 1 เซนติเมตร เขากลับอาศัยแรงเสียดทานของเกราะวิญญาณคว้าด้ามฉมวกเอาไว้แน่น

“ลู่?! เกราะวิญญาณสองชิ้นเหรอ?”

หูร้องเสียงหลง สัญชาตญาณสั่งให้ดึงฉมวกกลับ

วินาทีต่อมา มันก็ตระหนักได้ว่าตัวเองทำผิดพลาดอย่างมหันต์

เพราะสองมือของซูเซวียนไม่ได้ปล่อยออกเลยแม้แต่น้อย เขากลับอาศัยแรงดึงฉมวกกลับ พุ่งเข้าสังหารร่างวิญญาณระดับ 【กลาง】 ตัวนี้!

จับโจรต้องจับหัวหน้า!

พวกเผ่าซาซ่ารอบๆ ถึงกับมองตาค้าง

พวกมันฝันไปก็ยังคิดไม่ถึง ว่าความสามารถในการดึงฉมวกกลับ จะกลายมาเป็นช่องโหว่ให้ศัตรูโจมตีได้

ต้องมีการตัดสินใจที่แม่นยำขนาดไหน ถึงจะเล่นท่ายากแบบนี้ได้?

หูอยากจะหนี แต่ก็หนีไม่พ้น

ฉมวกที่เชื่อมต่อกับเส้นด้ายลากจูงล้วนเป็นอาวุธวิญญาณผูกจิตของมัน

แต่ตอนนี้ อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาตัวเองตามแรงลากจูง แถมอาวุธของตัวเองก็ยังถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้อีก แล้วจะสู้ยังไง?

ชั่วพริบตาที่หอกวิญญาณแทงออกไป บนร่างของหูก็ปรากฏเกราะวิญญาณมายาชั้นหนึ่งสว่างขึ้น แต่คุณภาพมันห่วยเกินไป

เพียงชั่วพริบตา มันก็ถูกซูเซวียนแทงจนแตกละเอียด ร่างวิญญาณก็ถูกทะลวงจนเป็นรูพรุน

“กู!——”

ซูเซวียนสะบัดข้อมือ ออกแรงสั่นหอกวิญญาณ พลังวิญญาณอันมหาศาลกระแทกร่างของอีกฝ่ายจนแหลกสลายไปในทันที

นี่แหละคือสนามรบวิญญาณ!

ไม่มีพื้นที่ให้ความผิดพลาด หากถูกจับจังหวะได้ ก็มีแต่ตายสถานเดียว!

“ฮูลูลู่!”

พวกเผ่าซาซ่ารอบๆ พากันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาพร้อมกัน ฉมวกระลอกที่สองถูกขว้างเข้าใส่ซูเซวียน!

เพราะในการประเมินของพวกมัน ยังสามารถสู้ต่อได้!

“หึ ยังกล้าขว้างมาอีกเหรอ?”

ซูเซวียนแค่นเสียงเย็นชา ไม่หลบไม่หนี เกราะวิญญาณทั้งห้าเปล่งแสงเจิดจ้า เพียงชั่วพริบตาก็ดูดซับผงอาวุธวิญญาณที่ดรอปจากอสูรฉมวกระดับ 【กลาง】 เข้าไป

คุณภาพเลื่อนระดับจาก 【หายาก · ชั้นเลิศ】 ขึ้นไปเป็น 【เทพนิยาย · ขั้นต่ำ】 ในทันที!

“ปัง ปัง ปัง!——”

เสียงปะทะดังถี่ยิบดังขึ้นบนผิวของซูเซวียน แสงของเกราะวิญญาณกะพริบวูบวาบ แต่ก็ยังคงยืนหยัดได้อย่างมั่นคง

เขาตวัดมือ คว้าฉมวกทั้งห้าเล่มเอาไว้แน่น:

“เข้ามานี่เลย พวกแก!”